Ze spuwen op de grond en kloppen elkaar vuilbekkend op de schouders. Geen mast is hen te hoog, geen vracht te zwaar. Het zijn durfals en waaghalzen die wijdbeens over de wei slenteren en grappen maken door hun walkietalkies. Sommigen roken en praten een beetje over vrouwen. Anderen schuiven ongeduldig aan voor een portie spek met spinaziestoemp en fluisteren vriendelijk dankuwel tegen de kokkin.
Een man met grijze baard hobbelt op zijn fiets de Sfinkswei op. Hij draagt een blinkende helm en twee velkleurige hoorapparaten. De vijftiger remt om een praatje met me te slaan. Zegt dat hij doof is en dat ik luider zal moeten spreken. Of in zijn linkeroor, dat werkt beter. Ik knik terwijl de grijsaard van zijn fiets stapt en losjes tegen zijn zadel aan gaat leunen. Hij is een man uit de straat, zegt hij, en kent het Sfinksfestival al jaren. Neen, nooit geen last gehad van de Sfinks. Ja, de muziek natuurlijk, dat komt tot bij hem in den hof. Maar dat hoort alleen zijn vrouw, dus dat is geen probleem.
Ze pijpte regenstelen terwijl hij het bakken liet regenen. Het watergeweld klotste in het rond en zoog zich een weg in een soort goot der vergetelheid. Juffrouw zomer werd bemind door kasteelheer winter en de mensen wisten even niet meer waarom God hen ook al weer geschapen had. Ze waren koud en hadden het nat. Ja, ze kloegen zich een been op een nationale feestdag om snel te vergeten.
Ik draag Vegetarian Shoes. Het zijn zwarte sneakers van kunstleer die niet langs kinderhandjes in zweterige ateliers zijn gepasseerd. Ik vind ze mooi, geef er graag een woordje uitleg bij en het is leuker voor de koeien onder ons.
Verantwoord leven kan leuk en hip zijn. Dat zegt het Nederlandse boek Veggie in pumps. Deze ‘gids voor een ecofabuleus leven’ toont dat het kan: groen leven én genieten. Weg met de bebaarde sandalenman en de behaarde langerokkendraagster: veggies zijn hip en kiezen daar bewust voor. De Britse modejournaliste Tansim Blanchard heeft haar boek naar deze trend genoemd: Groen is het nieuwe zwart. Ze vertelt milieubewuste fashionista’s waar ze biologische, eerlijke en slavenvrije mode kunnen kopen. De groene, sociale medemens die zijn garderobe spijzen wil, kan dat nu ook conform de eigen ideologie doen. Dat koopt plezieriger, nietwaar?
Consumeren mag weer, zolang het goed is voor onze planeet. Groen leven was nog nooit zo simpel. Vijf eurocent van je brood gaat rechtstreeks naar de Siberische tijger en zijn habitat. Je betaalt voor internetfilmpjes van een in het groen vrijend stel en je geld gaat naar het Amazonewoud. Dat lucht op.
De groene saus
Als er één trend is in het begin van deze eeuw, dan is het dat bedrijven en overheden royaal zijn met de groene saus. Dat is natuurlijk goed, maar al te vaak wordt de groene boodschap misbruikt als vaseline voor het consumentisme. Green sells. De biorayon in Delhaize krijgt er elk kwartaal een schap bij en communicatiebureaus verkopen hun lentegroene scheten als zoete broodjes. Voor de schoon ogen van moeder aarde? Uit duurzame overwegingen? De consumens verdwaalt in het oerwoud van blad- en boomvormige labels en logo’s en vraagt zich af wie hier eigenlijk voor de gek gehouden wordt: Ons aller Big Momma of zijzelf? Heeft deze groene wasserette enig effect op het leefmilieu, het klimaat en de biodiversiteit van onze planeet?
Het antwoord is ja. Een beetje. De niet-groenen van hart krijgen of nemen sneller een portie groenvoer op hun bord. Omdat het goed staat, omdat het meer kwaliteit biedt of om zich een geweten te kopen. Ik gruwel van de ‘Leef zoals je wil’-filosofie van Delhaize, maar als de supermarktketen beslist om de plastic tasjes te vervangen door biologisch afbreekbare, mag ze daar gerust mee uitpakken. Het glossy lifestylemagazine Goodies, ‘voor iedereen die lekker wil leven zonder de wereld uit te wonen’ doet het goed in Nederland. Dat zijn er weer een paar tienduizend meer die een seconde langer twijfelen in de winkel. Een grijze massa die haar gedrag een beetje bijkleurt, bereikt soms meer dan een reeds overtuigd donkergroen groepje.
