Hamster Rave: de hele blog in pdf

Voor wie vier printercartouchen, en een halve boom aan papier over zou hebben.
Voor nostalgici.
Voor wie mij graag gelezen heeft.

Je kan de hele blog nu downloaden en printen als pdf. Meer dan 400 zaagsels. Neergepend in Antwerpen, Guatemala en Buenos Aires. Ontelbare besognes tussen 2007 en 2013. 276 pagina's uit mijn hamsterhart.

O, wat heb ik u graag geschreven.

Het verhaal van elektronische producten

Hoe lang houdt jouw gsm het nog vol? En je computer?

The Story of Stuff bracht net een volgende episode uit: over elektronische apparaten die ontworpen worden om zo snel mogelijk stuk te gaan. Completer dan het verhaal over flessenwater, eenvoudiger dan dat over de leugenachtige handel in CO2, wel nog steeds very American.

Maar wel een afvalbergenhoog probleem waar ik zelf elektronische woedeaanvallen van krijg. Wat jij?

Reclamestunt tijdens slot Duiker

De boot met de duiker en de reuzin is het Kattendijkdok nog niet goed uitgevaren, of er ontrolt zich een reusachtig spandoek, twintig bij tachtig meter, vanaf het dak van één van de wolkenkrabbers aan de kade. Tweehonderdduizend toeschouwers, de krop nog in de keel en de zon in de kleren, lezen:

DAG DUIKER,
DAG REUZIN,
BEDANKT OM
LANGS TE
KOMEN.
HET WAS
FANTASTISCH!
WE BELLEN
NOG...

- BASE. Freedom of Speech

De organisatie is niet op de hoogte van de stunt. De krantencommentaren op maandag zijn vernietigend. Verontwaardigde klanten van BASE zeggen hun abonnement op. Op Stubru vindt men het wél kunnen. De naam van de provider is een hele week lang in het nieuws. Slechte reclame is ook reclame.

Coalition of the willing

Coalition of the willing is een animatiepareltje - écht voor elk wat wils - dat het geloof in digitaal activisme aanwakkert na de klucht van Kopenhagen. Hoopvol!



Via On-point.be

Graffiti in Buenos Aires

(druk bezig aan een stuk over politieke graffiti in Buenos Aires, dra meer ...)


Stencil door Bs As Stencil

Troebel water tussen Argentinië en Uruguay

Internationaal vonnis in grensconflict over omstreden papierfabriek

BUENOS AIRES - De Finse papierfabriek aan de riviergrens mag blijven van het Internationaal Strafhof in Den Haag. Argentijnse milieugroepen steigeren. “Dan blijft de brug naar Uruguay ook dicht.”

Normaal passeert er niemand op de brug over de Río Uruguay. De grens tussen Uruguay en Argentinië wordt al vierenhalf jaar bezet door Argentijnse rivierbewoners. Die pikken het niet dat Uruguay een gigantische papierfabriek aan de overkant heeft laten neerpoten.

Maar nu zondag was er veel beweging. Meer dan 50.000 bezorgde Argentijnen zwaaiden met borden en spandoeken, de witte rookpluimen van de fabriek op de achtergrond. “Finland guilty!” schreeuwden ze. In het Engels want dit grensconflict heeft internationale dimensies aangenomen.

Troebel water

Al bij de bouwplannen in 2003 was de Orion fabriek van het Finse bedrijf Botnia - tegenwoordig UPM-Kymmene - erg omstreden. De fabriek, door iedereen nog steeds Botnia genoemd, verwerkt pijnbomen en eucalyptus tot celulosepasta, bedoeld voor papierproductie. Een erg vervuilende activiteit, die in Latijns-Amerika minder goed gereguleerd is dan in Europa.

Argentijnse rivierbewoners van het stadje Gualeguaychú, 230 km van de hoofdstad Buenos Aires, zien vanop het strand recht op de fabriek. Ze klagen over de vervuiling die hun kant opstroomt en de biodiversiteit van de rivier bedreigt. Het ruikt er naar spruitjes. De Argentijnse overheid en verschillende universiteiten geven hen gelijk.

Eind 2005 bezetten ze de brug om de druk op te voeren. Hun overheid zwijgt. Op Googlemaps verschijnt de weg als onderbroken. Een jaar later overtuigen ze presidente Cristina Kirchner om de zaak voor het Internationaal Strafhof in Den Haag te brengen. Het water tussen Uruguay en Argentinië wordt steeds dieper.

Dubbelzinnig vonnis

Na vier jaar werk sprak Den Haag vorige week een opvallend gematigd vonnis uit. Dat laat openingen voor beide partijen. Uruguay heeft het Bilateraal Verdrag van de Uruguay rivier inderdaad geschonden door op eigen houtje de vergunning te verlenen aan de Finnen. Een tik op de vingers.

