Voor wie vier printercartouchen, en een halve boom aan papier over zou hebben.
Voor nostalgici.
Voor wie mij graag gelezen heeft.
Je kan de hele blog nu downloaden en printen als pdf. Meer dan 400 zaagsels. Neergepend in Antwerpen, Guatemala en Buenos Aires. Ontelbare besognes tussen 2007 en 2013. 276 pagina's uit mijn hamsterhart.
O, wat heb ik u graag geschreven.
Posts tonen met het label de vroeger. Alle posts tonen
Posts tonen met het label de vroeger. Alle posts tonen
vrijdag 8 november 2013
We used to say we were sisters
Hamster Rave, ondertussen doorgegroeid tot Sam Verhaert, maakte een documentaire over twee oude guerillastrijdsters, die elkaar na 40 jaar weer ontmoeten. Meekijken kan in HD op Vimeo.
ABOUT WE USED TO SAY WE WERE SISTERS
Lila was 25 when the Argentina Anticommunist Aliance riddled ‘el Gringo’ with bullets. He was the guerrillacommander of her Montonero combat unit. Today, 39 years later, she sets out to look for ‘María’, his girlfriend. Although during those years they pretended to be sisters, Lila is not even sure of María’s real name.
How do you talk about a period of time in which you weren't allowed to talk? How do you recognise comrades you only got to know in the underground? In this documentary from photo journalist Sam Verhaert, two people who never thought they would meet again, look for answers.
‘We used to say we were sisters’ was produced for the Diploma on Visual Storytelling and New Media (Pedro Meyer Foundation / World Press Photo). cc 2013.
ABOUT WE USED TO SAY WE WERE SISTERS
Lila was 25 when the Argentina Anticommunist Aliance riddled ‘el Gringo’ with bullets. He was the guerrillacommander of her Montonero combat unit. Today, 39 years later, she sets out to look for ‘María’, his girlfriend. Although during those years they pretended to be sisters, Lila is not even sure of María’s real name.
How do you talk about a period of time in which you weren't allowed to talk? How do you recognise comrades you only got to know in the underground? In this documentary from photo journalist Sam Verhaert, two people who never thought they would meet again, look for answers.
‘We used to say we were sisters’ was produced for the Diploma on Visual Storytelling and New Media (Pedro Meyer Foundation / World Press Photo). cc 2013.
dinsdag 14 september 2010
26 guitars of love in mijn valies
Ben er alvast aan begonnen. Het Grote Inpakken: een valies lang kiezen wat ik niet meeneem. Wikken en opnieuw wegen. Er mag 2 x 23 kg mee, net iets meer dan de essentie. Ruimte voor twijfel dus.
Zo heb ik plots een minidisc - Ken je dát nog? Ooit het van het. Zou de cd's binnen de kortste keren naar de rommelmarkt verdringen. - van The Radios vast. Ik kan toch geen minidisc van The Radios meenemen naar Buenos Aires!? Maar sentiment is een zwaar argument.
Zo heb ik plots een minidisc - Ken je dát nog? Ooit het van het. Zou de cd's binnen de kortste keren naar de rommelmarkt verdringen. - van The Radios vast. Ik kan toch geen minidisc van The Radios meenemen naar Buenos Aires!? Maar sentiment is een zwaar argument.
Begin jaren negentig. Ik zie mezelf op kousenvoeten dansen op de parket in het huis van mijn vriendje. Ik blijf slapen en trakteer de ouders op een show. No Television, wel een cassettebandje op volume tien. '26 Guitars of Love' in de living. Ik flapper de solo op mijn flikker. Lachen!De gitaren van liefde gaan de valies in, oh no!
zaterdag 26 juni 2010
Een vogel op je hoofd
Foto gwendolen
Er landde een vogel op het hoofd van mijn kleine zus. Zomaar, tijdens het fietsen. Ze zag het als een aanval - met drie pikken zit zo'n vogel door je hersenpan - en sloeg hem weg. Maar deze gevleugelde, een jonge kauw, fladderde op en installeerde zich op haar schouder. Floot erbij.
Nu houdt mijn zusje veel van dieren. Trucjes leren aan de kippen, op schapen rijden, gaan wandelen met de cavia's en wenen om dode konijnen. Vroeger natuurlijk, maar nu nog, als dierenarts in opleiding. En kauwen zijn intelligente vogels, dus dat kon geen toeval zijn.
