Hamster Rave: de hele blog in pdf

Voor wie vier printercartouchen, en een halve boom aan papier over zou hebben.
Voor nostalgici.
Voor wie mij graag gelezen heeft.

Je kan de hele blog nu downloaden en printen als pdf. Meer dan 400 zaagsels. Neergepend in Antwerpen, Guatemala en Buenos Aires. Ontelbare besognes tussen 2007 en 2013. 276 pagina's uit mijn hamsterhart.

O, wat heb ik u graag geschreven.

We used to say we were sisters

Hamster Rave, ondertussen doorgegroeid tot Sam Verhaert, maakte een documentaire over twee oude guerillastrijdsters, die elkaar na 40 jaar weer ontmoeten. Meekijken kan in HD op Vimeo.


ABOUT WE USED TO SAY WE WERE SISTERS

Lila was 25 when the Argentina Anticommunist Aliance riddled ‘el Gringo’ with bullets. He was the guerrillacommander of her Montonero combat unit. Today, 39 years later, she sets out to look for ‘María’, his girlfriend. Although during those years they pretended to be sisters, Lila is not even sure of María’s real name.

 How do you talk about a period of time in which you weren't allowed to talk? How do you recognise comrades you only got to know in the underground? In this documentary from photo journalist Sam Verhaert, two people who never thought they would meet again, look for answers.

‘We used to say we were sisters’ was produced for the Diploma on Visual Storytelling and New Media (Pedro Meyer Foundation / World Press Photo). cc 2013.

Van A naar B

De lucht is blauw. Er hangt iets in maar ik zie nog niet wat. 79 appartementunits, 14 airconditioners, 28 schotelantennes en 15 televisieantennes loenzen onbeleefd bij me naar binnen. De stad zoemt op mijn venstertje in. Klein ventje dat niet terugkijken durft.

'k Klap mijn laptop open - de wereld binnenlaten. 26 draadloze netwerken poppen up. Richard wordt Ricardo. Ik ben elders. Met lijf en leden aangekomen – hoeveel kilo, vroeg mijn vader typisch – maar mentaal nog even onderweg. Van A naar B.

Wat een show, daar in A. Het regende momenten en waaide complimenten op de grootste afscheidstournee van mijn geschiedenis. Defilés van 'Doet-da-goe-ginder'. Woorden die wegen. Ik heb ze in een zakje gedaan. En mag er af en toe één van oppeuzelen, voor onderweg.

Merci A. Hallo B.

I'm new here / ik zen hier nief

Originele tekst en muziek van Smog. Kippenvel-cover van Gil Scott-Heron op dienst laatste album I'm new here (torrent). Beetje triestige vertaling van Hamster Rave.

I'm new here / ik zen hier nief

I did not become someone different
That I did not want to be
But I'm new here
Will you show me around

Ik zen ni veranderd
in het type tiep dak ni wil zen
Mor ik zen hier nief
Wilde gij mij leiden

No matter how far wrong you've gone
You can always turn around

Veur mij geen erg a ge rondjes draait
A ge wilt, draaien we terug

Met a woman in a bar
Told her I was hard to get to know
And near impossible to forget
She said i had an ego on me
The size of Texas

Well I'm new here and I forget
Does that mean big or small

'k Zien een vrouw oep café
'k Zeg 'k zen moeilijk te doorgronden
En nog moeilijker te vergeten
Ze zegt ge hèt een ego, zegt ze
Zo groot als 't stad

Maar ik zen hier nief en weet ni
is dat dan groot of klein

No matter how far wrong you've gone
You can always turn around

Voor mij geen erg a ge rondjes draait
A ge wilt, draaien we terug

And I'm shedding plates like a snake
And it may be crazy
but I'm the closest thing I have
To a voice of reason

En ik vervel platen als een slang
En 't mag zot zen
mor er is maar één ding da ni zot draait
das dees stem

Turnaround turnaround turnaround
And you may come full circle
and be new here again
x5

Lief draait draait draait maar rond
Doet een rondje en komt zachtjes terug
ge zijt as nief
x5

Drie seconden voor

Drie seconden voor

een lijk de kast invroor

alle steen verroest

een beeld huilen moest.