Het antwoord is ook neen. Een wasmachine kan de wereld niet redden. Groen is vandaag een goed gevoel dat je kan kopen, beschik- en betaalbaar voor steeds meer Westerlingen, maar je passeert er wel voor langs de bedrijfskassa. Die lijkt vooralsnog op groene biljetten te azen, eerder dan op de instandhouding van de aarde. Bovendien, als groen nu het nieuwe zwart is, kan blauw morgen evengoed die rol overnemen. Of zwart zelf, als we echt klimaatmoe zijn. Want zo gaat dat met modes.
Oké. Er zijn dingen die je graag doet, die je opwinden, prikkelen en uitdagen. Dat er een werkwoord voor bestaat heb je niet door. Je doét het gewoon.* De taal hinkt achterop en is slordig en verspillend met woorden als je haar erbij haalt.
Zo van: 'Ja, onbewaakte, leegstaande gebouwen, stations, tunnels enzo... Grootse bouwwerven ook, waar je eigenlijk niet in mag maar het toch doet. Omdat het, ik weet niet, het geeft een kick. Of op daken van hoge gebouwen ofzo, en dan uitkijken over de stad. Das echt zot! Liefst stedelijk, ja...'
Tot een medeblogger je erop wijst dat het al bestaat: URBAN EXPLORING. Aha. Een benoembare hobby erbij!
Op het web:
Tchorski maakt fantastische foto's van zijn verlaten spots, veelal in het Zuiden van het land.
Er staat een grote, onrijpe ananas op het tafeltje van een man met grijze baard en mediterrane huid. En een wit plastic bekertje dat, verduurd door het rollen en kraken tussen duim en middenvinger, op barsten staat. Er wordt een fles rode wijn boven tafel gehaald door zijn linkerbuur, een Portugees type. Het rood vloeit in ’t wit.
Twee tafels verder zit een vrouw met een verward kapsel en een grote korst onder haar rechteroog. Er staan lege blikjes op de tafeltjes rond haar. Ze houdt er één boven haar hoofd en kijkt of er nog pils uit komt. Een beetje.
Ze zitten in de Food Court, weet een bordje boven hun hoofden. Het is een vierkante ruimte met houten tafeltjes. Men consumeert er tijd om het hongergevoel bij een weggevallen trein tegen te gaan. Op drie van de vier hoeken rond de Court verkopen Délifrance, Twist en Häagen Dasz zoete en zoute troep. Ademwalm van een dag vol koffie – zal me goed doen-, klontjes – doe maar twee – en sigaretten – hehe, éffe pauze – plakt op het gebak in de toonbank. Panini’s hebben de lichaamstemperatuur van ongeduldig aan roltrappen aanschuivende pendelaars. Slappe muffins vragen 2,55 €.
Op de vierde hoek zit een zaak zonder naam, geblokletterd ‘Hamburgers – Hotdogs’. Klopt van tijd tot tijd een zurig reuktapijt uit over de voedselspeelplaats. Recht op het bord van een schare schrokkende onthaasters die er hun wachttijd proberen doden.
Zo doet een juffrouw met een zwarte fluwelen jas moeite om te genieten van het meest gezonde dat ze in het station kon vinden. Een plastic doosje verpakt een slaatje dat verzuipt in een van glucose vergeven vinaigrette. Twee stoelen verder zit een oudere vrouw met een blauw gewatteerde jas. Ze schreeuwt luid van ‘Saloppes’ en ‘Fils de putes’. De juffrouw duikt bang in haar bakje, prikt met een wit vorkje naar een olijf of zo.
De Food Court is een Telenet Hotspot, zegt een plakkaat boven een beige vest die het lijf van een grijsaard draagt. Zit met de handen in het haar, geeft geen kick en lijkt zijn mail ook niet per se te willen checken vandaag. Drie tafeltjes naar links probeert een verliefd stelletje elkaar niet te verblinden. Ze frunniken wat aan elkaars handen.
