Land in rep en roer door video vermoorde advocaat

Vrees voor georkestreerd complot tegen regering

Dit artikel verscheen eerder op de site van Mo* Magazine

GUATEMALA, 17 mei 2009 (MO) - Het land staat op stelten. Op twee plaatsen wordt vandaag betoogd. Tegenstanders van de president eisen zijn aftreden. Voorstanders spreken van een samenzwering om het land te destabiliseren. Aanleiding is een postume, ietwat mysterieuze video die de president van moord beschuldigt.

De politieke crisis ontstond begin deze week. Toen werden, op de begrafenis van de advocaat Rodrigo Rosenberg (47), honderdvijftig kopieën van een video uitgedeeld.

Vorige week zondag werd Rosenberg, tijdens een fietstochtje in Guatemala Stad, door onbekenden doodgeschoten. In de video die hij achterliet, beschuldigde hij president Álvaro Colom, diens echtgenote en enkele hooggeplaatste financiers van diens partij van de moord. De video, die een aantal dagen voordien was opgenomen, ging vergezeld van een brief met soortgelijke aantijgingen.

President beschuldigd

‘Als u dit bekijkt, is dat omdat ze me vermoord hebben.’ Op rustige toon vertelt de advocaat dat de entourage van de president daarvoor verantwoordelijk is. Rosenberg verdedigde de zaak van de ondernemer Khalil Musa (74), die een maand geleden samen met zijn dochter (49) om het leven werd gebracht in Guatemala Stad.

Volgens Rosenberg werd Musa uit de weg gemaaid omdat men bang was dat hij een aantal schandalen binnen Banrural, de tweedegrootste bank van het land, aan de grote klok zou hangen. Deze bank financiert de programma’s van Sandra de Colom, echtgenote van de president. Rosenberg acht beiden medeplichtig aan deze moorden, en aan die op hemzelf.

Rijk en arm protesteert

De video stond in een mum van tijd op het internet. Het land reageerde geschokt. Via sociale netwerksites als Facebook en hi5 werd razendsnel opgeroepen voor protestbijeenkomsten in de hoofdstad. Enkele columnisten spraken smalend van modedefilés. De manifestanten die zich met de vermoorde advocaat vereenzelvigen komen immers voornamelijk uit de midden -en hogere klasse van het land. Hun hoofdeis: het onmiddellijke aftreden van de president om de onafhankelijkheid van het onderzoek te waarborgen.

Aan de andere kant van het plein voor het presidentieel paleis stonden deze week meer volkse aanhangers van Colom, uit de buitenwijken van de hoofdstad, om hun te steun betuigen. De regering voorzag in geluidsversterking en videoschermen, die de installaties van Coloms tegenstanders veruit overtroffen.

Vrees voor geweld

Vandaag worden tienduizenden betogers verwacht in de hoofdstad. Er zijn twee afzonderlijke optochten gepland om confrontaties te vermijden. Colom laat aanhangers van zijn partij Nationale Unie voor de Hoop (UNE) uit het hele land aanvoeren. Hij kreeg hiervoor heel wat kritiek van de oppositie. De situatie is gespannen.

Volgens een politiek analist van het tijdschrift El Observador is niet uit te sluiten dat er incidenten zullen zijn. “Bepaalde machtsgroepen, zoals de oude oligarchie, militaire groeperingen en grote nationale industrieën hebben er alle belang bij om het land te destabiliseren. Ze maken de weg vrij voor oppositieleider Otto Pérez Molina van de Patriottische Partij. En daarvoor durven ze best in betogingen infiltreren om oproer te zaaien.”

Een georkestreerd complot?

In een televisieboodschap en interviews met de Spaanstalige CNN eerder deze week hamerde de president op het bestaan van een complot. Hij verweet de oppositie zijn beleid te willen destabiliseren. Het klopt dat Coloms zwakke centrumdemocratische regering voortdurend onder vuur genomen wordt. De machtsgroepen waarvan sprake springen massaal op dit schandaal. Maar er lijkt meer aan de hand.