Maar het land faalt niet in de milieucontrole van Botnia's industriële activiteiten. Daarnaast kan Argentinië volgens het Strafhof het verband tussen de vervuiling en de fabriek niet voldoende aantonen. Over geurhinder staat niets in het bilaterale verdrag uit 1975 dus daar spreekt het hof zich niet over uit.

Besluit: de fabriek mag blijven en de grens moet weer open. Maar los het zelf maar op.

Opluchting in Fray Bentos, het Uruguayaanse rivierstadje aan de andere kant van de brug. Daar ligt de economie stil sinds de Argentijnse dagjesmensen wegblijven. Zo´n 350 tegenbetogers worden door de politie gestopt aan de brug als ze optrekken naar de Argentijnse massa. Problemen vermijden.

Bruggen bouwen

Het vonnis is geen eindhalte in dit grensconflict. Daags na het nieuws uit Den Haag kondigde Kirchner aan dat ze deze week zou samenzitten met haar ambtgenoot uit Uruguay, José Mujica. Dat is een sterk signaal. De relaties zijn serieus vertroebeld en er zijn veel diplomatieke plooien glad te strijken.

Maar de actievoerders van Gualeguaychú geven aan dat de brug geblokkeerd blijft zolang Botnia in Uruguay zit. Dat is nog minstens 38 jaar. De Argentijnse regering zegt alvast er alles aan te zullen doen om hen van het tegendeel te 'overtuigen'. Maar ook tussen de overheid en de boze burgers is het water dieper dan vroeger.

Sam Verhaert - Foto´s Gonzak
Dit artikel verscheen eerder op De Wereld Morgen.

De Onmogelijke Hamster Club

Liefst Kitty,

Vorige week de hoofdrol gespeeld in een spotje voor het goede doel. Nu ja, goede doel. De hete grond onder mijn pootjes en uw voeten.

De mannen van The Impossible Hamster Club leggen in een lijvig rapport uit dat globale economische groei niet houdbaar is. Het gáát gewoon niet. Vrienden van hen schreeuwen dat er nog 100 - ondertussen 81 - maanden over zijn om het klimaat te redden. Doemzaaidenkers? Bekijk deze animatie dan maar 's (ik speel er niet in mee, een hamster heeft ook maar vier poten).

Zaagsels,
Hamster Rave

Het verhaal van flessenwater

Hoe krijg je mensen zo gek dat ze tot 2000 keer meer betalen voor water in een flesje dan water uit de kraan? Door vraag te creëren en consumensen murw te kneden tot niemand er nog van opkijkt. Annie Leonard licht in deze nieuwe animatie in de stijl van The Story of Stuff toe hoe bedrijven dat doen.

Is flessenwater gezonder of lekkerder? Waarin verschilt het van kraantjeswater en wat is de ecologische voetafdruk ervan? De (weliswaar beknopte) antwoorden vind je in The story of bottled water. "How 'manufactured demand' pushes what we don't need and destroys what we need most."

(lees hier meer over Kraantjeswater in Vlaanderen)

1.000.000 glimlachende Guatemalteekjes

Foto lifeabundantly

De vrouw van de president lanceert een campagne: 'Een miljoen glimlachende kinderen in Guatemala'. Sandra Colom gaat 1.000.000 pagadders van de 151 armste dorpen in het land weer blij maken. Hoog tijd want na aanhoudende droogte kampen verschillende gemeenschappen met hongersnood. Op het platteland is 51 procent van de kinderen onder de vijf chronisch ondervoed. Daarmee staat Guatemala aan de top in Latijns Amerika.

Dus doet Sandra, die alvast als presidentskandidaat voor 2012 gelanceerd is, een warme oproep naar ondernemers en particulieren. Om tonnen speelgoed te leveren. Speelgoed. Een miljoen stuks om precies te zijn.

Een jaar of vijftien geleden kwam er een soortgelijke oproep uit De Droomfabriek rollen. Er werden een paar containers bezeken teddyberen en rammelende robots verscheept en de Afrikaantjes waren er heel blij mee. Behoorlijk fout, maar dat was televisie.

Dynamiet in Honduras

Foto jlduron

Een dag voor de verkiezingen in Honduras ontdekt de politie een lokaaltje met dynamiet, een handleiding om explosieven te maken, t-shirts van het (ex-)revolutionaire Frente Sandinista uit Nicaragua en een Venezolaanse vlag. Right!

