Hamster Rave: de hele blog in pdf

Voor wie vier printercartouchen, en een halve boom aan papier over zou hebben.
Voor nostalgici.
Voor wie mij graag gelezen heeft.

Je kan de hele blog nu downloaden en printen als pdf. Meer dan 400 zaagsels. Neergepend in Antwerpen, Guatemala en Buenos Aires. Ontelbare besognes tussen 2007 en 2013. 276 pagina's uit mijn hamsterhart.

O, wat heb ik u graag geschreven.

We used to say we were sisters

Hamster Rave, ondertussen doorgegroeid tot Sam Verhaert, maakte een documentaire over twee oude guerillastrijdsters, die elkaar na 40 jaar weer ontmoeten. Meekijken kan in HD op Vimeo.


ABOUT WE USED TO SAY WE WERE SISTERS

Lila was 25 when the Argentina Anticommunist Aliance riddled ‘el Gringo’ with bullets. He was the guerrillacommander of her Montonero combat unit. Today, 39 years later, she sets out to look for ‘María’, his girlfriend. Although during those years they pretended to be sisters, Lila is not even sure of María’s real name.

 How do you talk about a period of time in which you weren't allowed to talk? How do you recognise comrades you only got to know in the underground? In this documentary from photo journalist Sam Verhaert, two people who never thought they would meet again, look for answers.

‘We used to say we were sisters’ was produced for the Diploma on Visual Storytelling and New Media (Pedro Meyer Foundation / World Press Photo). cc 2013.

Cesar, Daniel, Josué, Marila, Victor, Patrícia

Morgen in De Tijd: de toekomstvisie van de zogenaamde / zogezegde gouden generatie in Brazilië.

Aankondiging reportage wolkenkrabbers en hoogvliegers

De economische opgang van Brazilië, Rusland, India en China is onovertroffen, en lijkt niet aan stoppen toe. Maar willen die BRIC-landen hun vooruitgang consolideren in een blijvende macht en welvaart, dan zullen het hun huidige topstudenten zijn die daarvoor moeten zorgen. De Tijd ging ter plekke praten met die gouden generatie van de nieuwe economische wereld, over de toekomst en het verleden, over hun dromen en verwachtingen, en over ons.

Ik ging op pad in São Paulo, Brazilie en kondig nu al -ben twee weken uithuizig- aan: mijn reportage 'Wolkenkrabbers en hoogvliegers' verschijnt op zaterdag 19 februari.

















Rechtenstudent Daniel Teixeira (27) was behoorlijk sceptisch over de toekomst van zijn land. Zo heb ik er niet veel gesproken.

Het verwend nest in São Paulo

Dit kan natuurlijk niet: meer dan twee weken niet meer geblogd. Dat komt: ik ben iets voor De Tijd aan het schrijven. Over jongeren in São Paulo, geen drugsbendes maar young potentials die het daar BRIC-gewijs gaan maken. Ik plak het hier wel, als het zover is. Bewitloofd. Nu zweet ik nog een traan weg. Bloedserieus: schone kansen krijg ik hier. Ik ben een verwend nest en ik woon mezelf uit. Wil er iemand een enveloppe Spekulaaspasta opsturen?

Presidentas als supermama’s

Dilma twaalfde in opvallende rij vrouwelijke leiders in Latijns-Amerika



Foto Isaac Ribeiro

Dilma twaalfde in opvallende rij vrouwelijke leiders in Latijns-Amerika

Dilma twaalfde in opvallende rij vrouwelijke leiders in Latijns-Amerika

Dilma twaalfde in opvallende rij vrouwelijke leiders in Latijns-Amerika

30/10/2010, De Tijd - SAM VERHAERT

Wereldwijd zwaaien op dit moment slechts twaalf verkozen vrouwen de plak over hun land. Drie van hen zijn latina’s. Dilma Rousseff wordt zondag in Brazilië waarschijnlijk de nummer vier en de twaalfde regeringsleidster in de geschiedenis van Latijns-Amerika. Verrassend in een continent van macho’s en Maria’s, of het logische gevolg van de ruk naar links?

‘Ze overdrijven, met al die presidentas.’ Taxichauffeurs in Buenos Aires staan niet bekend om hun vrouwvriendelijke opmerkingen. Vraag je hun of ze dat dan niet normaal vinden, aangezien er toch evenveel vrouwen als mannen zijn, dan doen ze er een schepje mannenzweet bovenop: ‘Echt waar? Heeft elke man hier dan geen vijf vrouwen?’

De jongste vijf jaar vertoonden de clichés over Zuid-Amerika echter barstjes. In 2005 verbaasde Michelle Bachelet, presidente tot begin dit jaar, Jan en alleman door in het conservatieve Chili de verkiezingen te winnen. De impact op de regio kan je gerust historisch noemen.