Aan de echtheid van de video twijfelt niemand, ook de VN-commissie tegen straffeloosheid Cicig niet. Maar de inhoud ervan en de hulp bij de opnames, doen twijfels rijzen over een mogelijke samenzwering.

Rosenberg nam zijn afscheidsvideo op in het kantoor van een bevriende journalist en advocaat. Mario David García is bekend als advocaat om zijn extreemrechtse ideologie en zijn banden met militaire groeperingen. In ’88 en ’89 was García openlijk betrokken bij de staatsgrepen tegen de regering van Vinicio Cerezo.

Het discours dat García in zijn wekelijkse radioshow Hablando Claro verkondigt, vertoont bovendien opvallend veel gelijkenissen met de geschreven en gesproken boodschap van Rosenberg.

Blijft de vraag waarom Rosenberg vermoord werd. Werd hij in de val gelokt, werden er in naam van Coloms entourage dreigtelefoontjes gepleegd en werd er op de video aangestuurd voor men hem vermoordde? Is dit een sinister plan van de georganiseerde misdaad met politieke banden? Zou best kunnen in een door geweld en straffeloosheid getekend land.

Dat moet blijken uit het onderzoek van Cicig. Zoals directeur Carlos Castresana deze week aan CNN toevertrouwde: “In Guatemala blijft 98 procent van de misdaden ongestraft. Ik hoop dat de zaak Rosenberg tot de 2 procent behoort die we kunnen oplossen.”

Onze vader

Foto tarotastic

Deze morgen op een verjaardagsfeestje geweest.

Lees dat even opnieuw.

Zo. Afspraak om 7u (!) ’s ochtends in een met slingers versierde garage. De familie op plastic stoelen in een cirkel, zoals dat hier gaat op feestjes. Er was ontbijt met light taart.

Dat mag u ook twee keer lezen. Boterbiscuit met slagroom en een halve aardbei die tegen je gehemelte bleef plakken. Voorts een oom met een gitaar. En Happy Birthday uit onfrisse monden.

De jarige (65) was diabetespatiënt en had een zonnebril op omdat hij blind was. Hij zag er een sterke man uit, die al hard had gevochten. Zijn dochters huilden toen ze speechten. Ik pinkte mee. Ze vroegen ook of we mee wilden bidden. Ik keek wat in mijn beker thee. En sloot per ongeluk af met ‘Adem’.

Oude woudreuzen

In het Amazonewoud staan oude reuzen van 130 meter hoog. Bejaarde bomen. Die groeiden op een arme bodem, met een vruchtbare humuslaag van nog geen 30 cm dun. Hoe kan dat?

Leonardo Boff legt uit dat het woud over de bodem groeit, in plaats van uit de bodem. ‘Planten en bomen zijn met elkaar verbonden via hun wortels en ondersteunen elkaar aan de basis. Ze vormen een enorme weegschaal. Het hele bos beweegt en danst. Als één boom neergehaald wordt, sleurt die dus verschillende andere mee.’(1)

Wow.

Met het woud aan mensen dat de planeet bevolkt is dat misschien ook zo. Er rest de aarde niet veel humus meer, dat is bekend. Om daarin als mens en als planeet te overleven moeten we wel verstrengelen en vergroeien. Dat is minder bekend. Niet snel snel omhoog maar langzaam en in de breedte. En wat vaker samen dansen, wat bejaarden wel eens doen.

(1) Leonardo Boff (1996), Cry of the Earth, Cry of the Poor, p 90.

Hamster Rave maakt het bont

Hamster Rave was dronken. Niet aangeschoten of gewoon wat licht. Neen. Hamster Rave was totáál van de wereld. Zatter als een kanon. Op heldere dagen wist hij dat dat niet zonder gevaar was. Vanavond kon hem dat geen lor schelen. ‘Ik mag dan wel een hamster zijn,’ lalde hij, ‘dat wil nog niet zeggen dat ik niet kan matsen. Ik zuip jullie allemaal onder tafel, gasten.’

Hamster Rave hing zelf als een bloemzak tegen een tafelpoot, naast een vingerhoed met goedkope tequila en een plasje braaksel. Slechts twee stamgasten van café de Space Wagon – mannen die wel eens naar National Geographic kijken omdat ze het geloof in de mens een beetje kwijt zijn - besteedden aandacht aan het beestje. Hadden ze vroeger ook gehad.