Aan een tafel naast de ananasman - de ananas blijft onaangeraakt maar de wijnbeker is alweer leeg - zit een veertiger wild te gesticuleren. Hij lijkt een driftige discussie met zijn disgenoot te voeren. Fronst de wenkbrouwen, zucht hoog en laag en gebaart van si en là. Maar er zit niémand over hem. Van een microfoontje of oortjes geen sprake. Als deze man al belt, is het met zichzelf. Geen hond kijkt ervan op. De juffrouw breekt haar vorkje op een wegfloepende olijf.
What would your name be like if you were a pornstar? Take the Quiz. (Facebook)
Steen en been. Al eeuwenlang klaagt men over de jeugd van tegenwoordig. Over haar gebrek aan idealisme, engagement en politiek bewustzijn. Over haar politieke onverschillig- en onwetendheid en haar zucht naar plat en smaakloos vertier. Dat is achtereenvolgens de schuld geweest van voorbijtrekkende circussen, vieze boekjes, televisie en games. Het laatste decennium jammert men vooral over de banaliteit van vrouwe Internet.
Leute en vermaak zat voor de jonge surfer op de golven van het web. Maar politiek: ho maar. Neen, dat joenk hangt doelloos rond in virtuele werelden, klikt zichzelf een bestaan achter een flatscreen en chat zich lam met prietpraat.
Janus has thrown a sheep at you. Click here to bite, dropkick, high five, hug, kiss, lick or throw a sheep at Janus.
Welkom op Facebook, de online community waarop elke week twee miljoen nieuwe gebruikers intekenen. Facebook is een virtueel platform waar vooral jongeren hun foto’s, filmpjes en vriendjes uitwisselen. En domme quizjes doorsturen of schapen naar elkaar keilen. Bijzonder geestig, dat wel. Maar gebeurt er nog iets wezenlijks in deze cyberpraatbarak? Of houden Facebookgebruikers die aan social networking doen zich bij voorbaat ver van politiek, en vice versa?*
Wie binnen Facebook zoekt op ‘politics’, vindt - de groep ‘50 Mistakes Women Make When Having Sex (aka Politics of Fucking)’ buiten beschouwing gelaten – een aantal discussiegroepen. Vooral in kleine studentenmiddens zet men hierover wel eens een virtueel boompje op. Maar dat is een marginaal verschijnsel. Er zijn groepen die wél massa’s gebruikers bereiken. ‘I bet I can find 1,000,000 people who dislike George Bush!’ slaagde in een half jaar tijd in het opzet maar de promostunt die op de overwinning volgde smaakte bitter (een beroemde Amerikaanse blogger gooide haar politieke analyses twee weken lang te grabbel, en vraagt nu 30 dollar voor haar boek in twee delen). Ondertussen probeert een nieuwe groep 5 miljoen Bushhaters te vinden.
Facebook heeft massa’s causes waarbij je je kan aansluiten. Je kan met tienduizend tegen het communisme in Venezuela zijn, tegen Robert Mugabe in Zimbabwe, tegen de AKP in Turkije en voor de Amerikaanse troepen in Irak. Je kan doneren – waar gaat dat geld eigenlijk heen? – of je kan recruteren onder je vriendjes. Een keer klikken op de applicatie volstaat om ook ergens tegen of voor te zijn. ‘Stop Global Warming’ en ‘Animal Rights’ doen het goed met meer dan een miljoen fans, maar ‘Save Water, Drink Beer’ en andere alcoholvariaties boeren ook niet slecht.
En de politiek, zoekt die toenadering tot het jonge kiesvolk? Niet echt. Jong VLD staat aan top met 244 groepsleden, de andere jongerenpartijen komen niet eens in de buurt. Neen, politiek gezien is het voorlopig niet veel soeps onder de Facebookzon.
Web 2.0-toepassingen als Facebook bieden nochtans heel wat mogelijkheden. Begrippen als ‘user generated content’ en ‘open source’ zouden perfect in een groots participatief project kunnen passen. Kijk naar de samenleving als een groot open source programma, dat met broncode en al gedownload kan worden, en er openen zich nieuwe perspectieven. In web 2.0 worden consumenten producenten. Stel je een maatschappij voor die als een WIKI beschikbaar is voor commentaar én voor verbeteringen van telkens nieuwe jongeren. Dat kan alleen maar de goede kant uitgaan. Al zal de politiek, het systeem zo je wil, wel twee keer nadenken voor het haar bestel te grabbel gooit.
