De klim

De klim

Lees jezelf omhoog
stijg om te dalen

vertrouw het touw
grijp de woorden aan

dans van rechts naar
links van zin naar zin

hou vast wat lost
denk win lees klim.

Maradona wereldkampioen 2010

Foto Diego_3336

Maradona campeón del mundo 2010
14-04-2010

Het staat er zwart op wit. Blauw krullende letters op een lichtgebruinde schouder. Cristián lacht zijn tanden en tatoeage bloot. De man is kleiner dan voetbalgod Maradona maar in zijn behaarde schouder zou een voetbal passen.

Cristián is een fan, al jaren. 'Maradona is van het volk. Wat hij zegt, hoe hij leeft... Als ik Diego zie spelen, begin ik te huilen.'

Cristián had een voorgevoel. Argentinië zou de finale spelen in Zuid-Afrika en de flamboyante coach zou met de wereldbeker thuiskomen. Cristiáns schouder zou geschiedenis geschreven hebben. Op voorhand bovendien!

De geschiedenis liep anders: in de kwartfinale speelden de Duitsers zijn landgenoten naar huis. Maradona coach-af.

Hij wijst naar de datum. 'Dat is de dag waarop ik ze heb gezet. Twee weken vóór de wereldbeker, natuurlijk. Als bewijs, voor achteraf ...'

Hij zou er vrienden mee verbazen, met dat bewijs. Misschien zelfs de krant halen met de manier waarop hij zijn geloof droeg.

Opwerpen dat een gedateerde tatoe geen sluitend bewijs vormt, en dat hij over voor en na zou kunnen liegen, zou hij maar raar vinden. Daar lieg je toch niet over. Bovendien, tegenover God houdt geen leugen stand.

What most faces do on Facebook

click to enlarge profile picture

It takes two to tango

Foto zabara_tango

Ik had het natuurlijk moeten weten. Toch ging ik op mijn eentje naar mijn eerste tangoles. Beetje op mijn eigen leren Buenos Airessen, he. Er zouden er nog wel alleen...

Het regende zuur dus ik kwam als een waterkip de parket opgeschoven. Te laat natuurlijk, want de koppeltjes zwierden al geometrisch gepassioneerd rond elkaar. Er was nog een oma over.

Ik stapte drie keer op haar enkel, verstijfde en begon als een plank te stuiteren. Af en toe moest ik met de leraar. Een man die ademde. Om mijn gezwenk te oefenen werd ik het laatste kwartier aan een pilaar gezet. We mochten elkaar wel. It takes two to tango.

Trillend ooglid

Foto Johan J.Ingles-Le Nobel

... In de meeste gevallen wordt een trillend ooglid veroorzaakt door vermoeide ogen, langdurig PC-gebruik of stress. Ontspanning en de ogen rust geven is vaak voldoende om de klacht te laten verdwijnen...

Het flikkert als in een oude film. Ik geeuw terwijl ik het lees, met trillend ooglid. Op een computerscherm, yep.

Wordt dan toch niet vervolgd

... waardoor ik dus lijfgedwongen niet mee zal doen aan de casting voor De Duiker, en er bijgevolg niet excentriek hoef uit te zien. Dat zou toch al moeilijk zijn geweest bij dit waterlandersweer. Ik voel me een natte vod van bijna 29. De zomerblues, bestaat die?

Mijn rug op

Mijn rug op

Je kan mijn rug op, rug.

Ik draag je waar je
me vroeger droeg,
spalk je pijn,
sleur wervelschijven mee
in een stijve schotelvod.

Het slijt slijt, bol maar
af.


Mijn rug op (reprise)

Keer terug, rug.

Recht me, hecht me
straks weer strak.

Tors fier, zwier trots,
wenk, rek, strek, zwenk
waarheen ik veer.

Draag,
lap mijn lijf traag,
mijn rug weer op.

Excentrieke look voor De Duiker

Foto annais

Ik doe mee met De Duiker, zijn hand en de reuzin op de Zomer Van Antwerpen. Tenminste, dat wil ik reuzegraag, zozeer heeft 'De Olifant' me in 2006 bij mijn slurfje gegrepen. Straattheatergezelschap Royal de Luxe selecteert dertig sterke mannen of vrouwen om de reuzemarionetten voort te trekken.

De casting is binnen negen dagen. Gisteren zei De Groote baas Patrick plots dat ik me tegen dan best een excentrieke look aanneem want dat de echte manipulateurs nogal artistiek geleest zijn.

Dat zegt hij nú! Paniek! Kan ik nog aan een spoiler beginnen – helpt mosterd? Koop ik een hoedje of doe ik iets ingewikkeld met een doek op mijn hoofd? Een pamperbroek misschien? Puntige schoenen of eerder blote voeten? Ja, met een teenring. En als ik nu begin met het dagelijks stretchen van mijn oorlel, past er tegen de twaalfde vast een bobijn van mams naaimachine in.

Wordt vervolgd.