Twee jaar later zou de Argentijnse Cristina Fernández de Kirchner volgen, dit jaar nam Laura Chinchilla de sjerp over in Costa Rica. Ook aan het hoofd van de kleine Caribische eilandenstaat Trinidad en Tobago staat een vrouw, zij het dan als een (rechtstreeks verkozen) premier. Zondag kan Dilma Rousseff het twaalfde vrouwelijke staatshoofd van het continent worden. Nu hangt ze nog ergens onderaan in de Forbes-top 100 van machtige vrouwen. Straks staat ze misschien naast Angela Merkel als machtigste staatsleider in mantelpak.


Michelle Bachelet - Foto Chile Ayuda a Chile

Isabel Perón

Toeval of niet: de eerste presidente ter wereld was een latina. Isabel Perón volgde in 1974 in Argentinië haar overleden echtgenoot op. Sindsdien kwamen ook in andere continenten de vrouwelijke regeringsleiders op. Vandaag komt ook Europa sterk uit de hoek, met verkozen vrouwelijke leiders in Duitsland, Ierland, Finland, IJsland, Litouwen en Slowakije. In de rest van de wereld gaat het om Bangladesh, India en Liberia.

Maar nooit is de trend van vrouwen aan de top zo sterk geweest als de voorbije veertig jaar in Latijns-Amerika. Ook in Bolivia, Haïti, Nicaragua, Ecuador, Brits Guayana en Panama stonden al vrouwen aan het roer. Maar deze presidentes waren veeleer uitzonderingen die de regel bevestigden: in de politiek dragen mannen de broek. En als ze die uitlenen aan hun vrouw, is dat meestal tijdelijk.

‘Zo niet de jongste vijf jaar’, zegt Sonia Montaño, directrice gender bij de Economische Commissie van de Verenigde Naties voor Latijns-Amerika (CEPAL). ‘De laatste vier presidentes hebben stuk voor stuk zelf hun strepen verdiend. Dat er achter elke vrouw een sterke man met lange armen staat, gaat niet meer op.’

Meer nog: de señoras hebben zich stuk voor stuk opgewerkt in traditioneel mannelijke functies. Dat hielp. Braziliaanse onderzoekers stelden vast dat de geloofwaardigheid van vrouwelijke leiders steeg naarmate ze meer ‘mannelijke’ eigenschappen als besluitvaardigheid, moed en macht toegedicht kregen. Zo veroorzaakte Michelle Bachelet ophef in de regio als eerste vrouwelijke minister van Defensie. De Costaricaanse Laura Chinchilla was minister van Justitie, Dilma Rousseff minister van Economie, voor president Luíz Inácio ‘Lula’ da Silva haar als kabinetschef vroeg.

Cristina Fernández de Kirchner zat al twaalf jaar in het parlement toen ze in 2007 haar man, Néstor Kirchner (afgelopen woensdag onverwacht overleden), opvolgde. Ze vroeg meteen diens achternaam te laten vallen en haar aan te spreken met Fernández. Ook verwees ze consequent naar zichzelf als ‘presidenta’, een verbuiging die in het Spaans niet bestond. Toen ze met 43 pro- cent van de stemmen won, vervaagde haar gendergevoeligheid echter snel. Vanop de oppositiebanken in het parlement riepen feministen dat die er nooit geweest was.

‘Maar ze speelde het wel slim uit’, zegt Elisabet Gerber, onderzoekster bij de Friedrich Ebert Stiftung (FES) in Chili. ‘Vrouwen zijn de jongste jaren immers stemmenkanonnen. Het heeft lang geduurd eer vrouwen op iemand van hun eigen geslacht begonnen te stemmen. Maar in Chili bijvoorbeeld is het electoraal rendement van politica’s nu hoger dan dat van hun mannelijke collega’s: procentueel bekeken worden ze meer verkozen dan mannen.’

‘Ze staan symbool voor politieke vernieuwing. Ironisch genoeg zetten gevestigde partijen hen meestal in om hun beleid voort te zetten. Met een nieuw elan. Als vrouw. Bachelet zorgde voor continuïteit na drie regeerperiodes van dezelfde centrumlinkse coalitie. Fernández kwam op voor de partij van haar man, die zelf partijvoorzitter werd. En in Brazilië schoof Lula Dilma naar voren, toen hij na twee ambtstermijnen moest aftreden.’

Latijns-Amerika heeft leidsters in alle geledingen van de maatschappij, van weversvakbonden tot boerenbewegingen. Qua politieke vertegenwoordiging, een indicator van de millenniumdoelstellingen van de Verenigde Naties, doet het continent het dan ook niet zo slecht. Gemiddeld is bijna één op de vijf parlementszetels ingenomen door een vrouw. Dat is meer dan het wereldwijde gemiddelde (18%) en dat van de VS (17%), maar komt nog niet in de buurt van ons land (38%), Zweden (46%) of Rwanda (56%).