De bassen trilden in de bezopen vacht van de goudbloemhamster en het gebonk deed zijn oortjes flapperen. Er werd een mazout op hem gemorst en iemand gooide een peuk in zijn richting. Ja, de Space Wagon zat goed vol vanavond.

‘He barman!’ schreeuwde Hamster Rave. ‘Barman! Doe ze nog ’s vol, jom.’ De barman keek de andere kant uit. Hij wist dat dronken knaagdieren voor problemen zorgen. Toen Hamster Rave agressief rechtkrabbelde - ‘Verdomme, ’t is niet omdat ik een hamster ben...’- merkte hij dat zijn vingerhoed tequila in lichterlaaie stond.

Hamster Rave zag het plots heel helder – waarschijnlijk een genster van de peuk - en besefte dat de toekomst van de Space Wagon in zijn pootjes lag. De vlammen likten al aan de tafelpoot en het zou niet lang meer duren of...

In een ruk had hij de vingerhoed beet en hoewel zijn pootjes eraan bleven plakken, kapte hij de brandende tequila naar binnen. Hamster Rave bedacht nog dat zijn heldendaad de lokale krant wel zou halen en even vroeg hij zich af of er medailles op hamstermaat zouden bestaan.

Daarna verschroeide zijn slokdarmpje. Zijn maag, die nog vol tequila zat, ontplofte met een niet zo luide knal. De dierenliefhebbers begonnen over moeilijke vrouwen, de muziek dreunde voort en een stukje vacht landde in een lauwe beker bier.

Het kind in de vuilzak - epiloog

Vijgen na Pasen. Het veldje lag vanmorgen bezaaid met witte pakketjes en één van de straathonden stonk harder dan anders uit zijn bek.

Het kind in de vuilzak

Of ik soms een vuilzak heb buitengekeild? komt mijn buurman aankloppen. Het is laat op de avond, ik ben ‘Van Vlees en Bloed’ aan het bekijken -dank u voor het postpakketje mama- en voel onheil. In het straatje naast mijn huis staat een troepje buren rond een zwarte zak die blinkt in het licht van een zaklamp.

Het waait donkere speculaties, een vrouw zucht o mijn god. De zak is goed dichtgeknoopt en bijzonder zwaar. Dat kan geen afval zijn. Er hangt een scherpe lucht rond. Dat ruikt als verrot vlees. Hij staat bol. Misschien een kind? Nog meer o mijn god.

Ik leun een beetje stoer op één been en stel voor om hem te openen. De Europeaan, de rede in persoon, presente. Dat doen ze liever niet op hun eigen erf. Wij hebben hier niets mee te maken. Er wordt een schop bijgehaald en de zak verhuist naar een veldje verderop. De vrouwen en kinderen mogen niet mee. Ik blijkbaar wel.

De schop, voorzichtig want wie weet, haalt de zak open. Er tuimelen witte bolletjes, met blinkend plastic en bloemmotiefjes uit. Luiers, een hele zak volgekakte luiers. Ik doe of ik dat wel had verwacht en maak een verbindende grap over de pampers en het kind waarvoor ze vreesden. Niemand lacht echt maar misschien is dat alleen in het Nederlands grappig.

Feestebrij

... proberen
inhaken op
de feestebrij

maar de draad

al kwijt zijn
nog voor hij
op te pakken is.

7 vragen in de taxi

Foto Kaptain Krispy Kream

Zeven vragen die de taxichauffeurs me haast elke dag stellen, en een originele conclusie tijdens de laatste rit.

1. Vanwaar bent u? De States?
2. Europa... daar is het heel erg koud, niet?
3. België... welke taal spreken ze daar?
4. Hoeveel uren vliegen is dat?
5. Wat kost een ticket?
6. Is er werk in België / heb je een visum nodig?
7. Welke munt hebben ze daar?
8. Logisch, vandaar Euro-pa natuurlijk.

'Krachtige aardbeving in Guatemala'

Foto Joe Penniston

De Cocos -en de Caribische Plaat die botsen. Dat klinkt als het leidmotief van een geflopte Disneyfilm.