Fotos in Cementerio Recoleta en Rosedal, Buenos Aires, Argentinië.

Tango (go go)

Foto lulazzo

April in Antwerpen. De eerste tango´s dansen de winter ´t Kattendijkdok in. De lente loopt me op hakken voorbij. Ik vertrek met de zuiderzon.

Wacht – zelfde muziek, zelfde pasjes - een halve draai verder. Waar de zomer in de lucht is blijven hangen. Buenos Aires ruikt naar het oktober van bij ons. (Ons?) De zon staat er even hoog maar twee seizoenen verder. Of terug, daar draaien we omheen.

Er vliegt een vlucht eenden over. Die overwinteren in het Noorden en keren straks opgewarmd terug naar hun stad. Aan de andere kant van de wereld staan de dingen op hun kop.

Ik ben een vakantielief

Ik heb deze week nog niet geschreven. Dat komt: ik ben een vakantielief. Niet ik heb, ik had of ik wil. Neen, ik bén er een. Zelf ook een beetje met vakantie he. 't Is leuk, nog zeker tot zondag. Daarna kom ik hier op deze pagina's uitwenen. Misschien geef ik haar een pluk gras van Spoor Noord mee.

Denkkanonnen

't Hing te hangen in de lucht
sneeuwkanonnen denkballonnen
zou hij zou zij zucht.

Zulke vlokken half begonnen
pulken gokken tijd gewonnen
en mouche matjes dempen
wat hij zij hardop denken.

Haïti - Ein Land stirbt

Ik zocht eigenlijk iets om te lezen in de rode zeteltjes van Antwerpens Permeke bib, maar toen ik de cover van Der Spiegel passeerde, kon ik alleen maar kijken. Ik heb lang gekeken. De essentie van Haïti's verhaal gevat in vier verpletterende woorden en een stilmakend beeld van Reutersfotograaf Eduardo Munoz. Een dramatische cover, iets anders kan je niet maken als je de toestand van Haïti wil beschrijven. Raak.

Ne nacht me ne poema (emmers vol regen)

(vrij naar Buckets of Rain, Bob Dylan)

Emmers vol regen
Emmers verdriet
Meer emmers vul ik van mijn leven ni.
'k Hem emmers met stralen van de maan.
Ik hem zoveel liefde, poezeloeke,
Ma ik kan da ni aan.

Ik draai a zacht
of hard als een boor.
Mor ik zien mezelf draaiend opgaan in smoor.
A mannen die komen, a mannen die gaan.
Mor as gij mij echt wilt, poezeloeke,
zal kik er staan.

Ik kan aan awe mond
en a vingers ni tippen
Zoals gij draait met a lippen
Den blik van ne poema op de preerie
Alles aan u, poezeloeke,
brengt mij miserie. 

Dag of nacht
de russen misschien
Da kan a ni schelen want gij hebt zin.
Nen tijger zo staark, als gij me mij vrijt.
Ik hem gen keus, poezeloeke,
Ik kom mee me a.

Emmers vol regen
Emmers verdriet
Meer emmers vul ik van men leven ni.
Ik doen wa ik moet doen en ik doen da goe
Ik doen het voor u, poezeloeke,
als gij meedoe.

Als de kat een koe was

- Ik ken jou niet.
- Dan moet je me lezen. Ik ken jou ook niet.
- Stel me vragen.
- Ben je gelukkig?
- Ja... vind ik een slechte vraag.
- Hoe woon je?
- In een mooi huis hier vlakbij. Met de man die daar naar ons staat te kijken.
- ...
- Als ik vrijgezel was, zou je helemaal mijn type zijn.
- Dat zeg je mooi. Maar na 'als' zeg je beter niets.
- ... Ik ga je lezen.

Pakjestijd

Foto Adams K.

De vrienden één voor één uit hun doosje halen. Graag terug zien. Uitpakken met verhalen. En ze weer inpakken.

