Hamster Rave: de hele blog in pdf

Voor wie vier printercartouchen, en een halve boom aan papier over zou hebben.
Voor nostalgici.
Voor wie mij graag gelezen heeft.

Je kan de hele blog nu downloaden en printen als pdf. Meer dan 400 zaagsels. Neergepend in Antwerpen, Guatemala en Buenos Aires. Ontelbare besognes tussen 2007 en 2013. 276 pagina's uit mijn hamsterhart.

O, wat heb ik u graag geschreven.

What most faces do on Facebook

click to enlarge profile picture

Minolta 1978

Handleiding van de Minolta XG-1 (1978), die ik gebruik voor de opleiding fotojournalistiek. Het toestel wordt aangeschreven als lightweight and compact. Het weegt vier keer zoveel als mijn digitale camera, maar doet het na vier (of drieëndertig) jaar wel nog steeds. Eat this, Mediamarkt!

De universele en tijdloze horoscoop

Het immer creatieve Information is Beautiful gooide 22.000 horoscopen samen om tot deze metatekst te komen, die opgaat voor álle tekens van de dierenriem, élke dag van het jaar. Herken je jezelf erin?

Copywriters op weekbladredacties vinden vast inspiratie in deze graphic. Voor meerwaardezoekers van het type National Geographic is er de 'how they did it' en andere dataparels van David McCandless.

Slogans voor mantelzorgers

Moest voor het werk een stukje schrijven over mantelzorg. Ik botste daarbij op drie Nederlandse slogans om deze naastenzorg te stimuleren. Een slechte, een middelmatige en een goede. Waarom werkt de derde slogan beter dan de anderen?





De essentie in vier woorden, maar een hoog Bond zonder Naam-gehalte. 'Samen' dat is iedereen, maar vooral niemand. Uitroeptekens verraden meestal dat er helemaal niets is om van de daken te schreeuwen.



Goed idee (jij kan buiten je eigen kadertje denken en voor anderen zorgen), maar het werkt niet. Te complex. Zou over eender welke zorg kunnen gaan. Slogan dooft uit als een kaars. Bovendien slecht leesbaar.



De perfecte combinatie van de twee vorige voorstellen. De slogan vermijdt het oubollige 'samen' en de moraliserende aanspreking 'kan jij?'. Het gaat hier over 'Ik' en dat wordt dik in de verf gezet.

Je leest verder, omdat het vraagteken verraadt dat je als lezer een antwoord gaat krijgen op een vraag ('En jij, wat doe jij eigenlijk?'). Dat antwoord is behoorlijk verrassend. Want hoeveel nadruk 'ik' ook krijgt (een ik in een individualistische maatschappij, in zijn eigen cirkeltje), 'ik' blijkt mantelzorger te zijn. En dus altruïstisch, de 'ik' voorbij. Daar zijn geen uitroeptekens voor nodig.

I started a band (on Facebook)

Van iemands Facebookstatus gerat en zelf mee aan de slag gegaan. Te stom voor woorden natuurlijk. Maar he, heeft alles zin?


Jaren negentig filosofische zeikteksten op cheapo casiobeats. Hitje op Stubru. Daarna niets meer van gehoord. Zanger rijdt zichzelf te pletter in de Liefkenshoektunnel.


Ingeweken Caboverdiaan haalt alle instrumenten uit de kast voor een grijs album dat zelfs zijn vrienden niet willen kopen.


Hiphop uit de Vlaamse klei. Een ongekende hit, wordt tot aan de West Coast meegerapt. Onverstaanbaar, maar volgens de Parental Advisory Board net daarom een warning waard.

Merci om trager te vrijen

De campagne Antwerpen zegt merci wordt een succes genoemd met "meer dan 10.000 uithangborden in de stad".

Jammer genoeg laat ze niet meer creativiteit toe dan het toevoegen van je eigen naam.

Dat kan beter. Download het bestand via http://www.antwerpenzegtmerci.be/#/afdrukken, en pas beeld en tekst aan in Illustrator of iets dergelijks. Plak jouw affiche op fotomuur van de Facebookgroep.

De campagne stopt op 30 september, daarna kom je het originele ontwerp maar onderaan deze post halen. Geen dank!

Verkeerd verkeren

Foto wieswies

Wat kan verkeren, kan verkeerd gaan. Sinds juni copywrite ik een brochure voor een Multinationale Onderneming in Opleidingsland. Mijn teksten moeten bedrijven lokken naar een opleidingsdag rond e-HRM. Daar leren ze hun Menselijke Bronnen Managen met een muisklik. Het kan verkeren.

