Hamster Rave: de hele blog in pdf

Voor wie vier printercartouchen, en een halve boom aan papier over zou hebben.
Voor nostalgici.
Voor wie mij graag gelezen heeft.

Je kan de hele blog nu downloaden en printen als pdf. Meer dan 400 zaagsels. Neergepend in Antwerpen, Guatemala en Buenos Aires. Ontelbare besognes tussen 2007 en 2013. 276 pagina's uit mijn hamsterhart.

O, wat heb ik u graag geschreven.

8 redenen waarom ik niet meer geschreven heb

Sinds ik A voor B verruilde, kwam de klad in dit blad. Minder kantjes. Minder scherpe randjes. De laatste maanden zelfs helemaal geen hamsterzaagsel meer. Ik verklaar me (hem) nader, met 8 hoogstpersoonlijke redenen waarom ik niet meer geschreven heb:

1. De drang om rare verhalen uit den vreemde te brengen, is wat gaan liggen. Na een zekere tijd in het buitenland vervlaamst het exotische natuurlijk: een palmboom is en blijft een boom.

2. Bovendien vervreemdt de Vlaming zelf. Vindt hij het raar om over de oceaan te blijven pennen voor de achterblijvers. Schrijven is blijven en dat heb ik niet gedaan.

3. Om een blog te doen draaien, moet je publiceren. Daar draaide ik mezelf teveel in op. Mijn dag begon met een angstige blik op de bezoekersaantallen en eindigde met een goed gevoel over een 'like' op Facebook.

4. Ik schrijf tegenwoordig elke dag, voor mijn job. Als copywriter en journalist bedenk ik leuke slogans of koppen. Soms blijft er niet zoveel leukheid meer over op het eind van de dag.

5. Ik schrijf ook op een ander. Op Tumblr, een sneller en groener blad dan Blogspot. Over alles waar Hamster Rave in Buenos Aires op botst of over struikelt. In het Spaans (zie reden 2), en over fotojournalistiek (zie reden 6). Het is meer 'sharen' (doorverwijzen met een snelle klik) dan delen (zwoegen om een stukje van mezelf in een leuk stukje te steken), dat geef ik toe (zie reden 8).

6. Ik zeg het met beelden. Meer en meer. Sinds ik hier de opleiding fotojournalistiek begon, hang ik meer rond a) op straat, op zoek naar de foto van de eeuw, b) op Flickr, om de weg naar de eeuwige roem te documenteren.

7. Volgens een vriend ben ik minder boos dan vroeger. Minder razend op de wereld of verontwaardigd over zijn bewoners. Dat kan, maar omdat dat teveel klinkt als een inslapende dertiger (zie ook reden 8), zal ik dat nooit of te nimmer toegeven. Fuckers!

8. Ook van de laatste reden hoop ik dat ze niet waar is: ik heb een lief en woon ermee samen. Schrijven om te rijven is voorlopig niet meer nodig. En de dieprode twijfels en lichtroze vreugdes  verhuizen van het internet naar de ontbijttafel.

Moeten we Hamster Rave begraven? Dat lijkt me voorbarig. 't Is een winterslaap of een metamorfose misschien.

De aard van 't beestje kennende, is het laatste hiermee nog niet gezegd.

Een foutje van een kolibrie

Wow. Zit hier rustig te werken bij een broeierige dertig graden. Komt er plots een kolibrie aan mijn speldje zuigen. Dacht dat het een echte bloem was, foutje. Kleine hersenpan natuurlijk, zo'n kolibrie.

Happy Kolibrie ginds.
Knaag van Hamster Rave.

Waarom vogelen vogels?

Foto dragonseye

Dat een hamster hamstert, een rat rat en je een vis kan vissen begrijp ik. Maar waarom vossen vossen en vogelen vogels eigenlijk? Is er een taalkundige in de zaal?

De Onmogelijke Hamster Club

Liefst Kitty,

Vorige week de hoofdrol gespeeld in een spotje voor het goede doel. Nu ja, goede doel. De hete grond onder mijn pootjes en uw voeten.

De mannen van The Impossible Hamster Club leggen in een lijvig rapport uit dat globale economische groei niet houdbaar is. Het gáát gewoon niet. Vrienden van hen schreeuwen dat er nog 100 - ondertussen 81 - maanden over zijn om het klimaat te redden. Doemzaaidenkers? Bekijk deze animatie dan maar 's (ik speel er niet in mee, een hamster heeft ook maar vier poten).

Zaagsels,
Hamster Rave

Madness hamsters

Foto Crowcombe Al

Toen het wél pijn deed

En dus niet...

zoals de voorstellen van...

mijn vorig baasje...