In afwachting daarvan hopen we op jong internettalent om nieuwe Facebookapplicaties te bedenken. Met zaken die er wél toe doen, genre ‘I bet I can find 1,000,000 people who take their protest to the streets’. Vroeger lachtte men met geeks en computernerds. Maar deze systemshifters en html-freeks hebben de kennis en creativiteit om Facebook politieker te maken dan het nu is. Dat ze zich bij deze uitgedaagd voelen en het recht in ons aller gezicht smijten.
Als een mens geveld is door een epidemie –1% van de Belgen is besmet: paniek! – vermag hij al eens iets meer. Bijvoorbeeld zich in de ouderlijke zetel voor de televisie vleien. Een paar fragmenten uit dit avondje troostbuis voor wie daar niet bij kon zijn:
De Janssens in China. Lulu Wang probeert een hele uitzending lang een glimp van emotie op het gezicht van burgervader Patrick te toveren. Dat lukt ei zo na, als hij advies mag geven aan een collega burgemeester. Een klein vissersdorpje aan het Taihu-meer zoekt uitwegen om het vissen te vervangen door toerisme, maar heeft daar geen ervaring mee. De Janssens komt met de oplossing: waterskiën. Dat doen rijke toeristen graag. En behoud alstublieft één van uw oude steegjes, want daar kijken rijke Amerikanen graag naar. Bij ons, in Brugge kijken ze ook graag naar de kantklossers. Of nummer alle stenen en bouw ze elders weer op, zoals bij ons, in Bokrijk. Neen, maar waterski, dat zou echt wel aanslaan. (Eén – China voor beginners)
Er is een zwijgzame gek die een hele week hondenvoer eet (mengt blikinhoud met verse salade, geeft geen krimp bij het verorberen, smeert geleiachtige derrie op zijn boterham, een guts ketchup erbovenop, doopt zijn brokjes in een glas melk). Er is een andere gek die zich op een dieet van fastfood zet. Wat blijkt: die laatste is dikker geworden dan die kerel van de brokken. We zien hem voldaan de set afkwispelen. (Jim TV – Brainiacs)
Patrick is onder de indruk van het politiecorps van Shangai. Zo ook de makers van de serie. Beelden van een blits en agressief promofilmpje van de Shaiganese politie krijgen volgende voice-over mee. “De Chinese politie werkt met een groot netwerk van Chinese burgers die vrijwillig spioneren en informatie verschaffen over kleine en grote misdaden om het systeem en de tevredenheid van de burger te dienen.” Geen vragen, geen noten, geen bedenkingen, niets. (Eén – China voor beginners)
Jongeren die op zoek zijn naar een eerste baan, willen het liefst aan de slag bij een bank. Dat blijkt uit een enquête van jobkrant Vacature. Bij een f*cking bank? Ja, jonge starters - Vacature noemt hen kwijlend ‘young potentials’- hebben blijkbaar natte dromen over de grote financiële instellingen. KBC en Fortis op kop, Dexia en ING doen mee in de top tien.
De banken dus. Die met hun bankgeheimen, die in wapentuig en mensenrechtenschendende bedrijven investeren. Die niet meer kunnen achterhalen wat er precies met uw geld gebeurt – dat geven ze écht toe. De moderne sokken onder de matras, die uw duiten steken waar de zon niet schijnt. En niet al te snel zál schijnen. De renteniers op uw grafzerk, de uitkleders, de gewetenlozen, de poenverpakkers die het bloed vanonder uw nagels zuigen. Daar wil de gemiddelde postpuber het liefst zijn boterham en extralegale voordelen gaan verdienen? ’t Is de schuld van de banke.
De kroeskop van Jean Uwineda piekt niet hoger dan mijn kuif. Zweet op zijn voorhoofd. Vader en moeder verloren in de oorlog en aangespoeld in Antwerpen. Zijn matzwarte enkels zijn dunner dan mijn polsen. Zijn mond is kleiner en van zijn hart weet ik het nog niet. Maar deze jonge Rwandese snaak springt een kop hoger dan ik.