Zonet de multinational aan de lijn gehad. Mijn teksten blijken té eenvoudig te zijn. Mijn taal té simpel. Ze willen meer vaktermen als SaaS, ERP en Best of Breath. Woorden van duizend frank. Het kan verkeerd gaan. Tijdens mijn eerste stapjes als copywriter in de commerciële sector struikel ik over een vraag. Heeft een klant het ooit bij het verkeerde

eind?

Coalition of the willing

Coalition of the willing is een animatiepareltje - écht voor elk wat wils - dat het geloof in digitaal activisme aanwakkert na de klucht van Kopenhagen. Hoopvol!



Via On-point.be

Visitekaartjes die werken

Ben over een leuk 'visitekaartje' aan het nadenken - 'Heb je een stukje papier en een bic?' klinkt zo twintiger - en botste daarbij op twee geweldige voorbeelden.




Vast man en vrouw.

Tante dood

Voor de GB Express zit een man zonder huis. Hij zit naast een omgedraaide pet met wat kleingeld en een bordje: 'DAKLOOS'. Dat is duidelijke communicatie: ik heb geen plek om te slapen en kan je kleingeld goed gebruiken.

Een tijdje geleden was hij minder duidelijk. Toen stond er naast de pet iets heel anders te lezen: 'TANTE DOOD'. De link was vaag maar de boodschap sloeg aan. Schoof hij bij zijn tante aan tafel? Zocht hij geld voor haar begrafenis? Het zou me niet verbazen als de pet toen sneller vol zat.

Nu is hij weer 'DAKLOOS' - al is zijn TANTE niet minder DOOD dan voorheen. Benieuwd wat er volgt. Kijken hoe hij de GB-gangers binnenkort weet te raken, net voor ze zichzelf laten verleiden door lepe reclamestunts en kleurrijke verpakkingen.

Een jaar Giraffenplein

Het giraffenplein is jarig. Een jaar geleden werd het minuscule driehoekje aan de achterkant van de Antwerpse Zoo ingehuldigd. Grote afwezige op de Fiesta Giraffa was de Koninklijke Maatschappij der Dierkunde zelf. Die heeft nooit veel interesse gehad in de Kievitbuurt.

Als je vandaag aan het Giraffenplein, waar de Ommeganckstraat en de Provinciestraat elkaar raken, door de kijkgaten van de dierentuinmuur probeert te loeren, zie je meteen wat ik bedoel.

Omdat de Zoo niet zoo groot is, begon ze een paar jaar geleden uit te breiden. Een groeiscenario dat voor ontstemde buurtbewoners zorgde. Het Masterplan omvatte de sloop van een dertigtal prachtige huizen in de Ommeganckstraat.

Met de voordeuren verdween de ommeganck en de straat werd een baan met een blinde muur. De streep Afrikaanse savanne aan de andere kant was misschien beestig voor de dierentuinbezoeker, de versteende Kievitbuurt werd er niet warmer op. Buurtcomité De Ploeg ging bij de Stad onderhandelen om kijkgaten te maken in de muur. Zo geschiedde.

Wie echter vandaag op het Giraffenplein komt, ziet enkel bamboestruiken voor de kijkgaten woekeren. Wel eens door een bamboestruik proberen kijken om een giraf te spotten? Om erover te kúnnen zien moet je er zelf één zijn. Antwoord van de Zoo: de lichten van auto's en straat zouden de dieren 's nachts opschrikken. Zo? Een arrogant staaltje lange-nekkenbeleid, als je 't mij vraagt. Zo jammer.

boos proberen bellen

Foto Photocapy

Al eens boos proberen bellen met een fietsbel? Als er een dubbel geparkeerd portier openzwaait, of een harmonicabus je tegen de stoeprand ramt, bijvoorbeeld?

Onmogelijk. 'Ping!' klinkt altijd lief.

Waarom Apache wint van De Wereld Morgen

Naamsveranderingen, nooit gemakkelijk. Er waren er twee deze week, allebei in Alternatieve Media-land. De blog die al een jaar als De Werktitel gebookmarkt stond werd Apache, een nieuwslabo voor verantwoorde journalistiek. En Indymedia neemt na tien jaar burgerjournalistiek PALA onder de arm om aan De Wereld Morgen te gaan werken slash erover te schrijven.