Foto's genomen op tentoonstelling van Verbeke Foundation.

Hamster Rave's ecologische pootjesafdruk

Voor de baasjes die nog een stoer, pluizig, verstandig en niet onknap huisdier met een kleine ecologische pootjesafdruk, zoeken: Hamster Rave doet niet in huis en staat open voor bijna alle voorstellen, zolang het geen pijn doet.

Drie teelballen

Het is zaterdagnamiddag en Hamster Rave is bij de dierenarts. De praktijk blinkt. Hamster Rave piept dat hij is opgestaan met drie teelballen. Geen probleem, zegt dierenarts Karel want uit zijn opleiding heeft hij onthouden dat je patiënten onmiddellijk gerust moet stellen. Een patiënt met stress is een zieke patiënt, weet Karel. Hij zet zijn warmste stem op en legt uit dat hij Hamster even onderaan zal onderzoeken. Ausculteren noemen ze dat in jargon, voegt Karel toe want tijdens zijn stage leerde hij dat wetenschappelijke termen stressverlichtend werken bij knaagdieren. Hamster is op zijn gemak, vlijt zich neer en steekt zijn testikels in de lucht. Karel kneedt, duwt, blaast en streelt. Vijf minuten, tien minuten... Alles is in orde meneer, u hebt er maar twee. Hamster Rave, die zich die zaterdagnamiddag maar wat verveelde en gewoon zin had om iemand aan zijn ballen te laten zitten, haalt een briefje van twintig euro uit zijn wang. Elke twintig euro is er één, denkt Karel en wast zijn handen langdurig.

Hamster Rave en het langste been ter wereld

Gisterenavond ging Hamster Rave dineren met de vrouw op de foto. Hilde mat twee meter en tien centimeter, liep met een kruk en rook naar ajuinen. Het is een beetje een onwennige avond, dacht Hamster, maar zo gaat het vaak, in het begin. Hij had zich opgekleed. Hilde bleek over een been te beschikken dat 30 cm langer was dan het andere. De vrouw met het langste linkerbeen ter wereld, verzekerde ze. En dat de wetenschap voor een raadsel stond. Ik mag dan wel een hamster zijn, dacht Hamster Rave, maar ik zit er toch maar mooi mee aan tafel. Hilde vertelde dat ze agressieve Duitse pillen slikte om haar rechterhelft bij te laten benen. Die maakten haar winderig, pardon. Hamster apprecieerde de openheid. Haar boterham verdiende ze met advertenties allerlei. Dat lukte aardig, maar voorlopig wilden de reclamebureaus maar van één houding weten: de luchtfietshouding. Ze schoof een krantenknipsel over de tafel, Hr. Rave begreep het meteen. Toen Hilde daar een beetje over begon te neuten, stelde hij een combo voor: 'Een te lang linkerbeen en een pluizig knaagdier, die combinatie verkoopt als zot, geloof me.' Daar geloofde ze jammer genoeg niets van. En met een beenhard 'Hier trap ik niet in, cavia' eindigde de avond.

Een oneindige lus voor het slapengaan

Laatst was Hamster Rave alleen en wilde het internet op. Een beetje smurfen voor het slapengaan. 't Moet echter van twee kanten komen en het wereld wijde web wilde niet. Hamster vond het internet maar het internet vond van niet. Die avond was er namelijk sprake van een Oneindige Lus:

Firefox heeft vastgesteld dat de server het verzoek voor dit adres doorverwijst op een manier die nooit zal eindigen.

Nooit. Dat klonk erg definitief. “Een oneindige lus is als een vicieuze cirkel,” zei Hamster en hij dacht met weerzin aan zijn looprad. Het internet vroeg hem of hij het opnieuw wilde proberen, maar dat was duidelijk een valstrik. Ik mag dan wel een hamster zijn, dacht Hamster Rave, ik ben niet achterlijk. "Een nooit eindigend verzoek in gang zetten is erom vragen," vond Hamster. Hij herhaalde die zin omdat hij hem erg goed gevonden vond. En nestelde zich in zijn zaagsel.

Ik ben u aan het verwaarlozen

Foto Cayusa

He, schoon paar ogen daar. Ik ben u aan het verwaarlozen. En lezersogen moet je nochtans soigneren. Met rare prentjes, pikante woorden of aangebrande lettersoep. Maar dat gaat even niet, want ik begin hier aan het evenement waar ik een half jaar aan heb voorbereid: Het Gehoofdletterde Internationale Seminarie over Mijnbouw 'El Dorado II'. Dus ga ik uw zwoele blikken missen, vrouwvolk. En ook de kritische visie van de mannelijkheden zal er even niet zijn, zo ongeveer tot 14 augustus. Dan is het feest. Als het ondertussen knaagt over 't een of 't ander, voed ik u natuurlijk met graagte met wat woordenpap. Leest u lekker elders, loenst u maar wat in het rond, maar kom zeker terug. Hamster Rave ziet jullie graag.