De zoetepeermethode

Foto ~ Pil ~

Pas om 5u54 legde de laatste kamermug het loodje. Net als haar zusjes eerder die nacht, genadeloos geslachtofferd. Niet met chemische brol als DEET en muggensteentjes, maar met de zoetepeermethode.

Ontspan. Kruip tot aan het voorhoofd onder het laken. Denk alleen maar aan zoet. Sluit je ogen en denk. Aan caramel en tiramisu, natuurlijk, maar vooral aan rijpe peren. Daar zijn vrouwtjesmuggen gek op. Sappige peren. Ze ruiken dat.

Ontspan. De vleermuis in je schakelt nu een instinctieve radar in. Geluidsgolfgewijs slaag je erin om de vleugelslagen van de mug perfect te lokaliseren. Je voelt zelfs haar pootjes als ze op je bezweet voorhoofd landt. Blijf een peer. En controleer jezelf. Laat haar landen, likken, zich verlekkeren en verliezen.

Span op. Mep zo hard je kan op je hoofd! Sla je kop beurs!

En ontspan. Val in slaap op het licht ritmisch gezoem tussen je oren.

Mijn eerste yogales

Foto Tony George
Ik dacht eerst dat het uit het aanpalende Oude Badhuis kwam, dan dacht ik aan Marokkaanse kinderen op straat, misschien het gepiep van een matje op parket... en pas daarna begon het me te dagen dat de dolfijngeluiden uit de luidsprekers kwamen.

Komaan, doe dan toch moeite om me te verrassen op mijn eerste yogales.

De zweetbeer

Neuzen liegen nooit. Daarnet was het weer zover. Aan de vergadertafel zat een zweetbeer. Kleffe walmen van ongewassen oksel, plakkende bilnaad, parelend rug -en aangekoekt schaamhaar golfden voorbij.

Zoals gebruikelijk bij zweetberen moest je geen windhaan zijn om de haard te lokaliseren. Schuin over me: een man. Uiteraard. Alleen mannen (alleen) wassen zich te weinig. Met een baard, natuurlijk, etensresten incluis. Als hij sprak kraakte zijn stijfgezweten hemd. Ik telde vijf okseloevers in gebroken wit en metselde een muurtje van snot in mijn neusvleugel.

Op de weg naar huis dacht ik: misschien ligt het aan mijn neus? Mijn reukorgaan is er de laatste tijd, omgekeerd evenredig met mijn ogen, op vooruit gegaan. Specialiteit: dode dieren in stilstaand water, groenafval in gesloten zakjes, adems in mijn gezicht, zweetberen aan mijn zijde. Geen vuiltje aan de lucht of ik heb het opgesnuffeld.

Maar daar belde een medevergaderaar me al op om me gerust te stellen. Ook zij leek de okselhaarklonters door haar bosbessenmilkshake te proeven. Vanavond wás ik mezelf. Ik begin met mijn neusharen.

De het-tocht-hier-ochtend

Goeiemorgen is het laatste woord dat je wil horen. Rottemorgen, het-tocht-hier-ochtend, donderkankerdag. Je probeert het met allebei maar er zijn geen juiste benen over vandaag. Er ligt kouwe lasagna op tafel en op je maag komt de waaszweer van gisteren opzetten. De bakkes zuur want er woont een in wijn gemarineerd vogeltje in. Een palet afwas met ergens middenin de kraan – ja, je moét met je handen langs die vettige boorden om eraan te beginnen. Beginnen, nog zo´n woord. Ochtenden waar je van de wereld niet wil weten. Vastbesloten om je van Facebook te smijten. Al die zever. Er zijn ook goeie dingen aan, probeert een stem in uw linkeroor nog. Inderdaad, maar dat noem je dan een nadeel.

Een boekje opendoen over mijn billen

Ik word graag gelezen. Niet alleen door u. Mijn buik wordt warm van een osteopate die mijn rug leest. Ik verzin klachten om me te laten strippen door een MRI. En gisteren gaf ik me bloot in een gesprek met een Human Resource consultant.

Ik had een gladde haai in wolfskleren verwacht. Type 'Ons bedrijf zit niet op jou profiel te wachten. Of vergis ik me?' Maar ík vergiste me. Het was een lieve mevrouw en ik lag meteen met de billen bloot op de sofa. Snel alle kaarten op tafel gesmeten. Boekje opengedaan over en open boekje geworden voor. 

(_._)

Ik ben het niet te buiten gegaan – er schuilt geen potlood in deze venter. Maar ik ben me wel gaan afvragen waarom ik zo graag gelezen word. Wil ik een goed boek zijn? Of zoek ik betekenis, zin misschien? En krijgen mijn letters, lijf en leven dat pas als een lezer die erin legt? Hmm... moeilijk. Misschien eerst iets over lezen.

Ontkleden ≠ ontbloten

Foto amatamoda

Als ontkleden betekent dat je je kleren uitdoet,
moet je ze dan weer aandoen bij het ontbloten?