Geen feestjesman

Ik ben geen feestjesman. Na 28 herfsten neem ik dat best gewoon aan. Als ik me er niet naar voel, hoef ik niet aan feestjes te doen. Mensen verheffen er hun stem, gaan meningen spuien. Gesprekken worden babbels worden praatjes wordt geblaat. Spring-in-`t-velders hand in hand met de tafelspringers op de rand. Een stel dist, iemand stoot een glas. De handen tastelijker, de tongen losser. Veel ikken in de middelmaat van een wij. Schapen van meelachers, meedrinkers en meepraters. De groep een wei, het feest een ronkend beest. Soms helpt de roes, maar meestal is het bier te flauw (de moppen lauw). Soms plakken ze me een glimlach op, liften de mondhoeken met een touwtje om de oren: 'Je kan het zo leuk maken als je zelf wil.' Het woord leuk. Neen, ik zou het graag zijn, een feestjesman. Ik 'zou graag', niet langer 'ik wil'. En dat is mooi genoeg.

Yolanda Aguilar Urizar

Yolanda Aguilar Urizar werd in 1979 ontvoerd door het Guatemalteekse leger. Tijdens het gewapend conflict (1960-1996) kwamen 200.000 Guatemalteken om, waarvan er 45.000 'verdwenen'. Haar getuigenis staat in een rapport van de kerkelijke waarheidscommissie REHMI tussen honderden andere weerzinwekkende verhalen.

“In de eerste kamer was een stoel, daar begreep ik dat ze me gingen folteren. Natuurlijk kleedden ze me uit. Er kwam iemand binnen en die zette de radio op, zodat ze mijn kreten niet zouden horen.”

“Zodra ik naakt was kwam er een jongen van een jaar of 19 binnen. Blauwe ogen, blond, leek recht uit het college te komen. Hij zei: 'Kijk, we willen je geen kwaad doen en ik wil met je praten, dat je me alles zegt wat je weet, want er zijn hier een paar van mijn kameraden en die zijn heel slecht en als je me niets vertelt, zal hij iets slecht met je doen. Dus laten we vrienden zijn, ik wil dat je me alles vertelt.'”

“En dan is er het moment van de verkrachting... een twintigtal mannen hebben me verkracht. Het enige dat ik me herinner is dat terwijl de ene bezig was, de andere aan mijn borsten zat en ik verschillende keren het bewustzijn verloor.”

“Ze sloegen me in het gezicht en anderen duwden sigaretten uit op mijn borst en elke keer dat ik bij bewustzijn kwam, was er een andere vent bezig. Daarna lag ik in een plas urine, sperma, misschien bloed, denk ik. Het was echt heel vernederend.”

“Ze brachten me naar een bad vol stront met een verschrikkelijke geur en ik herinner me dat ze me er één of twee keer instaken. De ervaring dat je stikt is één van de meest verschrikkelijke die er is, elke keer je wil ademen slik je stront, dus je doet er alles aan om niet te ademen maar dat lukt niet.”

Zaak 5447, Guatemala, 1979.

Misschien is de liefde maar zozo

Misschien is de liefde maar zozo. Mijn huisbazin vloog weer 's in de rum en boerde het verdriet er mee uit. Ik kauwde op een kip en dronk er oranje limonade bij. Dat hij haar sloeg en na 20 jaar huwelijk plots een kind had met een hoer van de carwash. Een paar bonen slikten zich weg. Dat ze mijn broeken gestreken had - dat moet je niet doen, niemand strijkt mijn broeken in België - en bij elke strijk een ween omdat ze vroeger die van hem... Misschien is de liefde - neen jongen, blijf nog wat langer het is nog vroeg- maar zozo.

Nu ik eraan terugdenk

Nu ik eraan terugdenk, volgens mij zag ik bij ´t vertrek mijn vader wenen.

Een sok zijn op zondag

Foto klavr

De zondag. Vroeger verachtte ik hem. Ellenlange Josdagen dat mijn ouders in de zetel lagen te potverteren, pianomuziek het huis in slaap wiegde, vrienden onbereikbaar waren want in dezelfde nesten zaten, en het enige leuke vooruitzicht de kijkbuisavond op BRT was. Godbetert. Verloren dagen voor rusteloze puistkoppen die zich exact gedragen zoals de opvoedboekjes hen beschrijven. “Ik dacht er vroeger ook zo over,” kreunde mijn moeder dan vanuit de zetel. “Ik word nooit zo,” zweerde ik.