Hij mocht wel een stukje meefietsen. Kleine moeite want een vogel is nogal aërodynamisch van aard. Misschien gewoon wat moegevlogen, 't fladderbeest. Mensen keken wel een beetje raar. Mijn zus keek raar terug. Een jongetje wees, en ze vroeg of hij een vogel wilde. 'Ja, maar die vogels is niet van mij.' Eerlijk.
Mijn moeder zag de zwarte kauw en vond dat maar een eng voorteken. Waarvan kon ze niet precies bedenken. 's Ochtends was de vogel gevlogen. De poes van de buren wordt ondervraagd.
vrijdag 12 februari 2010
zondag 7 februari 2010
Snit uit de naad
Foto Tante Nonneke
Tante Nonnekes komen voor in de beste families. Die van ons, de zus van mijn grootmoeder zaliger is sinds ze haar habijt draagt een vast element op de familiefeesten. Deze keer had ze een foto bij van haar zus in de klas. Maria Van Wesemael, de tweede naaister in de rij.
Ik vind dat een ongelooflijk schoon beeld van antropologische, haast archeologische waarde. Zo ging het er dus aan toe. De fotografie van die tijd liet niet toe om niet te poseren, maar de fotograaf heeft ze zo goed georkestreerd dat je het gevoel hebt als vlieg op de muur mee te mogen kijken naar de les basiscorsage.
De 6 vrouwen zijn stuk voor stuk erg bezig: ze naaien, strijken of meten op. Ijver die moest leiden tot nijver in de fabriek, of snit die aan de haard uit de naad gewerkt zou worden - mijn oma had 11 kinderen. Nu jij.
...
Ik vind dat een ongelooflijk schoon beeld van antropologische, haast archeologische waarde. Zo ging het er dus aan toe. De fotografie van die tijd liet niet toe om niet te poseren, maar de fotograaf heeft ze zo goed georkestreerd dat je het gevoel hebt als vlieg op de muur mee te mogen kijken naar de les basiscorsage.
De 6 vrouwen zijn stuk voor stuk erg bezig: ze naaien, strijken of meten op. Ijver die moest leiden tot nijver in de fabriek, of snit die aan de haard uit de naad gewerkt zou worden - mijn oma had 11 kinderen. Nu jij.
...
donderdag 3 december 2009
Hamster Rave's eindejaarslijstjes
Screenshot Our Daily Bread
Vroeger oefende ik heimelijk op interviews met mezelf. Voor de dag dat ik beroemd zou zijn. Las ik een interview, dan bedacht ik zelf de antwoorden. Interessant antwoorden is niet iedereen gegeven, daar train je best op. Roemloos afgaan kan iedereen.
Sinds ik blog zijn de rollen omgedraaid. In een jaar Guatemala bijvoorbeeld (december 2008-2009) werden de meeste antwoorden al geschreven. Bij wijze van eindejaarslijstjes stel ik de juiste vragen hieronder. De 'Net Gemist' van 2009.
(Mijn huisgenote noemt me een narcist maar wie schrijft er niet om gelezen te worden?)
Iedereen waarschuwt voor het geweld in Guatemala: iets van gemerkt?
Guatemala kent een redelijk conservatieve maatschappij. Botste dat?
Een paar keer heb je de controle verloren, klopt dat?
Je bent 28 geworden, de dertig nadert. Doet dat je iets?
Geef eens een voorbeeld.
Je begon dit jaar te schrijven over Hamster Rave. Is dat een uitvergrote Sam Verhaert?
Op welke post kreeg je opvallend weinig reactie?
Een uitsmijter: hebt u wel eens een blote oma gezien?
vrijdag 23 oktober 2009
Yolanda Aguilar Urizar
Yolanda Aguilar Urizar werd in 1979 ontvoerd door het Guatemalteekse leger. Tijdens het gewapend conflict (1960-1996) kwamen 200.000 Guatemalteken om, waarvan er 45.000 'verdwenen'. Haar getuigenis staat in een rapport van de kerkelijke waarheidscommissie REHMI tussen honderden andere weerzinwekkende verhalen.
“In de eerste kamer was een stoel, daar begreep ik dat ze me gingen folteren. Natuurlijk kleedden ze me uit. Er kwam iemand binnen en die zette de radio op, zodat ze mijn kreten niet zouden horen.”
“Zodra ik naakt was kwam er een jongen van een jaar of 19 binnen. Blauwe ogen, blond, leek recht uit het college te komen. Hij zei: 'Kijk, we willen je geen kwaad doen en ik wil met je praten, dat je me alles zegt wat je weet, want er zijn hier een paar van mijn kameraden en die zijn heel slecht en als je me niets vertelt, zal hij iets slecht met je doen. Dus laten we vrienden zijn, ik wil dat je me alles vertelt.'”