Volleybal, lezers, geen homo-erotische passage.
Een terrein vol bleekscheten met dikke wagens. En Jean, met de bus. Hoe schoon een panter die afzet en boven de bierbuiken komt te zweven? Hoe schoon het rekken van lijf en tijd om het terrein te overschouwen? Hoe schoon de kracht van zijn uithaal? Zeer schoon. Zeer schoon.
Bericht onvolledig waarschuwt mijn mobiele telefoon. Ik lig in bed. Of ik het bericht wil lezen? De sterveling die hierop 'Ach neen, laat maar' antwoordt, moet nog geboren worden. Dus ja, graag, snel bitte.
'...uur in. x'
Tenzij je natuurlijk zoiets binnenkrijgt. Een abrupt afgebroken woord, een intiem voorzetsel, een punt. Een kusje. Onze kronkelende hersenmassa heeft de ongelooflijke vaardigheid om wggltn zkn aan te vullen en de wereld in je hoofd te doen passen. De slaap kan me toch niet vatten dus ik doe een aanvullende poging.
'he, onduidelijk wannr en wr we mrgen vergaderen. maak jij agenda op? k stuur nog n mail met plaats & uur in. x'
'Niet schrikken, kerel. Ik stap eruit. Had mss beter kunnen leven maar heb overal van geproefd. t is goed geweest, ik stap het vagevuur in. x' 'Warmte uit mijn navel. Gloed onder mijn buik. Nieuwe slip. Het kroest en knettert, Sam. Hier zit vuur in. x' Meer aanvullingen?
VT4 start met een tweede reeks van hun “groene mobiliserende programma Onder Hoogspanning”. Neem een stevige bruine enveloppe bij de hand, ga er eens goed voor zitten en lees het mailtje dat ik daarover kreeg even mee: “In Onder Hoogspanning strijken we 9 dagen lang neer bij een gezin in Vlaanderen. Gedurende deze dagen zal het gezin milieubewuster en energievriendelijker moeten leven, zonder daarbij aan comfort te moeten inboeten maar wel heel wat euro’s uit te sparen!
Ze krijgen hierbij de hulp van een green coach, iemand die het gezin handige tips en weetjes meegeeft én een cheque van 1000 euro om het energieverbruik in huis aan te pakken. Maar dit is niet alles. Het gezin krijgt nog een extra opdracht, een opdracht die iets te maken zal hebben met het milieu. Als het gezin slaagt in zijn opdracht, is er een energiecheque van 3000 euro te winnen.
Momenteel zijn we dus nog op zoek naar leuke (grote,kleine of samengestelde) gezinnen of studentenhuizen die de uitdaging willen aangaan. Het is zeker niet de bedoeling dat het gezin/ de studenten een week verlof nemen of de hele week thuis blijven. Alles blijft (moet) zijn gewone gangetje gaan (werk, school, lessen, hobby’s…)!
Vereisten; klant bij Electrabelen zeer gemotiveerd om de uitdaging aan te gaan!”
Geïnteresseerden kunnen een leuk briefje voor de groene jongens van VT4 in de enveloppe doen. Verontwaardigden hebben die al lang vol gekotst. Spui en spouw uw commentaar over deze misselijkmakende vorm van branded entertainment en greenwashing naar:
VT4 Onder Hoogspanning Fabriekstraat 55 1930 Zaventem onderhoogspanning@vt4.be
Ze is 150 cm klein maar haar ogen zijn reusachtig. Haar doorzichtige huid plakt tegen haar jukbeenderen. Ik schrik als ik haar aankijk – heeft ze een ziekte? -, zij duikt in elkaar. Ik probeer te glimlachen maar ze wendt haar hoofd af. Een opgeschrikte vogel.
Ik zie haar meestal 's ochtends, als ik mijn huis verlaat en me omdraai om de deur achter me te sluiten. In die beweging zie ik haar in de deuropening naast de mijne een sigaretje roken. Dat is bijzonder dichtbij voor het moment van de dag.
Ik tracht 'hallo' te zeggen want we zijn tenslotte buren en ik zit in een buurtcomité om mijn buren beter te leren kennen dus moet ik nu ook maar 'hallo' zeggen tegen mijn buurvrouw. Maar door de angst in haar kijkers te zien probeer ik mijn begroeting in te slikken. Veel meer dan een nasale 'ha' kan ze niet gehoord hebben. Ik maak me uit de voeten. Morgen vraag ik hoe het met haar gaat.