Ik ben 28 nu en, zucht, zie de zondag zo graag. Zondag zonderdag. Zonder snel, zonder moeten, zonder meer. Oh en ook wel mijn God: ben ik een sok?

Kan je verliefd zijn op je acht? Deel 1

Ze zat naast me in de klas van ’t Groen Schooltje in Hove. Lotje, Jommekeskop uit Mortsel met stoere zussen en een papa die trombone kwam spelen in de klas. Ik kende nog geen vlinders maar had wel rupsen in de buik. Ze wriemelden mijn lijf in bochten waar het geen blijf mee wist.

Kan je verliefd zijn op je acht? En twintig jaar later, met een zware rugzak van latere liefdes op de rug, nog precies vertellen hoe dat voelde? Ja. Het was een graagbijzijn, een warmwordenvan en een stoerdoenvoor. Voor Lotje.

Lotje werd Lot toen ze peace- en anarchietekens op haar kaften begon te zetten –de hele klas deed met haar mee zonder te weten wat of hoe- en sigaretten rolde met gepikte blaadjes van haar zus en gedroogd gras van het voetbalveld –alleen de stoersten van de klas deden mee, zonder te weten wat of hoe.

Lot werd Lotte. Ik was zestien en plots zat ze naast me in de tram. Ik was blij dat ik nog iets stoers kon vertellen voor ze afstapte in Mortsel (ik was naar ’t Stad geweest).

Veel later: Lot kreeg een kindje en stierf. Op een moment dat ik haar graag op café was tegengekomen. Om zonder stoerdoenvoor een beetje in elkaars rugzak te snuffelen. Om over rupsen en anarchie te praten en daar prima blijf mee te weten. Wat of hoe, dat hadden we ondertussen wel geweten.

In samenwerking met bloggend Klasgenootje Marie Meeusen, die deel 2 schreef.

De inbreker en de schreew

Er was een diepe, niet zo lange schreeuw en ik vermoedde dat die uit mijn keel kwam. Het was vier uur in de ochtend en ik plakte tegen mijn matras. Hij was erg symmetrisch geweest, zacht hard zacht. ‘WHAAHW’, klonk het. Een bijna bolle angstkreet, gesloten, zonder nagalm.

Nagalm, dat was beter geweest. Ook ontbraken er g’s, en een langgerekte r misschien. Een schreeuw als deze lacht een inbreker zo weg.

Ik was in mijn oude kamer in Boechout. Mijn kleine zus kwam totaal verlamd van angst mijn kamer binnen. De honden woest aan hun ketting. (Mijn ouders hebben geen honden, maar die naast mijn huis, hier in San Marcos, blaften van wel). Ze schokte dat... er een inbreker in huis was... en dat hij haar. Volgde. Op dat moment zagen we een schaduw mijn kamer binnenkomen.

Bang is een te kort woord. Schrik klinkt enger. Ik bedacht dat schreeuwen het beste was maar er kwam enkel gepiep uit. Dat kon niet zijn, ik moest mezelf vermannen en brullen als een leeuw. Alarm slaan, verstijfd of niet.

Het klonk als een huilende wolf. Of iets anders met veel verdriet (la llorona). Het was de meest angstige kreet die ik ooit heb gehoord. Het was donker en ik wist niet waar kijken.

Onze vader

Foto tarotastic

Deze morgen op een verjaardagsfeestje geweest.

Lees dat even opnieuw.

Zo. Afspraak om 7u (!) ’s ochtends in een met slingers versierde garage. De familie op plastic stoelen in een cirkel, zoals dat hier gaat op feestjes. Er was ontbijt met light taart.

Dat mag u ook twee keer lezen. Boterbiscuit met slagroom en een halve aardbei die tegen je gehemelte bleef plakken. Voorts een oom met een gitaar. En Happy Birthday uit onfrisse monden.

De jarige (65) was diabetespatiënt en had een zonnebril op omdat hij blind was. Hij zag er een sterke man uit, die al hard had gevochten. Zijn dochters huilden toen ze speechten. Ik pinkte mee. Ze vroegen ook of we mee wilden bidden. Ik keek wat in mijn beker thee. En sloot per ongeluk af met ‘Adem’.