Het masterplan van de straathond

Foto Alex Montandon

Straathonden hebben op het eerste zich niet echt een plan. Ze liggen er meestal eenzaam bij, als zwabbers in de goot der vergetelheid. Krabben zich verveeld achter hun hangoren, vangen een vlo tussen hun hoektanden of dromen rusteloos van iets lekkers. Of van een baasje.

Niet zelden moeten ze wegduiken voor goed gemikte stenen in achterafsteegjes, of hun staart intrekken voor voorbijrazende vierwielers. Blaffen ze niet dan bijten ze in het stof. Soms gaan ze op snuffel om een been te vinden of iemand waarmee ze erom kunnen vechten. Gewoon om een robbertje te grommen.

Maar soms scherpen de schoeljes hun tanden om in bende de straten af te schuimen. Met schuim op de bek maken ze passanten duidelijk dat de straat hún huis is. Dat de roedel regeert. Piraten en tolmeesters van de weg.

Sommige teefjes vinden dat imposant. Daarmee zetten ze zich dan aan het vrijen. Niet te lang, dat laat het straatritme niet toe, maar wel erg vaak. Erop, erin en erover, planmatiger dan je zou denken.

Op termijn proberen ze tot meer veredelde straathonden te komen. In een uniform grijs, zonder vlekken of rare oren, een type dat bij regen kan kwispelen. Een door weer en wind gevormde, diep doorwinterde soort, een groep opperbastaarden, over de grenzen heen. Die orde op zaken gromt. Het recht van de blafste.

Zwemmer rem

Foto Auntie Shadrach

De kleur van de zwembadmuur was moeilijk te zien onder water dus gokten neus en voorhoofd op (bl)auw.

Lieveheersbeest

Mijn rug is deze week op traditioneel Chinese wijze behandeld. Door een alternatief uitziende arts met kleine ogen en een dunne gibberassistente van een jaar of vijftien. Goedgeluimd plaatste hij een soort plastic kopjes op en rond mijn ruggenwervels. En zoog die vervolgens vacuüm met een handig pompje. Cupping, om natuurlijke genezing te stimuleren. Of zoiets. Waar het na tien minuten zuigen erg paars uitsloeg, zat het volgens hem goed fout.

Mijn rug staat voor veel open.

Na drie dagen kruip ik echter nog steeds rond als een lieveheersbeest. Tien violetkleurige zuigplekken zo groot als appelen schijnen bijna door mijn T-shirt heen. Iemand vraagt me of ik een tatoeage heb. Dus ik wring me in Spaanse bochten, zoek handen en tanden en beeld me haast een verschot uit: ‘Wel, mijn rug is deze week op traditioneel Chinese wijze behandeld. Door een alternatief uitziende ...’

Schrijvers brok

13:26 Dit is een test. Een uitdaging zowaar. Ik geef mezelf 15 minuten om een blog online te zwieren. Want het echte werk wacht in grote exceldocumenten met begrotingen en doelstellingen enzo. Vooral doelstellingen. 13:27 Het lukt deze dagen niet om zwierbare schrijfsels uit het toetsenbord te wringen. Ik zou 13:28 iets kunnen vertellen over het koppel in een straatstalletje, langs één van de drukst bereden wegen van Guatemala. Dat tussen de uitlaatgassen verharde kauwgommen en lauwe frisdranken verkocht. En hoe ze uitlegden dat ze er al 30 jaar stonden, met hun stalletje. 13:29 Elke dag, ook op zondag. En ik zou kunnen beschrijven hoe de man de verrimpelde hand van zijn vrouw 13:30 zachtjes vasthield en ze elkaar wat streelden. Elke dag, ook op zondag. 13:31 Maar aan dat soort meeldraderij doe ik niet mee. Dus skim ik mijn week op zoek naar andere 13:32 verhalen. Misschien is het de moeite om te beschrijven hoe een vriendin die in een bank werkt me 5 euro leende, recht uit de kluis, als ik het morgen maar zou terugbrengen maar shit neen 13:33 dat leest geen hond. Ik schrijf mezelf vast. En dan moet de brok ook nog eens herlezen worden. 13:34 Dat kan ik in de volgende minuten doen. Misschien bedenk ik nog wel een leuk einde. 13:35 Of zo. 13:36 ... 13:37 Of... 13:38 ... 13:39... 13:40 Of misschien ook niet.