‘Zonder nationale quota was dit niet mogelijk geweest’, legt Sonia Montaño uit. ‘In liefst 13 Zuid-Amerikaanse landen is 20 tot 50 procent van de zetels gereserveerd voor vrouwen. In 1991, voor de invoering van de quota in Argentinië, namen ze nog geen 6 procent van het parlement in. Nu staat Argentinië, net als Costa Rica, bijna in de globale top 10, met net geen 40 procent vrouwelijke vertegenwoordiging. Chili, dat geen nationale quota heeft, hobbelt achterop op de 80ste plaats.’


Cristina Fernández de Kirchner - Foto ¡Que comunismo!

Link met links

Heeft het fenomeen van de presidentas misschien iets te maken met de ruk naar links van het voorbije decennium? Afgezien van Costa Rica bevindt zowel Chili, Argentinië als Brazilië zich eerder aan de linkerkant van het politieke spectrum.

Volgens María Escobar-Lemmon, politicologe aan de universiteit van Texas, is er een verband. Linkse presidenten in Latijns-Amerika geven sneller ministerposten aan vrouwen, dan hun collega’s van conservatieve partijen. Meer kans ook dat dat een prestigieuze post als Defensie, Economie of Buitenlandse Zaken is. Dat maakt het moeilijker voor een opvolger om vrouwen helemaal te weren uit het kabinet.

Volgens Montaño is er meer onderzoek nodig om die link hard te maken. ‘Het doet er ook niet zo toe, als de positie van de vrouw maar verbetert. Vrouwelijke politici in landen als Mexico, Argentinië, Uruguay en Peru overstijgen zelfs de partijgrenzen om daar samen voor te ijveren. Links en rechts dienen in zogenaamde ‘bancadas femeninas’ samen wetsvoorstellen in rond thema’s als familiaal geweld en arbeidsrechten. Dat werkt vaak beter.’

Er is immers nog werk aan de winkel. Het laatste ‘Global Gender Gap’-rapport van het Wereld Economisch Forum ziet maar lichte vooruitgang in Latijns-Amerika en het Caribisch gebied. Voor politieke en economische participatie, en de toegang tot gezondheid en onderwijs horen Cuba, Costa Rica en Argentinië tot de top 30, 14 plaatsen onder België. Omdat mannen in Brazilië een derde meer verdienen dan hun vrouwelijke collega’s, scoort het land slecht (85ste plaats). Guatemala en Suriname figureren niet eens in de top 100.

‘Daarom stem ik zondag op een vrouw.’ De Braziliaanse journaliste Fernanda Papa is van mening dat ze als vrouw beter af is met een cheffin. Uit onderzoek van de universiteit van Mississippi blijkt inderdaad dat politica’s meer aandacht besteden aan vrouwenbelangen en thema’s als kinderen en het gezin dan mannen. In conservatief Latijns-Amerika, maar evenzeer in progressieve Scandinavische landen. Dertig jaar geleden noemde men hen daarom ‘supermadres’: goede moeders die voor hun burgers zorgden, zonder evenwel de traditionele rol van de vrouw ter discussie te stellen.


Laura Chinchilla - Foto Gobierno de Guatemala

Op zijn vrouwtjes

Tijden veranderen. De huidige generatie politica’s durft voorzichtig feministische standpunten in te nemen. Bachelet drukte een vernieuwend beleid rond kinderopvang door - al werd ze uitge- spuwd toen ze de morning-afterpil verdedigde. Onder Fernández kwam het homohuwelijk er. En Dilma Rousseff moest haar mannetje staan toen de evangelische lobby haar in volle campagne een babymoordenares noemde door haar onduidelijk standpunt over abortus.

Voor Montaño maakt het in principe niet uit wie er aan de touwtjes trekt. ‘In de eerste plaats moet een land goed bestuurd worden. Vrouwen zijn daar niet per se beter in.’ Regeren ze ‘op zijn vrouwtjes’, zoals CD&V-politica Marianne Thyssen het uitdrukte? ‘Daar geloof ik niet in. Een horizontale stijl, liever, zachter: allemaal stereotypen. Is er een overeenkomst tussen de stijl van Margaret Thatcher en Michelle Bachelet? Wat hebben de centrumlinkse Fernández en de liberale Chinchilla gemeen? Ik zou het niet weten.’

Misschien de manier waarop taxichauffeurs en de pers op hen reageren? Een deel van de Argentijnse pers schrijft nog steeds meer over Fernández’ kleding, gewicht en make-up dan over haar beleid. Bachelet moest tijdens haar campagne antwoorden op de vraag wie haar kind naar school zou brengen. En over Rousseff schrijft men als een harde ex-guerrillera die martelingen doorstond tijdens de militaire dictatuur maar de zachte, vrouwelijke kant van Lula zou missen.

Fernanda Papa en de Elisabet Gerber hopen in ieder geval op Dilma. Als rolmodel. Zoals Bachelet destijds: toen die in een schooltje vroeg wat de leerlingen later wilden worden, antwoordden alle meisjes: 'Presidenta'. Vijf jaar eerder was dat totaal ondenkbaar. Toen ze die vraag in Finland stelde, waar presidente Tarja Halonen aan haar tweede ambtstermijn bezig is, kreeg ze dezelfde antwoorden. Een jongetje bleef stil. 'Wil jij dan geen president worden?' vroeg Bachelet. 'In mijn land worden jongens geen president.'