Multinationale ondernemingen hebben alle psychologische kenmerken van een psychopaat. Ze zijn bedrieglijk, liegen herhaaldelijk, lichten mensen op voor eigen voordeel, veronachtzamen andermans veiligheid, hebben ernstige problemen met sociale normen en wettelijke regels, zijn onbekwaam om schuld te voelen, ongevoelig voor andermans gevoelens en onbekwaam om langdurige relaties te onderhouden.De makers van The Corporation (2003) stellen deze onthutsende diagnose op aan de hand van een internationaal erkende checklist. In hun bekroonde documentaire kleden ze de multinationale onderneming volledig uit en leggen ze de mechanismen die erachter schuilen op voortreffelijke wijze bloot.
Aan het hoofd van deze psychisch gestoorde, milieuvernietigende en mensenrechtenschendende molochs staan volgens de filmmakers vaak goedmenende en vriendelijke ceo's. Dat lijkt me vreemd. In de documentaire zie je een groepje actievoerders de tuin van de topman van Shell betreden. Die is niet gediend met het ‘moordenaar’-spandoek dat tegen zijn garage hangt. Na een paar uren gejouw en gesnauw zijn beide partijen echter samen koffie aan het drinken. De Shellman: ‘Uiteindelijk kwamen we er in die discussie op uit dat zij bezorgd zijn over zaken, waar ik ook bezorgd over ben.’
In Mo*Magazine (48) vertelt VN-rapporteur Jean Ziegler over zijn ontmoeting met Peter Brabeck, de baas van Nestlé, 's werelds grootste voedsel- en watermultinational. 'Vorig jaar maakte Nestlé 6,2 miljard euro winst. Het concern stelt wereldwijd 300.000 mensen tewerk. Brabeck is een aardige man, maar zijn opdracht bestaat erin winst te maximaliseren. Als hij dat niet doet, gaat hij eruit en komt er een andere figuur. Dat overstijgt het persoonlijke, het is een systeem.' Kan je de top van multinationale ondernemingen dan werkelijk niet met de vinger wijzen voor het slechte nieuws dat ze over de wereld brengen? Dat zou goed nieuws zijn voor slechte mensen (dixit Noordkaap). 'Je moet een onderscheid maken tussen de instelling en het individu,' vindt Noam Chompsky. 'Slavernij was een verschrikkelijke, monsterachtig geïnstitutionaliseerde arbeidsvorm. Maar de individuele slavenhouders konden best bijzonder aardige mensen zijn, goedwillig, charmant, lief voor hun kinderen, ja zelfs voor hun slaven.' Is het dan geoorloofd zich te verschuilen achter een mens- en planeetonterend systeem? Hoe kan het dat de goedlachse, zachtaardige en naar lavendel ruikende profeten van de neoliberale economie hierin gewetenloos meedraaien? Dat ze het systeem dagelijks voeden met het laaghartig offeren van de mondiale rechtvaardigheid?
Weten deze toplui misschien niet waar ze mee bezig zijn? Staan hun wolkenkrabbers te ver van de sweatshops? Dat zou kunnen. In één van zijn films wil Michael Moore een Amerikaanse ceo trakteren op een bezoek aan diens fabriek in Indonesië. De man weigert maar geeft toe dat hij er nog nooit geweest is. Delokalisatie laat wel toe om geen notie meer te hebben van de arbeidsomstandigheden en sociale uitbuiting aan de andere kant van de wereld. Maar de verklaring dat de top zich er niet bewust van is, is naïef. En dat het management zou geloven in de duurzame ontwikkeling die hun concerns bespoedigen, evenzeer.
Simpel gesteld: we hebben hier te maken met gewetenloze geldwolven. Door dollartekens verblinde plunderaars die zich bloeddorstig op al wat kreupel, stemloos en zonder verweer is, storten. Opgegeilde kolonisten die over lijken gaan om hun onverzadigbare honger naar goud en macht te stillen. Het kan deze moderne conquistadores simpelweg niet schelen langs welke kant ze de berg beklimmen. Als ze maar snel en voorspoedig aan de top staan. Mocht er onderweg wroeging optreden kopen ze dat wel af met de bouw van een schenkinkje hier en een ziekenhuisje of schooltje daar. Of zetten ze dure communicatiebureaus in om het bedrijf en hun persoonlijke geweten te greenwashen met een streepje Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen. Ze verzinnen wel wat, wees maar gerust.