Ravioli dijen donna

i
Foto Sebastian Bergmann

De ravioli die ze hem voorschotelde was tussen haar dijen gerold en de saus werd straffer met elke hap. Hamster Rave depte wat zweet op. Er was meer decolleté dan blouse bij deze vrouw. Ze tuitte lippen en tepels in een sappig Spaans accent waarop hij debiel van sí knikte. You ‘re so hot you ‘re making me sexistic, dacht hij omdat hij dat pas gehoord had in een Amerikaanse serie (Hamster had met wat gringo’s naar de Flight of the Conchords gekeken).

Ze was verdorie in de veertig, bazin van een Italiaans restaurant, en niet eens een hamster. Maar hij zat er wel samen mee aan tafel. Als hamster. Krijg nu een stijve, een pizzastoot die vrijwilliger voor mijn organisatie wil worden, mompelde hij.

Toch was Hamster Rave op zijn hoede – hij mocht dan wel een hamster zijn, hij was niet naïef - want op de bus had hij Casino Royale gezien, waarin James Bond zich liet verleiden door een valse vrouw. Hamster Rave haatte slangen. Als ze knipperde duurde dat langer dan nodig en dat gaf hem de tijd om een microfoontje te zoeken. Vast in de hanger die op haar linkerborst leunde. Hij kreeg een koffie voorgeschoteld waar hij op kon gaan zitten. Zij begon aan haar derde kop.

Ze vroeg iets over mijnbouw in Peru maar hij hoorde wil je mijn kamer zien ik ben alleen thuis lieve hamster. Er was geen microfoon te bespeuren, besloot Hamster en hij flapte er iets poëtisch uit in zijn beste Italiaans, waar ze vast niet van terug zou hebben. ‘Vi faccio più umida quello Fontane di Trevi.’ Ja, Hamster Rave was helemaal klaar voor deze Donna, de fun en de tits.

Hamster Rave maakt het bont

Hamster Rave was dronken. Niet aangeschoten of gewoon wat licht. Neen. Hamster Rave was totáál van de wereld. Zatter als een kanon. Op heldere dagen wist hij dat dat niet zonder gevaar was. Vanavond kon hem dat geen lor schelen. ‘Ik mag dan wel een hamster zijn,’ lalde hij, ‘dat wil nog niet zeggen dat ik niet kan matsen. Ik zuip jullie allemaal onder tafel, gasten.’

Hamster Rave hing zelf als een bloemzak tegen een tafelpoot, naast een vingerhoed met goedkope tequila en een plasje braaksel. Slechts twee stamgasten van café de Space Wagon – mannen die wel eens naar National Geographic kijken omdat ze het geloof in de mens een beetje kwijt zijn - besteedden aandacht aan het beestje. Hadden ze vroeger ook gehad.

De bassen trilden in de bezopen vacht van de goudbloemhamster en het gebonk deed zijn oortjes flapperen. Er werd een mazout op hem gemorst en iemand gooide een peuk in zijn richting. Ja, de Space Wagon zat goed vol vanavond.

‘He barman!’ schreeuwde Hamster Rave. ‘Barman! Doe ze nog ’s vol, jom.’ De barman keek de andere kant uit. Hij wist dat dronken knaagdieren voor problemen zorgen. Toen Hamster Rave agressief rechtkrabbelde - ‘Verdomme, ’t is niet omdat ik een hamster ben...’- merkte hij dat zijn vingerhoed tequila in lichterlaaie stond.

Hamster Rave zag het plots heel helder – waarschijnlijk een genster van de peuk - en besefte dat de toekomst van de Space Wagon in zijn pootjes lag. De vlammen likten al aan de tafelpoot en het zou niet lang meer duren of...

In een ruk had hij de vingerhoed beet en hoewel zijn pootjes eraan bleven plakken, kapte hij de brandende tequila naar binnen. Hamster Rave bedacht nog dat zijn heldendaad de lokale krant wel zou halen en even vroeg hij zich af of er medailles op hamstermaat zouden bestaan.

Daarna verschroeide zijn slokdarmpje. Zijn maag, die nog vol tequila zat, ontplofte met een niet zo luide knal. De dierenliefhebbers begonnen over moeilijke vrouwen, de muziek dreunde voort en een stukje vacht landde in een lauwe beker bier.