Op zijn vrouwtjes

Tijden veranderen. De huidige generatie politica’s durft voorzichtig feministische standpunten in te nemen. Bachelet drukte een vernieuwend beleid rond kinderopvang door - al werd ze uitgespuwd toen ze de morning-afterpil verdedigde. Onder Fernández kwam het homohuwelijk er. En Dilma Rousseff moest haar mannetje staan toen de evangelische lobby haar in volle campagne een babymoordenares noemde door haar onduidelijk standpunt over abortus.

Voor Montaño maakt het in principe niet uit wie er aan de touwtjes trekt. ‘In de eerste plaats moet een land goed bestuurd worden. Vrouwen zijn daar niet per se beter in.’ Regeren ze ‘op zijn vrouwtjes’, zoals CD&V-politica Marianne Thyssen het uitdrukte? ‘Daar geloof ik niet in. Een horizontale stijl, liever, zachter: allemaal stereotypen. Is er een overeenkomst tussen de stijl van Margaret Thatcher en Michelle Bachelet? Wat hebben de centrumlinkse Fernández en de liberale Chinchilla gemeen? Ik zou het niet weten.’

Misschien de manier waarop taxichauffeurs en de pers op hen reageren? Een deel van de Argentijnse pers schrijft nog steeds meer over Fernández’ kleding, gewicht en make-up dan over haar beleid. Bachelet moest tijdens haar campagne antwoorden op de vraag wie haar kind naar school zou brengen. En over Rousseff schrijft men als een harde ex-guerrillera die martelingen doorstond tijdens de militaire dictatuur maar de zachte, vrouwelijke kant van Lula zou missen.

Fernanda Papa en Elisabet Gerber hopen in ieder geval op Dilma. Als rolmodel. Zoals Bachelet destijds: toen die in een schooltje vroeg wat de leerlingen later wilden worden, antwoordden alle meisjes: ‘Presidenta’. Vijf jaar eerder was dat totaal ondenkbaar. Toen ze die vraag in Finland stelde, waar presidente Tarja Halonen aan haar tweede ambtstermijn bezig is, kreeg ze dezelfde antwoorden. Een jongetje bleef stil. ‘Wil jij dan geen president worden?’ vroeg Bachelet. ‘In mijn land worden jongens geen president.’

Wereldwijd zwaaien op dit moment slechts twaalf verkozen vrouwen de plak over hun land. Drie van hen zijn latina’s. Dilma Rousseff wordt zondag in Brazilië waarschijnlijk de nummer vier en de twaalfde regeringsleidster in de geschiedenis van Latijns-Amerika. Verrassend in een continent van macho’s en Maria’s, of het logische gevolg van de ruk naar links?

‘Ze overdrijven, met al die presidentas.’ Taxichauffeurs in Buenos Aires staan niet bekend om hun vrouwvriendelijke opmerkingen. Vraag je hun of ze dat dan niet normaal vinden, aangezien er toch evenveel vrouwen als mannen zijn, dan doen ze er een schepje mannenzweet bovenop: ‘Echt waar? Heeft elke man hier dan geen vijf vrouwen?’

De jongste vijf jaar vertoonden de clichés over Zuid-Amerika echter barstjes. In 2005 verbaasde Michelle Bachelet, presidente tot begin dit jaar, Jan en alleman door in het conservatieve Chili de verkiezingen te winnen. De impact op de regio kan je gerust historisch noemen.

Twee jaar later zou de Argentijnse Cristina Fernández de Kirchner volgen, dit jaar nam Laura Chinchilla de sjerp over in Costa Rica. Ook aan het hoofd van de kleine Caribische eilandenstaat Trinidad en Tobago staat een vrouw, zij het dan als een (rechtstreeks verkozen) premier. Zondag kan Dilma Rousseff het twaalfde vrouwelijke staatshoofd van het continent worden. Nu hangt ze nog ergens onderaan in de Forbes-top 100 van machtige vrouwen. Straks staat ze misschien naast Angela Merkel als machtigste staatsleider in mantelpak.

Isabel Perón

Toeval of niet: de eerste presidente ter wereld was een latina. Isabel Perón volgde in 1974 in Argentinië haar overleden echtgenoot op. Sindsdien kwamen ook in andere continenten de vrouwelijke regeringsleiders op. Vandaag komt ook Europa sterk uit de hoek, met verkozen vrouwelijke leiders in Duitsland, Ierland, Finland, IJsland, Litouwen en Slowakije. In de rest van de wereld gaat het om Bangladesh, India en Liberia.

Maar nooit is de trend van vrouwen aan de top zo sterk geweest als de voorbije veertig jaar in Latijns-Amerika. Ook in Bolivia, Haïti, Nicaragua, Ecuador, Brits Guayana en Panama stonden al vrouwen aan het roer. Maar deze presidentes waren veeleer uitzonderingen die de regel bevestigden: in de politiek dragen mannen de broek. En als ze die uitlenen aan hun vrouw, is dat meestal tijdelijk.