10 tactics for turning information into action

10 Tactics provides original and artful ways for rights advocates to capture attention and communicate a cause. It includes a 50-minute film documenting inspiring info-activism stories from around the world and a set of 15 cards – filled with tools tips and advice – for you to work through as you plan your own info-activism.

After the 4th December launch, the film and cards will be released on this website.

(tip van mijn sluier: ben zelf bezig aan een artikel over zin en onzin van digitaal activisme)

Buurjongen eet pier

Fantastisch bericht uit Boechout aangekregen. Mijn buurjongen at een pier en ving er 8 euro voor.

Do not flush

De burgemeester van Sipacapa

30 september 2009 (MO) - Sipacapa is een afgelegen bergdorp in een uithoek van Guatemala. Alle omliggende Mayadorpen spreken Mam, maar in Sipacapa spreekt men Sipacapense. ‘Sipacapa heeft zich altijd verzet tegen de buitenwereld’, weet burgemeester Delfino Tema.

‘Toen de Spaanse kolonisatoren hier binnenvielen, hielden de dorpsbewoners stand door wespen en bijen op hen af te sturen.’

Aan het begin van de 21ste eeuw probeerde een Canadese mijnbouwmultinational het op een andere manier. Onder Sipacapa en buurdorp San Miguel Ixtahuacán zou een grote goudader liggen. Het bedrijf kwam met mooie beloften en veel geld aanzetten, maar verzweeg de chemicaliën en de hoeveelheid water die het nodig had om het goud uit de rotsen te halen.

‘Ik ben samen mijn broers in het verzet gegaan. In 2005 organiseerden we hier, naar inheemse gewoonte en gesteund door internationale verdragen, een consulta comunitaria, een volksraadpleging. Het resultaat was een verpletterend ‘no a la minería’. Vier jaar later hebben 36 gemeenten in het westen van Guatemala, samen een half miljoen mensen, zich uitgesproken tegen mijnbouw op hun grondgebied.’

‘Volgens de overheid zijn onze consultas wel wettig, maar niet bindend. Om de mijn buiten de deur te houden, heb ik met een eigen partij deelgenomen aan de gemeenteraadsverkiezingen: van gehucht tot gehucht met een generator, een kleine tv en een film over de impact van goudmijnen. Ik had het nooit verwacht, maar nu ben ik burgemeester, en de Marlin-mijn is in het dorp hiernaast.’

De meeste mijnwerkers komen echter uit Sipacapa. Burgemeester Tema zucht. ‘Het is niet gemakkelijk. We zijn nu twee jaar bezig en merken dat we het verzet, onze basis hebben verwaarloosd. De mensen geloven zelfs dat we van kamp hebben gewisseld.’

‘Goldcorp Inc. heeft zes mensen in dienst die dag in dag uit huisbezoeken afleggen. Daar zitten zelfs ex-verzetsleiders bij. Ze worden ingezet om verdeeldheid te zaaien onder mijn burgers en hen ervan te overtuigen hun gronden aan het bedrijf te verkopen.’

Die middelen heeft de burgemeester niet. Bovendien slorpt het administratieve werk bijna al zijn tijd op en komt men elke dag aankloppen voor kleine en grote problemen die niets met mijnbouw te maken hebben.

Maar Delfino Tema laat het hoofd niet hangen. Hij nam een aantal ngo's in de arm om de Sipacapenses een alternatief voor de mijn te kunnen bieden. Een driehonderdtal gezinnen stapten in een project van duurzame koffiebouw. ‘De eerste struiken zijn geplant en de mensen zijn enthousiast. Een naam voor de koffie hebben we nog niet – maar Café de la Resistencia klinkt niet slecht, hè?’

Dit artikel verscheen in het oktobernummer van MO* Magazine.

Doet u aan dingetjes?

Foto Alícia

Nu we het toch over dingetjes hebben. Hoe zit dat met u en uw dingetjes? Doet u niet aan zulke dingen? Vindt u het ondingen? Of praat u er misschien liever niet over? Want zelfs de beste vrienden gebaren naar hun krommen aas als het laatste grote taboe van het Avondland op de gesprekstafel komt. Zeker als er iemand met andersoortige geslachtsdelen bij is, weten ze niet waar kruipen.

Af en toe zijn er durvers, die de dingetjes bij naam noemen. “'t Is de naakte waarheid”, roepen ze. “Alle mannen doén het, maar niemand geeft het toe.” Dan durft niemand niemand aankijken. Hoogstens onder tafel. Een blote zich zien geven is natuurlijk veiliger dan uzelf blootgeven.

En als ik u nu eens uitnodig dat hieronder anoniem, voor An en alleman, te doen?