Beide initiatieven smaken naar meer, daar niet van. Beter een paar pikante plakken salami dan een uitgedroogde mediaworst. Maar in het wedstrijdje goeie namen bedenken gaat de gouden plak naar Apache terwijl De Wereld Morgen zich verslikt in goeie wil.

De Werktitel laat zich Apache noemen naar een groepje experimenterende vrijbuiters rond de Franse componist Maurice Ravel. Akkoord, over het Parijs van begin vorige eeuw kunnen er maar weinig lezers meepraten en dat is ook wel wat bourgeois. Maar er is wel een verhaal. 'Apache' is kort en krachtig, bekt goed en klinkt internationaal zonder Engels te zijn. Onafhankelijke journalisten als schenenstampers, keetmakers en penkrijgers. Prima.

De Wereld Morgen dan. Het woord 'wereld' zou per Vlaams decreet uit elke baseline, productnaam en slogan geweerd moeten worden. Het bulkt van de holheid. De wereld is alles, overal en altijd maar klinkt door die alomtegenwoordigheid eerder als niets, nergens en nooit.

'Morgen' klinkt al even vaag. Zweverig, zeggen anderen. Want de combinatie ruikt al 50 jaar lang naar de etensresten in de baarden van wereldverbeteraars en muffe rasta's gewikkeld in jute doeken. Trouwens, De Wereld Morgen bestond al. Dat blad ging samen met Wereldwijd over in MO*Magazine – schrijven die ook niet over de wereld morgen?

Neen, dan was de werktitel onsnieuws.be nog beter, ondanks het Gazet van Antwerpen-gehalte: je wist tenminste wat je kon verwachten. Een gemiste kans, dat wel, maar meer hoef ik daar ook niet op liggen inhakken. Uiteindelijk, what's in the name en misschien zoek ik wel een job in die sector.

Impro bij de Post

Het postkantoor gonst want er wordt hard gewacht. De mensen op hun beurt, de brieven op de bodes, de bedienden op de pauze. Wachtende consumensen eten alles (zie ook: televisiereclame), zelfs postproducten.

Dus liggen er her en der foldertjes over de Post-multifix 5+ ™ investering (sic, ik verzin dit niet). Er hangen posters met goedgemutste Vlaamse gezinnen zonder geldzorgen en op displays wisselen reclameslogans en het weer elkaar af. Slim bekeken.

Maar de Post laat zijn kantoren ook de ruimte om de verkoop improviserend aan te zwengelen. Naast het loket vind je daarom steevast een driepikkel met lichtblauw ruitjespapier met wervende reclameslogans. In het kantoor van Stuivenberg schreef een communicatieve ambtenaar bijvoorbeeld:

En van a 1
En van a 2
En van a 3? Neen
Van a 4? Neen
Allee hopla van a 5 dan!
[kopie van een grote hand, plakband aan de rand]
Wij bieden 5 procent!

(sic) De boodschap gaat in tegen alle regels van de reclame. Ik weet niet of ik er echt tegen moet zijn dat een bedrijf anno 2010 zijn werknemers vraagt om zelf de communicatie op zich te nemen – In Latijns-Amerika zou ik het vast charmant noemen. Maar het amateurisme doet een mens twee keer nadenken voor hij zijn spaarcenten in de Post-multifix 5+ ™ belegt.

Misschien schuilt er een uitdagende communicatie-baan in. Ik wacht nog even af.

Haïti - Ein Land stirbt

Ik zocht eigenlijk iets om te lezen in de rode zeteltjes van Antwerpens Permeke bib, maar toen ik de cover van Der Spiegel passeerde, kon ik alleen maar kijken. Ik heb lang gekeken. De essentie van Haïti's verhaal gevat in vier verpletterende woorden en een stilmakend beeld van Reutersfotograaf Eduardo Munoz. Een dramatische cover, iets anders kan je niet maken als je de toestand van Haïti wil beschrijven. Raak.

Geforwarde emailwensen

Foto pyza*

De voorbije weken stapelden de superlatieve wensen zich op in de inbox. 2010 werd me klikgewijs voorspoedig, fantastisch, gelukkig, vrede- en liefdevol, knallend (vuurwerk erbij) en sprankelend (glas champagne) gewenst. Soms in rode letters of met groen erbij. Er waren tantes en ooms als dansende elfen en Jingle bells miauwende katten. Van hartes in bijlage.