‘Zo niet de jongste vijf jaar’, zegt Sonia Montaño, directrice gender bij de Economische Commissie van de Verenigde Naties voor Latijns-Amerika (CEPAL). ‘De laatste vier presidentes hebben stuk voor stuk zelf hun strepen verdiend. Dat er achter elke vrouw een sterke man met lange armen staat, gaat niet meer op.’

Meer nog: de señoras hebben zich stuk voor stuk opgewerkt in traditioneel mannelijke functies. Dat hielp. Braziliaanse onderzoekers stelden vast dat de geloofwaardigheid van vrouwelijke leiders steeg naarmate ze meer ‘mannelijke’ eigenschappen als besluitvaardigheid, moed en macht toegedicht kregen. Zo veroorzaakte Michelle Bachelet ophef in de regio als eerste vrouwelijke minister van Defensie. De Costaricaanse Laura Chinchilla was minister van Justitie, Dilma Rousseff minister van Economie, voor president Luíz Inácio ‘Lula’ da Silva haar als kabinetschef vroeg.

Cristina Fernández de Kirchner zat al twaalf jaar in het parlement toen ze in 2007 haar man, Néstor Kirchner (afgelopen woensdag onverwacht overleden), opvolgde. Ze vroeg meteen diens achternaam te laten vallen en haar aan te spreken met Fernández. Ook verwees ze consequent naar zichzelf als ‘presidenta’, een verbuiging die in het Spaans niet bestond. Toen ze met 43 procent van de stemmen won, vervaagde haar gendergevoeligheid echter snel. Vanop de oppositiebanken in het parlement riepen feministen dat die er nooit geweest was.

‘Maar ze speelde het wel slim uit’, zegt Elisabet Gerber, onderzoekster bij de Friedrich Ebert Stiftung (FES) in Chili. ‘Vrouwen zijn de jongste jaren immers stemmenkanonnen. Het heeft lang geduurd eer vrouwen op iemand van hun eigen geslacht begonnen te stemmen. Maar in Chili bijvoorbeeld is het electoraal rendement van politica’s nu hoger dan dat van hun mannelijke collega’s: procentueel bekeken worden ze meer verkozen dan mannen.’

‘Ze staan symbool voor politieke vernieuwing. Ironisch genoeg zetten gevestigde partijen hen meestal in om hun beleid voort te zetten. Met een nieuw elan. Als vrouw. Bachelet zorgde voor continuïteit na drie regeerperiodes van dezelfde centrumlinkse coalitie. Fernández kwam op voor de partij van haar man, die zelf partijvoorzitter werd. En in Brazilië schoof Lula Dilma naar voren, toen hij na twee ambtstermijnen moest aftreden.’

Latijns-Amerika heeft leidsters in alle geledingen van de maatschappij, van weversvakbonden tot boerenbewegingen. Qua politieke vertegenwoordiging, een indicator van de millenniumdoelstellingen van de Verenigde Naties, doet het continent het dan ook niet zo slecht. Gemiddeld is bijna één op de vijf parlementszetels ingenomen door een vrouw. Dat is meer dan het wereldwijde gemiddelde (18%) en dat van de VS (17%), maar komt nog niet in de buurt van ons land (38%), Zweden (46%) of Rwanda (56%).

‘Zonder nationale quota was dit niet mogelijk geweest’, legt Sonia Montaño uit. ‘In liefst 13 Zuid-Amerikaanse landen is 20 tot 50 procent van de zetels gereserveerd voor vrouwen. In 1991, voor de invoering van de quota in Argentinië, namen ze nog geen 6 procent van het parlement in. Nu staat Argentinië, net als Costa Rica, bijna in de globale top 10, met net geen 40 procent vrouwelijke vertegenwoordiging. Chili, dat geen nationale quota heeft, hobbelt achterop op de 80ste plaats.’

link met links

Heeft het fenomeen van de presidentas misschien iets te maken met de ruk naar links van het voorbije decennium? Afgezien van Costa Rica bevindt zowel Chili, Argentinië als Brazilië zich eerder aan de linkerkant van het politieke spectrum.

Volgens María Escobar-Lemmon, politicologe aan de universiteit van Texas, is er een verband. Linkse presidenten in Latijns-Amerika geven sneller ministerposten aan vrouwen, dan hun collega’s van conservatieve partijen. Meer kans ook dat dat een prestigieuze post als Defensie, Economie of Buitenlandse Zaken is. Dat maakt het moeilijker voor een opvolger om vrouwen helemaal te weren uit het kabinet.

Volgens Montaño is er meer onderzoek nodig om die link hard te maken. ‘Het doet er ook niet zo toe, als de positie van de vrouw maar verbetert. Vrouwelijke politici in landen als Mexico, Argentinië, Uruguay en Peru overstijgen zelfs de partijgrenzen om daar samen voor te ijveren. Links en rechts dienen in zogenaamde ‘bancadas femeninas’ samen wetsvoorstellen in rond thema’s als familiaal geweld en arbeidsrechten. Dat werkt vaak beter.’