Appelogen die meelezen

Foto gjcharlet

Lezer,

Hebt u vandaag het onbehaaglijke gevoel dat er iemand over uw schouder mee zit te lezen? Een loenzende buitenstaander, een letterdief, een vreemd paar ogen. Dat kan best, want vanaf vandaag stel ik elke zondag als gastblogger een vraag op Appelogen.be. Of snot speeksel kan worden, bijvoorbeeld. En die durven wel eens doorklikken.

Aan de lezers van Appelogen.be die hier terecht komen via de Hamstervraag: welkom. Op uw vertrouwde blog stel ik de vragen. Hier vindt u al eens een antwoord.

Met zaagsel,

Hamster Rave

Moeder waarom leven wij?

Foto dgoodin

Gestruikeld over twee fragmenten in een boek en twee godverdomse dagen plat op mijn gezicht blijven liggen.

P 49. Als je een miljoen jaar gelijkstelt aan een seconde, dan is het universum vijfenhalf uur oud. De geschiedenis van de Aarde zou iets meer dan een uur duren, die van de mens een paar seconden, en onze individuele verhalen zouden zo onbeduidend klein zijn dat ze niet gemeten zouden kunnen worden.

P 52. Leven is niet enkel en alleen het resultaat van toeval. Biochemici en moleculaire biologen hebben via computermodellen aangetoond dat dat wiskundig gezien onmogelijk is. Om de aminozuren en tweeduizend onderliggende enzymen samen te laten komen in een keten en om die een levende cel te laten vormen, zou meer tijd nodig zijn dan de leeftijd van het universum- miljarden en miljarden jaren. De mogelijkheden hiervoor zijn tien tot de duizendste tegen een.

Leonardo Boff (1997), Cry of the Earth, Cry of the Poor.

Waarom ben jij vegetariër?

Keer op keer, de vraag op mijn bord. Steevast aan tafel voorgeschoteld. 'Waarom ik eigenlijk vegetariër ben?' Waarna, telkens weer, de uitleg (1. ecologie, 2. de vleesindustrie, 3. overconsumptie en 4. gezondheid) en een debat dat warmte en smaak onttrekt. Geen zin meer, weg sfeer. Zo niet de laatste keer. Toen ik uitschoot, mijn aardappel de lucht in vloog, en met mijn vork wees: 'Waarom eet jij eigenlijk vlees?'

Martin Bril en de kunst van het kijken

Foto roel1943

Martin Bril is dood. De eerste schrijver van wie ik de cursiefjes helemaal uitlas. De vaste waarde in de rechterbovenhoek toen ik nog in Leiden was. Groot voorbeeld voor kleine sam. De kunst van Brils' kijken wordt toegelicht in een oud interview in De Volkskrant (28/09/01).

Volgens hem kijkt hij niet anders dan anderen. Ziet hij ook niet meer dan anderen. Hij heeft zich alleen getraind in het waarnemen van de goede details omdat ze zo belangrijk zijn bij het neerzetten van mensen, de personages in zijn miniaturen. ‘Het zegt iets over iemand als hij een pinkring draagt. Ik zal altijd vermelden dat hij een pinkring droeg, met name als het een gouden is. Ik zal er alleen nooit bij zetten wát het betekent een pinkring te dragen. Omdat het typisch een suggestief detail is waarvan het mooi is dat in het midden te laten. Maar iedereen denkt er iets bij - als je het opschrijft.’

Meer over Brils leven en pen in 'Postuum: De oppervlakte was diep genoeg'.