Geen enkele wens kwam echt aan. 't Is te gemakkelijk om in een paar tellen wat wensen boven uw adresboek uit te hoesten. Je leest de haast erin. De bijvoeglijke naamwoorden zijn bovendien al te vaak bijgevoegd. Herkauwd, uitgespuwd, geslikt en verteerd. Een vicieuze taallus want wat moet je dan nog in 2010? 'Fantastisch' klinkt niet eens fantastisch. Bij 'gelukkig' denkt niemand meer aan geluk.

Dat wens ik u dan ook niet toe. Een hamster die van zijn baasje -lid van de Flickrgroep I Love Hamsters- met een kerstmuts op de foto wordt geplet, nog net. Ik schrijf u graag.

Groen is het nieuwe zwart

Ik draag Vegetarian Shoes. Het zijn zwarte sneakers van kunstleer die niet langs kinderhandjes in zweterige ateliers zijn gepasseerd. Ik vind ze mooi, geef er graag een woordje uitleg bij en het is leuker voor de koeien onder ons.

Verantwoord leven kan leuk en hip zijn. Dat zegt het Nederlandse boek Veggie in pumps. Deze ‘gids voor een ecofabuleus leven’ toont dat het kan: groen leven én genieten. Weg met de bebaarde sandalenman en de behaarde langerokkendraagster: veggies zijn hip en kiezen daar bewust voor. De Britse modejournaliste Tansim Blanchard heeft haar boek naar deze trend genoemd: Groen is het nieuwe zwart. Ze vertelt milieubewuste fashionista’s waar ze biologische, eerlijke en slavenvrije mode kunnen kopen. De groene, sociale medemens die zijn garderobe spijzen wil, kan dat nu ook conform de eigen ideologie doen. Dat koopt plezieriger, nietwaar?

Consumeren mag weer, zolang het goed is voor onze planeet. Groen leven was nog nooit zo simpel. Vijf eurocent van je brood gaat rechtstreeks naar de Siberische tijger en zijn habitat. Je betaalt voor internetfilmpjes van een in het groen vrijend stel en je geld gaat naar het Amazonewoud. Dat lucht op.

De groene saus

Als er één trend is in het begin van deze eeuw, dan is het dat bedrijven en overheden royaal zijn met de groene saus. Dat is natuurlijk goed, maar al te vaak wordt de groene boodschap misbruikt als vaseline voor het consumentisme. Green sells. De biorayon in Delhaize krijgt er elk kwartaal een schap bij en communicatiebureaus verkopen hun lentegroene scheten als zoete broodjes. Voor de schoon ogen van moeder aarde? Uit duurzame overwegingen? De consumens verdwaalt in het oerwoud van blad- en boomvormige labels en logo’s en vraagt zich af wie hier eigenlijk voor de gek gehouden wordt: Ons aller Big Momma of zijzelf? Heeft deze groene wasserette enig effect op het leefmilieu, het klimaat en de biodiversiteit van onze planeet?

Het antwoord is ja. Een beetje. De niet-groenen van hart krijgen of nemen sneller een portie groenvoer op hun bord. Omdat het goed staat, omdat het meer kwaliteit biedt of om zich een geweten te kopen. Ik gruwel van de ‘Leef zoals je wil’-filosofie van Delhaize, maar als de supermarktketen beslist om de plastic tasjes te vervangen door biologisch afbreekbare, mag ze daar gerust mee uitpakken. Het glossy lifestylemagazine Goodies, ‘voor iedereen die lekker wil leven zonder de wereld uit te wonen’ doet het goed in Nederland. Dat zijn er weer een paar tienduizend meer die een seconde langer twijfelen in de winkel. Een grijze massa die haar gedrag een beetje bijkleurt, bereikt soms meer dan een reeds overtuigd donkergroen groepje.

Het antwoord is ook neen. Een wasmachine kan de wereld niet redden. Groen is vandaag een goed gevoel dat je kan kopen, beschik- en betaalbaar voor steeds meer Westerlingen, maar je passeert er wel voor langs de bedrijfskassa. Die lijkt vooralsnog op groene biljetten te azen, eerder dan op de instandhouding van de aarde. Bovendien, als groen nu het nieuwe zwart is, kan blauw morgen evengoed die rol overnemen. Of zwart zelf, als we echt klimaatmoe zijn. Want zo gaat dat met modes.

Deze column verschijnt ook in Koppelteken.