Er is immers nog werk aan de winkel. Het laatste ‘Global Gender Gap’-rapport van het Wereld Economisch Forum ziet maar lichte vooruitgang in Latijns-Amerika en het Caribisch gebied. Voor politieke en economische participatie, en de toegang tot gezondheid en onderwijs horen Cuba, Costa Rica en Argentinië tot de top 30, 14 plaatsen onder België. Omdat mannen in Brazilië een derde meer verdienen dan hun vrouwelijke collega’s, scoort het land slecht (85ste plaats). Guatemala en Suriname figureren niet eens in de top 100.

‘Daarom stem ik zondag op een vrouw.’ De Braziliaanse journaliste Fernanda Papa is van mening dat ze als vrouw beter af is met een cheffin. Uit onderzoek van de universiteit van Mississippi blijkt inderdaad dat politica’s meer aandacht besteden aan vrouwenbelangen en thema’s als kinderen en het gezin dan mannen. In conservatief Latijns-Amerika, maar evenzeer in progressieve Scandinavische landen. Dertig jaar geleden noemde men hen daarom ‘supermadres’: goede moeders die voor hun burgers zorgden, zonder evenwel de traditionele rol van de vrouw ter discussie te stellen.

Op zijn vrouwtjes

Tijden veranderen. De huidige generatie politica’s durft voorzichtig feministische standpunten in te nemen. Bachelet drukte een vernieuwend beleid rond kinderopvang door - al werd ze uitgespuwd toen ze de morning-afterpil verdedigde. Onder Fernández kwam het homohuwelijk er. En Dilma Rousseff moest haar mannetje staan toen de evangelische lobby haar in volle campagne een babymoordenares noemde door haar onduidelijk standpunt over abortus.

Voor Montaño maakt het in principe niet uit wie er aan de touwtjes trekt. ‘In de eerste plaats moet een land goed bestuurd worden. Vrouwen zijn daar niet per se beter in.’ Regeren ze ‘op zijn vrouwtjes’, zoals CD&V-politica Marianne Thyssen het uitdrukte? ‘Daar geloof ik niet in. Een horizontale stijl, liever, zachter: allemaal stereotypen. Is er een overeenkomst tussen de stijl van Margaret Thatcher en Michelle Bachelet? Wat hebben de centrumlinkse Fernández en de liberale Chinchilla gemeen? Ik zou het niet weten.’

Misschien de manier waarop taxichauffeurs en de pers op hen reageren? Een deel van de Argentijnse pers schrijft nog steeds meer over Fernández’ kleding, gewicht en make-up dan over haar beleid. Bachelet moest tijdens haar campagne antwoorden op de vraag wie haar kind naar school zou brengen. En over Rousseff schrijft men als een harde ex-guerrillera die martelingen doorstond tijdens de militaire dictatuur maar de zachte, vrouwelijke kant van Lula zou missen.

Fernanda Papa en Elisabet Gerber hopen in ieder geval op Dilma. Als rolmodel. Zoals Bachelet destijds: toen die in een schooltje vroeg wat de leerlingen later wilden worden, antwoordden alle meisjes: ‘Presidenta’. Vijf jaar eerder was dat totaal ondenkbaar. Toen ze die vraag in Finland stelde, waar presidente Tarja Halonen aan haar tweede ambtstermijn bezig is, kreeg ze dezelfde antwoorden. Een jongetje bleef stil. ‘Wil jij dan geen president worden?’ vroeg Bachelet. ‘In mijn land worden jongens geen president.’

Freelancer in Buenos Aires

Tijd voor reclame. Ik doe 't niet graag. 't Is een kwestie van boterhammen.



In oktober heeft Argentinië er een freelance correspondent bij. Een Antwerpse blogger die zijn lief achterna reist. Hij zoekt werk. Als columnist, onderzoeksjournalist of literair blogmachine.* Dat laat ik aan de media die deze week dit bericht in hun bus krijgen.

In zijn rugzak:

• De schop waar hij mee graaft (cfr. reportage over mijnbouw in Guatemala, De Standaard);

• De pen waar hij de Latijnsamerikaanse samenleving mee fileert (cfr. artikel over politieke graffiti in Buenos Aires, Kunsthart);

• Voldoende journalistieke 2.0 skills om uw buitenlandpagina's beter te doen werken (podcast, fotoslide, twitter, video, ...);

• Oog voor detail en een camera voor de kunst (cfr. one-minute movie, foto's van de doden in een miljoenenstad);

• De levensvragen van een aanstormend dertiger (cfr. Brief aan de droevige vrouw van dertig, 'Een sok zijn op zondag' en 'Kalvergesprekken').

Vertel het voort. Bij de volgende revolutie in Latijns-Amerika weten jullie hem te vinden.