Winkelgrapjas

Zonder woorden.

het bier voorbij

Foto: Lauren Bailey

het gezelschap lauw het bier voorbij
de gezelligheid de ruimte al
vaak verteld en de
verhalen steeds
kleiner

Postscriptum bij het wilde feestje

Ik was het die hoopte dat de jongen zou vallen.* Terwijl ik zijn zwaai- en wiekgestuiter stond te observeren, wilde ik simpelweg dat hij het evenwicht verloor. Omdat dat, kan je nagaan, een beter einde van mijn schrijfsel zou zijn: onzekere jongen tussen de grote mensen, doet of hij loos gaat en knalt tegen de vlakte, terug bij af. Slecht van me. Dat ik hoop op drama omdat dat beter schrijft. Op emotie die gladder binnenglijdt en een lot dat lekkerder leest.

Vandaag hoorde ik dat er ‘iets scheelde’ met die jongen. Dat maakt zijn personage veel minder interessant. Ik besluit hem te beschrijven alsof ik dat niet weet en de informatie achter te houden voor mijn lezers. Soms is het ware leven net geen boek waard.

Het wilde feestje

Hij is hooguit achttien maar hij meent het: ‘Boooorn to be wild!’

Het komt er luider uit dan voorzien. Op zijn eentje naar het feest gekomen, een jongetje op avontuur. Werpt zijn handen in de lucht als hij roept, wijsvingers hemelwaarts, en trekt een moeilijk hoofd. Schokt net na de tel met zijn schouders en draait zich weg van de mensen die doen of ze hem niet aanstaren.

Dat zijn een handvol feestgangers in een binnentuin aan het meer van Atitlan, Guatemala. Beetje verveeld dat er niet meer volk is komen opdagen en eigenlijk niet zo tevreden met de gasten die er wel zijn. Maar he, het is zaterdag dus praten ze wat langs elkaar heen en vertellen over hoe goed ze de organisator van de avond kennen. Joh.

In een hoek van de tuin, onder een golfplaten afdak, wanen drie veertigers in hemd, als hippies blijven plakken aan het meer, zich nu eens Axel Rose, dan weer Kurt Cobain. Ook Bob Marley komt langs die avond. Ze brengen vlekkeloos gekopieerde gitaarsolo’s en ow yeah’s waar het hoort. Netjes. Maar niemand danst. Hier en daar wiebelt iemand met een glas rode wijn.

De bruine krullenboljongen is sober maar hij danst wél. Eerst voorzichtig, aan de rand van het groen. Benadrukt de eerste en de derde tel met een halfgemeend handgebaar. Sluit zijn ogen, tapt wat met zijn rechtervoet en probeert het Engels mee te lippen. Het volk begint te minderen, iemand valt in slaap.

Later die avond, de band zinkt onvermoeibaar dieper weg, durft hij de pit van de grasvlakte aan. Daar zet hij zich eerst aan het armwieken, dan aan het kniezwengelen. Zijn hoofd schudt vervaarlijk aritmisch heen en weer, zijn voeten zwieren hem de hele tuin rond. Iemand hoopt dat hij valt* maar de jongeman blijft gaan. Hij is zich ten volle bewust van zijn gestuiter – nu eens links, dan weer rechts - maar doet alsof hij er niet meer om maalt.

Bij de eerste noten van een nummer kromt hij zijn rug, wijst dankvol naar de sterren en zet, voor de tweede keer die avond maar luider nu, zijn keel open. ‘Booooorn to be wiiiiild!!’ Van Steppenwolf geen sprake. De band zet een beetje verbaasd Creams 'Sunshine of your love in' maar lijkt na de enthousiaste reactie van zijn fan, best bereid om dat ietsje wilder dan normaal te spelen.

Samen op de motor

Foto René Ehrhardt

Vanaf nu is het verboden om in Guatemala met zijn tweeën op een motorfiets te zitten. Dat besliste de regering van Alvaro Colóm. Bovendien moeten motorrijders op een fluovestje en op hun helm een rugnummer dragen.

De mannen die Guatemalteekse buschauffeurs bij bosjes neerkogelen werken immers vaak met zijn tweeën. De ene zaait terreur, de andere wacht buiten op zijn motor. Daarmee verdwijnen ze als dieven in de nacht, de stadsbrousse in.