Le moustache qui rit

Infographic twoeyes

Snorren mogen weer. Oef. De grens tussen fout en goed is maar een paar haartjes dik, dus ik nodig u (m/v) uit om erover te gaan.

UPDATE: Infographic over de betrouwbaarheid van baarden.

When are you going to touch my private parts?

 

Foto Reigh LeBlanc

Ik moest deze week onder de MRI-scanner.* Erin eigenlijk. Een vrouw in het wit gaf me een hoofdtelefoon mee - Aurore, ben jij dat? -. Het ongebroken wit van een MRI-scanner ziet er dan wel spitstechnologisch uit, het apparaat klinkt als een botte ponsmachine uit de industriële revolutie.

Het scannend oog van de Magnetic Resonance Imaging ziet álles. Van skimmen of diagonaal lezen geen sprake. Je lichaam wordt werkelijk binnenstebuiten gekeerd, meer nog: binnen en buiten verliezen hun betekenis. Het lijf: een open boek.

Zou zo'n machine ook je gedachten kunnen lezen? Dat ik er zo van houd om verzorgd te worden.** Dat dokters en verplegers, osteopaten en therapeuten me alleen daardoor al beter maken. Dat de tijd die iemand voor me maakt dan dubbel telt. Dat ik zo graag gelezen (lees: gescand en geanalyseerd) wordt. Ik hoop van niet, dat hoeft niemand te weten.

* Een deel van mijn rug blijkt afge- en dus versleten. Is dat omdat ik bijna dertig ben?

** Over zorgen gesproken, ik hoorde van een masseuse dat een orthodoxe jood haar vroeg: 'When are you going to touch my private parts'. Goeie vraag.

He, ho, le of bi

 Foto DawnOne

De voorbije dagen waaide het in de vier richtingen in mijn geboortedorp. Van over de velden tot aan de kerktoren wervelde het nieuws. Men sprak erover in de Delhaize en er werd getamtamd in sms-taal. Een lopend vuurtje dat de sneeuw deed smelten - vrouwentongen kunnen niet tegen de vrieskou.

“Y is lesbisch.”

Hier in de stad, waar de pleinen de velden hebben verdreven en men kerken kraakt, komt deze wervelstorm vreemd over. Dat dit anno 2010 nog zo'n groot nieuws is, stemt tot nadenken. Misschien moest Y tot haar 23ste wachten voor ze de ruimte voelde om uit de kast te kunnen komen. Waarop ruimte en kast meteen dichtgetimmerd werden door de poortwachters van de seksuele voorkeur. Stempeltje in de hand: he, ho, le of bi.

Als straks de tooggesprekken daar weer versaaien, hoop ik dat X, Z en de rest van het alfabet zich ook uiten. Zodat de stormen aan kracht afnemen, in een glas water te vangen zijn, of gewoon weggewaaid kunnen worden wegens niet relevant.

Een bloedneus in 2010

Foto Scuola di Atene

Mijn tomatensoep is oranje en als ze rood kleurt, doe ik of mijn neus bloedt. Even smaakt het naar misselijk worden maar dat lepel ik snel weg. Niemand heeft iets in het snuitje. Een bloedneus in 2010, dat klinkt apocalyptisch.

Ziekenfabrieken

Foto ortizmj12

In een ziekenhuis ruikt het naar zieke mensen. Dan mogen ze het er nog zo wit schilderen, de geurkiemen kruipen er in het behang en de Novilon plakt van het zweet. Huis, dat klinkt te gezellig. Fabriek eigenlijk. Er zijn magazijnen met nieuwkomers. En rayons met onsverlaters. Sta je met iemand in de lift, dan weet je én niet waar kijken, én niet hoe. Want het kan heel erg zijn, de dingen waar zij voor op bezoek komen. Of ze zijn zelf bijna dood, dat ruik je niet. Je vindt er nooit de uitgang, een ziekenhuis heeft te veel deuren.

25 dingen over mijn seksualiteit

Foto motleypixel

Mijn ogen gingen deze week open op http://25thingsaboutmysexuality.blogspot.com. Dat is een blog waar lezers hun seksleven anoniem delen door er 25 dingen over te schrijven. Je leest er ervaringen (I've kissed more girls than boys. I've also kissed more girls than my boyfriend), fantasieën (I am very, very attracted to male dominance. Sometimes I feel guilty about this, like it makes me a bad feminist), trivia (I love getting my boots shined and polished) en bekentenissen (I like watching anime porn because the acting is better).

De persoonlijkheid van de getuigenissen werkt en de meer dan tweehonderd bijdragen zijn stuk voor stuk eerlijke zelfportretten. Met vulgariteit of uitbuiting heeft dat niets te maken. De comment-functie is uitgeschakeld, wat me een goede keuze lijkt. Het is niet omdat je iets deelt, dat je er perse commentaar op wilt. In dit geval kunnen reacties de afgewerkte posts ook niet meer verrijken.

Deze blog is minstens even literair als seksueel. Zoals één lezer op het einde van zijn post schrijft: I love writing stories about sex more than I love having sex. Bekijk het maar...