De top 10 van vleeseterscommentaren

Foto Vanni Bassetti

10 jaar geleden stopte ik met het eten van vlees. Ik deed niets raars. Ik spoot geen ganzenlevers op, verhakselde geen kuikenhaantjes. Ik nam zelfs niet deel aan de jaarlijkse Bitterballenboef (een erg rare wedstrijd voor wie de meeste slagersafvalballen binnenhouden kan). Neen, ik liet het vlees gewoon voor wat het was: beest. Maar dat was raar genoeg. Want er is geen maaltijd voorbijgegaan zonder dat mijn bord volgespouwd werd met cliché-braakballen en grappen die te lang op het schap hebben gelegen. De top 10 van vleeseterscommentaren:

“Ik ben een echte carnivoor, ik. Drink je wél melk? Ik zou echt niet zonder kunnen/ voel me zwak zonder mijn dagelijkse portie vlees. Maar je eet wel eieren?! Doe je het voor de dieren of voor je gezondheid? Maar soms eet je wél vlees, consequent kan je dat niet noemen. Maar je eet wel vis?! Dan moet je wel andere... euh dingen eten, he. En je schoenen, die zijn toch ook van leer? Sla is voor konijnen (bulderlach).”

Ik eet geen vlees. Zij wel. Denk je dat ik ooit begonnen ben over hun vleesconsumptie tijdens het eten? Nougaballen. Het mag smakelijk blijven.

Gezinshereniging boven een kom cornflakes

Vanmorgen op een doos ontbijtgranen gelezen: 'Tegenwoordig is er nauwelijks tijd om rustig samen te ontbijten. Hebt u het ook zo druk ’s ochtends? Zou u niet liever wat meer tijd met het gezin doorbrengen? Dat kan perfect met Kellogg’s Cornflakes.'

Mijn melk gulpte bijna de kom weer in. Mr. Kellogg's verkoopt een handvol geplette en geroosterde maïskorrels onder het mom van gezinshereniging? Quality time boven een bord cornflakes, nee maar. Die groene haan heeft ons jarenlang reclame voor het snelle ontbijt binnengelepeld. Sommigen onder ons sloegen zelfs over op ontbijtrepen. Ontbijtrepen, stel je voor. En nu dit.

Neen, ik ben lang genoeg in de publiciteitsmelk geweekt. Tijd voor harde acties: de granen terug in de doos gescheten en ze zonder zegel naar de klantendienst in Amerika gestuurd. Koekje van eigen deeg.

Met de helikopter gaan lopen

Ik ben er weer, een mand vol letters onder de arm.

Bijvoorbeeld. Vorige week zaterdag was ik op wandel in Quiché, een bergachtige regio in het hart van Guatemala. 89 procent van de bevolking is indiaans en de armoedecijfers gaan dezelfde richting uit.


Ik stootte er, aan de rand van een gehucht waar bijna geen auto's komen, op het optrekje van een grootgrondbezitter met cowboybotten. Hacienda Mil Amores: een enorme lap grond met koeien en indianen die de gazon onderhielden.


Er stond een helikopter geparkeerd van een Amerikaans stel. Een afgestreken grijsaard in hemd en een vrouw met vlecht en een gebatikte broek die wat langs elkaar heen praatten. De twee waren uit verveling een koffietje komen drinken in de Mil Amores, een honderdtal kilometers vliegen van de hoofdstad. Dat las je goed, ja. Met de helikopter.


Ik heb op hun tafeltje overgegeven en ben als straf voor zoveel schaamteloze decadentie met hun vliegmachien gaan lopen.* 't Was snel gedaan met lachen. 't Moest maar eens gedaan zijn, verdomme.





*Het kleinste kind kan met een helikopter vliegen. Laat je niets wijs maken.

Foto's: Wies Willems

Global Voices Online

Onderaan rechts staat sinds vandaag een nieuwe button. Waarom precies, dat kan ik nu nog niet zeggen. Maar laat ons zeggen dat we ermee bezig zijn. Wordt vervolgd.

De revolutie na de uren

Foto JMC Photos

Vandaag werd de revolutie gesmeed. Met rum en collega’s, onder spaarlamplicht na de uren. Het ijzer voor sommigen te heet, voor anderen niet heet genoeg. Er is geen weg terug versus laten we onszelf alstublieft niet voorbijsteken. Een aangebrand debat over heroïsch discours en machotaal enerzijds, en pacifisme en kak intrekken anderzijds. Er moet iets gebeuren want we gaan langzaam dood. En als dat gebeurt, hoe snel bloeden we dan niet dood? ’t Ging dieper dan anders en we aten nog een chipje. Rond negen uur borgen we de revolutie weer op om het bed in te kruipen. Morgen opstand om 7u00, ook belangrijk.