Neen, het is te eenvoudig om de mensen aan de top af te dekken door het systeem te beschuldigen. Schiet verdorie ook op de pianisten. Zij spelen misschien niet hun eigen partituur maar zij zítten daar wel om de toetsen te bedienen. Ze hebben nochtans de macht en middelen om voor mooie noten te zorgen. Maar ze blijven het smerig spelen. Dat is minstens even geschift als de psychopaat die hen ruggensteunt.
Langs buiten ziet het er donkerder uit dan het binnenin is. Een barman met poedelhaar en een met pelskraag afgezette jas schatert zijn gezelschap bij elkaar. Ik krijg een kop koffie nog voor ik zit. Dass ich ein Fremde bin... undsoweiter.
Een klein opgezet reetje en een marter zitten op een wild flikkerende jackpot. Iemand heeft er serpentines rond gedrapeerd. Feest.
Achter de protserige toog staat een bespiegeld altaar van sterke drank op schappen. Aan de eikenhouten wieken van een ventilator hangen kleurige lampions en blinkende slingers die verbonden zijn met de hoeken van de bar. Men heeft er hier een vrolijke tent van gemaakt, in de Berlijnse Sternstrasse.
Een geblondeerde vrouw op een kruk laat in haar rokje kijken. Ik zoek de schakelaar van de ventilator om de poppen hier echt aan 't dansen te krijgen.
Er stond politie op de Turnhoutsebaan deze morgen. Straat met de combi afgezet, oranje kegels. Twee mannen in burger liepen ertussen. Ze praatten, verzetten wat kleinere gele kegeltjes. Een paar mensen zagen het aan. Zelfmoord, legde een vrouw in buitenlands Antwerps uit. Het was niet duidelijk hoe ze dat wist. Ze wees naar vijf hoog. 'Ambras met de vrouw, met vriendin.' Sommige donkere dagen kondigen zich aan. Met een te luide radioreclame, een plotse zelfmoord voor je deur en een onaangekondigde afgelaste trein. Dan baat er niets, schaadt er iets. Zich slecht voelen en vanuit de oranje banken van de internationale de dag zien verwateren.
Nadat er om de twee weken iemand me komt zeggen dat ik hen aan iemand doe denken die ze kennen. Nadat er om de twee maanden iemand me zegt dat ik als twee druppels op een kennis van hen lijk. En nadat je vervolgens toch aan de uniciteit van je gezichtstrekken (en bij uitbreiding van je persoontje) begint te twijfelen, vragen de mensen me nu of ik van job ben veranderd. Want ze krijgen mails van een jonge gast uit het Antwerpse, uit de socioculturele sector dan nog (Antwerpen Open), met de welluidende maar absoluut onoriginele naam Sam Verhaert.
Het jeukt dit jaar om te gaan wintersporten. Niet alleen omdat ik er zin in heb. De bergen, krakende sneeuw, ijle hoogtes. Het jeukt ook om ecologische redenen. De impact van een skivakantie op de Alpenweides en- dorpen en op het klimaat in bredere zin is niet gering. Dat weet u ongetwijfeld. Transport, massale verplaatsingen op korte tijd, energieverslindende liften, leeggekapte pistes, verdwijnende biodiversiteit... Bon, het jeukt dus.
Een beetje surfen op het web leert wel dat je mits bewuste keuzes je impact fel kan verkleinen (zie onder).
Daarom mijn vraag aan u, wintersporters: wie wil er mee op 'de meest duurzame wintersportvakantie' ooit? En wie wil dit mee met mij uitzoeken en organiseren?
Afhankelijk van de deelnemers en hun beschikbaarheid kiezen we een periode. Het zal waarschijnlijk geen vakantie(piek)periode zijn.
Voel je vrij om commentaar te leveren. Voel je ook vrij om dit te verspreiden naar andere ecologisten, geitensokken, halfzachte groentjes en bewuste consumenten met jeuk.
Foto: Inge Driesen