“En dan is er het moment van de verkrachting... een twintigtal mannen hebben me verkracht. Het enige dat ik me herinner is dat terwijl de ene bezig was, de andere aan mijn borsten zat en ik verschillende keren het bewustzijn verloor.”
“Ze sloegen me in het gezicht en anderen duwden sigaretten uit op mijn borst en elke keer dat ik bij bewustzijn kwam, was er een andere vent bezig. Daarna lag ik in een plas urine, sperma, misschien bloed, denk ik. Het was echt heel vernederend.”
“Ze brachten me naar een bad vol stront met een verschrikkelijke geur en ik herinner me dat ze me er één of twee keer instaken. De ervaring dat je stikt is één van de meest verschrikkelijke die er is, elke keer je wil ademen slik je stront, dus je doet er alles aan om niet te ademen maar dat lukt niet.”
Zaak 5447, Guatemala, 1979.
“In de eerste kamer was een stoel, daar begreep ik dat ze me gingen folteren. Natuurlijk kleedden ze me uit. Er kwam iemand binnen en die zette de radio op, zodat ze mijn kreten niet zouden horen.”
“Zodra ik naakt was kwam er een jongen van een jaar of 19 binnen. Blauwe ogen, blond, leek recht uit het college te komen. Hij zei: 'Kijk, we willen je geen kwaad doen en ik wil met je praten, dat je me alles zegt wat je weet, want er zijn hier een paar van mijn kameraden en die zijn heel slecht en als je me niets vertelt, zal hij iets slecht met je doen. Dus laten we vrienden zijn, ik wil dat je me alles vertelt.'”
“En dan is er het moment van de verkrachting... een twintigtal mannen hebben me verkracht. Het enige dat ik me herinner is dat terwijl de ene bezig was, de andere aan mijn borsten zat en ik verschillende keren het bewustzijn verloor.”
“Ze sloegen me in het gezicht en anderen duwden sigaretten uit op mijn borst en elke keer dat ik bij bewustzijn kwam, was er een andere vent bezig. Daarna lag ik in een plas urine, sperma, misschien bloed, denk ik. Het was echt heel vernederend.”
“Ze brachten me naar een bad vol stront met een verschrikkelijke geur en ik herinner me dat ze me er één of twee keer instaken. De ervaring dat je stikt is één van de meest verschrikkelijke die er is, elke keer je wil ademen slik je stront, dus je doet er alles aan om niet te ademen maar dat lukt niet.”
Zaak 5447, Guatemala, 1979.
woensdag 14 oktober 2009
Vroeger: een kruisje voor God
Vroeger. Dan sliep ik in een stapelbed en mijn zus onder me. Overdag maakten we er 'kampen' in met dekens en wasknijpers en soms mochten we daar in slapen. Oma kwam een keer slaapwel zeggen, met een kruisje erbij. Toen ik vroeg waarom ze dat deed zei ze uit voor God. “God is stom,” zei ik. En oma dat ik dat nooit mocht zeggen, want dat haar dat veel verdriet deed. Waarover ik even moest nadenken.
dinsdag 13 oktober 2009
Vroeger: in mijn sponzen pyjama
Vroeger. Dan stond ik op den allee in mijn sponzen pyjama, met mijn blote voeten op het traptapijt te draaien. Om te bedenken wat ik hen beneden zou vertellen. Soms oefende ik dat half hardop: “Ik kan niet slápen.” De truck was om 'slapen' lang te rekken. Alsof je 't heel graag wilde maar echtigintechtig niet kon. Meestal was het dat niet. Wilde ik gewoon nog wat mee in de zetel kruipen voor de tv. Tussen een tas thee, de papa en de mama, en met wat geluk een wafeltje.
Vroeger: stekskes in mijn boekentas
Vroeger. Dan puften we met onze R4 naar de onthaalmoeder om mijn zus er te gaan afzetten. Dan had ik een doosje stekskes in mijn boekentas verstopt om eens iets stoer aan de Kevin te laten zien (zodat die mijn brooddoos niet meer zou afpakken). Dus oefende ik alvast een paar keer bij mezelf in de auto: “He Kevin, ik heb stekskes bij... Kevin, kijk hier, stekskes...” Tot mama het hoorde, en de stekskes afpakte. Dom. Het doosje mocht wel mee.
Abonneren op:
Posts (Atom)