De motorrijders – hier vaker met zijn vieren op de baan dan alleen – weten niet wat hen overkomt. Wie het openbaar vervoer niet vertrouwt maar geen auto kan betalen, en elke ochtend vrouw, kind of buurman aan de school of op het werk gaat afzetten, heeft pech. Jammer ook voor de boodschappers en pakjesbrengers die zich veiliger voelen met een hulpje achterop.

Neen, de nieuwe wet is onverbiddelijk. De regering moet iets met het geweld. Ze slaat een mal figuur met een moordcijfer dat Irak en Colombia achter zich laat (48 per 100.000 personen). Dus verdrijft ze het kwaad door het de middelen te ontnemen. Listig.

Er werd nog even geijverd voor een verbod op het opwachten van andere personen vanop je motorfiets, en ook het voorstel om bij wet de motor uit motorfietsen te halen ging even rond, maar beiden ketsten gelukkig af op een dosis gezond verstand.

TEST VOOR SLECHTZIENDEN

Foto Nicholas Macgowan

Slechtziende: als u zonder bril of lenzen naar de lucht kijkt, ziet u die dan onscherp? Kan lucht wel (on)scherp gezien worden?

We bedoelen lucht lucht: helblauw, vaalgrijs, donkerdreigend enzo. Geen fijnomlijnde suske en wiskewolken, geen droevige bomen, voorbijvliegende pelikanen (hier) of flirtende stadsmussen (daar) op de achtergrond. Gewoon contrastloze lucht die u bij wijze van test eerst zonder en dan mét oogcorrectoren bekijkt. Verandert er iets?

Wij weten het antwoord, maar willen de pret voor de bij- en verzienden onder ons niet bederven.

Wie nog niet slechtziend is, maar toch heel graag de test wil doen, raden we twee zaken aan. 1) rode chilipepers snijden en zich achteloos in de ogen wrijven (fun), 2) dubbel zoveel masturberen (dubbel fun, schijnt te helpen). Als u beide verblindende processen wil combineren om nóg sneller aan de test te kunnen meedoen, vergeet dan u handen tussen proces 1 en 2 niet te wassen.

Schone windenergie speelt het smerig in Mexico

Foto Lionoche

Ik tekende ooit een petitie tegen een windmolen. Omdat er een laan bomen, op een berg in de Ardèche, voor zou sneuvelen. Ik herinner me mijn twijfel van toen –weegt het ene op tegen het andere?- door wat ik vandaag las over Mexico. ’t Is een Latijns-Amerikaans verhaal uit de duizend. Over een paar hoge bomen die alles vangen. Schone energie is niet altijd schoon.

Het Amerikaanse NACLA tijdschrift vertelt in Clean Energy Plays Dirty in Oaxaca hoe Mexicaanse boeren en indianen in de staat Oaxaca hun akkers verliezen aan wat het grootste windmolenpark van Latijns Amerika moet worden.

Het plaatje oogde nochtans mooi. In januari opende president Felipe Calderón met veel aplomb het Eurus windmolenpark. De Mexicaanse cementreus Cemex, derde grootste in de wereld, en het Spaanse energiebedrijf Acciona Energia, beiden beursgenoteerd, beweerden voldoende groene elektriciteit te leveren voor een stad met een half miljoen inwoners. Een schoon verhaal van eeuwige wind en ontelbare Megawatts.

Landvergunning werden voor een peulschil verkregen, omkoping en misleidende contracten met de lokale bevolking deden de rest. Cemex en Acciona vertelden er niet bij dat de schone energie enkel voor de fabrieken van Cemex zou dienen. De lokale bevolking zag elk voordeel voorbijwaaien. De hoge bomen: de neus in de wind.

Meer info van de Spaanse waakhond Observatorio de Multinacionales en América Latina...

De verrassing van oma

Ik wist natuurlijk wel dat de buurman deze week zijn moeder na een heupbreuk in huis had genomen. Ik had hem zelfs verteld hoe mooi ik dat vond. Ik zag deze ochtend bovendien dat er vanonder hun deur zeepwater kwam gelopen en eigenlijk wist ik dat ik hard moest kloppen om mijn komst aan te kondigen. Dat ze vandaag de blote oma in haar rolstoel zouden wassen, was nieuw.