Reclamestunt tijdens slot Duiker

De boot met de duiker en de reuzin is het Kattendijkdok nog niet goed uitgevaren, of er ontrolt zich een reusachtig spandoek, twintig bij tachtig meter, vanaf het dak van één van de wolkenkrabbers aan de kade. Tweehonderdduizend toeschouwers, de krop nog in de keel en de zon in de kleren, lezen:

DAG DUIKER,
DAG REUZIN,
BEDANKT OM
LANGS TE
KOMEN.
HET WAS
FANTASTISCH!
WE BELLEN
NOG...

- BASE. Freedom of Speech

De organisatie is niet op de hoogte van de stunt. De krantencommentaren op maandag zijn vernietigend. Verontwaardigde klanten van BASE zeggen hun abonnement op. Op Stubru vindt men het wél kunnen. De naam van de provider is een hele week lang in het nieuws. Slechte reclame is ook reclame.

Foto's van de fotografen van de duiker

Nog nooit werd een evenement van de Zomer van Antwerpen zo massaal vastgelegd op de gevoelige plaat. Het was niet evident om een glimp op te vangen van de duiker of de reuzin zonder een wegwerptoestel, polaroid, reflexcamera of telelens in je oog te krijgen. Ze waren met tienduizenden: fotogenieke fotografen.

Blikjes en gorilla's op Sfinks

Drie dagen media gemaakt voor De Wereld Morgen op Sfinks Mixed 2010. Foto's van blikjes en video's over gorilla's...

Ik heb van je naamgenoten

Mijn moeder schrijft regelmatig openhartige mails over de kapriolen van de creaclub en de uitstapjes met haar lieve man naar sam.verhaert@gmail.com. Die komen aan bij een andere Sam Verhaert, een producer in Gent. Gisteren heb ik hem aangeschreven om uit te leggen dat ze dat niet met opzet doet. Zo zijn moeders. Dat hij die boodschappen mag doorsturen maar dat ik het niet erg vind dat hij een beetje in mijn emailleven snuistert.

Naamgenoten, antwoordde hij eerstdaags, is niet de verleden tijd van naam genieten. En we moesten maar eens afspreken want ik was precies ook een bezige bij.

Goed idee, Sam Verhaert, kunnen we een bvba opzetten: Sam Verhaert en Sam Verhaert. Met zo´n naam kan het bijna niet misgaan, we halen er misschien zelfs de Goednieuwskrant mee. De telefoon opnemen: 'Sam Verhaert van Sam Verhaert en Sam Verhaert.'

Narcisme, je wordt er mee geboren.

Waarom Apache wint van De Wereld Morgen

Naamsveranderingen, nooit gemakkelijk. Er waren er twee deze week, allebei in Alternatieve Media-land. De blog die al een jaar als De Werktitel gebookmarkt stond werd Apache, een nieuwslabo voor verantwoorde journalistiek. En Indymedia neemt na tien jaar burgerjournalistiek PALA onder de arm om aan De Wereld Morgen te gaan werken slash erover te schrijven.

Beide initiatieven smaken naar meer, daar niet van. Beter een paar pikante plakken salami dan een uitgedroogde mediaworst. Maar in het wedstrijdje goeie namen bedenken gaat de gouden plak naar Apache terwijl De Wereld Morgen zich verslikt in goeie wil.

De Werktitel laat zich Apache noemen naar een groepje experimenterende vrijbuiters rond de Franse componist Maurice Ravel. Akkoord, over het Parijs van begin vorige eeuw kunnen er maar weinig lezers meepraten en dat is ook wel wat bourgeois. Maar er is wel een verhaal. 'Apache' is kort en krachtig, bekt goed en klinkt internationaal zonder Engels te zijn. Onafhankelijke journalisten als schenenstampers, keetmakers en penkrijgers. Prima.

De Wereld Morgen dan. Het woord 'wereld' zou per Vlaams decreet uit elke baseline, productnaam en slogan geweerd moeten worden. Het bulkt van de holheid. De wereld is alles, overal en altijd maar klinkt door die alomtegenwoordigheid eerder als niets, nergens en nooit.

'Morgen' klinkt al even vaag. Zweverig, zeggen anderen. Want de combinatie ruikt al 50 jaar lang naar de etensresten in de baarden van wereldverbeteraars en muffe rasta's gewikkeld in jute doeken. Trouwens, De Wereld Morgen bestond al. Dat blad ging samen met Wereldwijd over in MO*Magazine – schrijven die ook niet over de wereld morgen?

Neen, dan was de werktitel onsnieuws.be nog beter, ondanks het Gazet van Antwerpen-gehalte: je wist tenminste wat je kon verwachten. Een gemiste kans, dat wel, maar meer hoef ik daar ook niet op liggen inhakken. Uiteindelijk, what's in the name en misschien zoek ik wel een job in die sector.

C:\DOS> en Web 0.0

 

Web 0.0,

  

herinnert u het

 

zich nog?

Haïti - Ein Land stirbt

Ik zocht eigenlijk iets om te lezen in de rode zeteltjes van Antwerpens Permeke bib, maar toen ik de cover van Der Spiegel passeerde, kon ik alleen maar kijken. Ik heb lang gekeken. De essentie van Haïti's verhaal gevat in vier verpletterende woorden en een stilmakend beeld van Reutersfotograaf Eduardo Munoz. Een dramatische cover, iets anders kan je niet maken als je de toestand van Haïti wil beschrijven. Raak.

10 tactics for turning information into action

10 Tactics provides original and artful ways for rights advocates to capture attention and communicate a cause. It includes a 50-minute film documenting inspiring info-activism stories from around the world and a set of 15 cards – filled with tools tips and advice – for you to work through as you plan your own info-activism.

After the 4th December launch, the film and cards will be released on this website.

(tip van mijn sluier: ben zelf bezig aan een artikel over zin en onzin van digitaal activisme)

Artikel dit weekend in De Standaard

De Standaard Weekendbijlage

Hoera!

Links vs. Rechts in een conceptkaart

Wat is het verschil tussen Links en Rechts? Het is me al twee keer gevraagd door een tiener. De volgende keer haal ik deze 'concept-map' boven. De man achter www.informationisbeautiful.net en de vrouw achter www.itsbeenreal.co.uk slagen erin moeilijke concepten oogbaar te maken. Op mkandlez Flickr pagina vind je andere overzichtelijke data over de varkensgriep, alternatieve energie en caloriebommen.

Misselijk worden van Carlisle

Foto Alejandro Alfaro

Ik ben hier nog maar een keer misselijk geworden van een mens. De gringo rechts die daar wat staat te staan. Carlisle Johnson, de meest reactionaire Amerikaan in Guatemala. Officieel is hij journalist bij een obscure radio in Antigua. Maar iedereen zegt dat hij wordt betaald door de mijnindustrie om ngo's te komen lastig vallen. Een evenement over mijnbouw: daar is Carlisle al. Begint een scène te maken, luid te telefoneren, het woord op te eisen om het boeltje te boycotten. Houdt vast bij wie er wel en niet is. Dat is zijn job.

In Antigua kwam hij dat op onze conferentie proberen. Toen voelde ik de afkeer voor het eerst. Het is zijn achterbakse blik, het gebrek aan respect erin. Zijn zweterige sportschoenen ook (niet op de foto). Daar sprak hij een inheemse vrouw met kind aan: wat zij hier in feite kwam doen. Racist eerste klas. Van de strekking dat je ngo's best verbiedt. Wilde ook dringend de organisator spreken en lachte in mijn gezicht als hij mij zag. Later zag ik hem in de jeep van het Ministerie van Energie en Mijnbouw stappen.

Zie je de achterdocht van de man met de rode pet? Die weet waarom Karlyle daar wat staat te staan. Hij luistert de Belgische pastoor van San Miguel af. Dat doet hij altijd op die manier. Wie weet hoeveel micro's die in zijn jasje heeft steken. Samen met een paar parlementsleden bezocht hij later die dag de Marlin mijn. Ging binnen, maar kwam niet buiten. Op dat moment steeg de helikopter van CEO Milton Saravia op, richting Guatemala Stad. Vriendendienst. Ik vind dat pervers.

"Javaux minister van groene groenten"

Om het contact met de onderbuik van Vlaanderen niet te verliezen, is het niet slecht af en toe wat op fora rond te zwerven. Daar vind je Verrotte Vlaamse reacties op de Olijfboomcoalitie in Franstalig België, als die van 'rikvertrekuitbelgie'. Misschien toch maar beginnen zoeken naar een hutje in de Ardennen.

• rikvertrekuitbelgie op 12 juli 2009 om 19:21

  WIK 2016: Walonie in actie tegen 2016. Nog 7 jaar potverteren en de federale kas leegzuigen. Dardenne minister van groen bier. Javaux minister van groene groenten. Joelle minister van groene non. Ze zijn nu al met 40% van de Belgen verantwoordelijk voor 20% van de ekonomie. Met het groene marshallplan wordt richting 10% ingezet. om tegen 2022 een volledig communistische comune te zijn met 0% ekonomie. Ik heb er neits op tegen dat walen het communisme koesteren maar niet op onze rug.
  

De cultuur van de angst

Foto xaminmo

"De gewone huis-, tuin- en keukengriep eist elk jaar in Europa alleen al tienduizenden levens, wereldwijd honderdduizenden, een dodentol waarbij die van de varkensgriep (nog geen honderd slachtoffers) in het niets verzinkt. Die varkensgriep was, net zoals de vogelgriep zes jaar geleden een ietwat overroepen probleem. Vals alarm. De remedie was erger dan de kwaal, behalve voor de producenten van virusremmers en mondmaskertjes."

Joel De Ceulaer in Knack (20/05/09) over de Cultuur van de Angst. Ondertussen, bijna twee maand later, zijn er 429 doden. Toch staat dat hier nog élke dag in de krant. Laat jullie niets wijsmaken, jongens, ze doen het ervoor.