Leeuwe Lot

Wat is het lot van een leeuw
geel zijn
zonder zorg een geeuw

loer liggen lauweren rusten
er wel van lusten van

het leven een prooi.
Mooi.

Beetje naar kijken
lam lijken
leeuw zijn.

(trotse peter van Leeuwe Lot)

Tante dood

Voor de GB Express zit een man zonder huis. Hij zit naast een omgedraaide pet met wat kleingeld en een bordje: 'DAKLOOS'. Dat is duidelijke communicatie: ik heb geen plek om te slapen en kan je kleingeld goed gebruiken.

Een tijdje geleden was hij minder duidelijk. Toen stond er naast de pet iets heel anders te lezen: 'TANTE DOOD'. De link was vaag maar de boodschap sloeg aan. Schoof hij bij zijn tante aan tafel? Zocht hij geld voor haar begrafenis? Het zou me niet verbazen als de pet toen sneller vol zat.

Nu is hij weer 'DAKLOOS' - al is zijn TANTE niet minder DOOD dan voorheen. Benieuwd wat er volgt. Kijken hoe hij de GB-gangers binnenkort weet te raken, net voor ze zichzelf laten verleiden door lepe reclamestunts en kleurrijke verpakkingen.

Kalvergesprekken

Feest. Drie keer na elkaar een koe-en-kalvergesprek voelen doodbloeden met 'Ik ging eigenlijk eens drinken halen'.Goed wetend dat het daar sterft eens vriendelijk knikken. Zo van 'Ja natuurlijk, tot zo.' Schoneschijnrunderen, wij, ongelooflijk.

Telefoonseks

In een belwinkel van een Paki gaan smelten om de andere kant van de wereld te horen. Vijfenveertig graden in de sweat shop. De stoel van mijn kotje plakte en het rook er naar telefoonseks.

Een gewaarschuwd man

Ik schrijf het bericht van de zweetbeer op de trein. Plots buigt een oude man, net voor het afstappen, zich over me. Ademt.

'Misschien onbelangrijk', zegt hij met een heel belangrijk gezicht, 'ze kunnen vanachter gewoon lezen wat je aan het schrijven bent. Ik zag iemand dat net doen.'

Ik ben er weer twee waard. Dankuwel.

De zweetbeer

Neuzen liegen nooit. Daarnet was het weer zover. Aan de vergadertafel zat een zweetbeer. Kleffe walmen van ongewassen oksel, plakkende bilnaad, parelend rug -en aangekoekt schaamhaar golfden voorbij.

Zoals gebruikelijk bij zweetberen moest je geen windhaan zijn om de haard te lokaliseren. Schuin over me: een man. Uiteraard. Alleen mannen (alleen) wassen zich te weinig. Met een baard, natuurlijk, etensresten incluis. Als hij sprak kraakte zijn stijfgezweten hemd. Ik telde vijf okseloevers in gebroken wit en metselde een muurtje van snot in mijn neusvleugel.

Op de weg naar huis dacht ik: misschien ligt het aan mijn neus? Mijn reukorgaan is er de laatste tijd, omgekeerd evenredig met mijn ogen, op vooruit gegaan. Specialiteit: dode dieren in stilstaand water, groenafval in gesloten zakjes, adems in mijn gezicht, zweetberen aan mijn zijde. Geen vuiltje aan de lucht of ik heb het opgesnuffeld.

Maar daar belde een medevergaderaar me al op om me gerust te stellen. Ook zij leek de okselhaarklonters door haar bosbessenmilkshake te proeven. Vanavond wás ik mezelf. Ik begin met mijn neusharen.

Een vogel op je hoofd

Foto gwendolen

Er landde een vogel op het hoofd van mijn kleine zus. Zomaar, tijdens het fietsen. Ze zag het als een aanval - met drie pikken zit zo'n vogel door je hersenpan - en sloeg hem weg. Maar deze gevleugelde, een jonge kauw, fladderde op en installeerde zich op haar schouder. Floot erbij.

Nu houdt mijn zusje veel van dieren. Trucjes leren aan de kippen, op schapen rijden, gaan wandelen met de cavia's en wenen om dode konijnen. Vroeger natuurlijk, maar nu nog, als dierenarts in opleiding. En kauwen zijn intelligente vogels, dus dat kon geen toeval zijn.

Hij mocht wel een stukje meefietsen. Kleine moeite want een vogel is nogal aërodynamisch van aard. Misschien gewoon wat moegevlogen, 't fladderbeest. Mensen keken wel een beetje raar. Mijn zus keek raar terug. Een jongetje wees, en ze vroeg of hij een vogel wilde. 'Ja, maar die vogels is niet van mij.' Eerlijk.

Mijn moeder zag de zwarte kauw en vond dat maar een eng voorteken. Waarvan kon ze niet precies bedenken. 's Ochtends was de vogel gevlogen. De poes van de buren wordt ondervraagd.

Een jaar Giraffenplein

Het giraffenplein is jarig. Een jaar geleden werd het minuscule driehoekje aan de achterkant van de Antwerpse Zoo ingehuldigd. Grote afwezige op de Fiesta Giraffa was de Koninklijke Maatschappij der Dierkunde zelf. Die heeft nooit veel interesse gehad in de Kievitbuurt.

Als je vandaag aan het Giraffenplein, waar de Ommeganckstraat en de Provinciestraat elkaar raken, door de kijkgaten van de dierentuinmuur probeert te loeren, zie je meteen wat ik bedoel.

Omdat de Zoo niet zoo groot is, begon ze een paar jaar geleden uit te breiden. Een groeiscenario dat voor ontstemde buurtbewoners zorgde. Het Masterplan omvatte de sloop van een dertigtal prachtige huizen in de Ommeganckstraat.

Met de voordeuren verdween de ommeganck en de straat werd een baan met een blinde muur. De streep Afrikaanse savanne aan de andere kant was misschien beestig voor de dierentuinbezoeker, de versteende Kievitbuurt werd er niet warmer op. Buurtcomité De Ploeg ging bij de Stad onderhandelen om kijkgaten te maken in de muur. Zo geschiedde.

Wie echter vandaag op het Giraffenplein komt, ziet enkel bamboestruiken voor de kijkgaten woekeren. Wel eens door een bamboestruik proberen kijken om een giraf te spotten? Om erover te kúnnen zien moet je er zelf één zijn. Antwoord van de Zoo: de lichten van auto's en straat zouden de dieren 's nachts opschrikken. Zo? Een arrogant staaltje lange-nekkenbeleid, als je 't mij vraagt. Zo jammer.

Miezeren op de Boomsesteenweg

In de spits door de regen van de Boomsesteenweg getrapt. Druppels in een mierenhoop. Wind op kop in beide richtingen. De mensen die er wonen nat van ellende. Een levensweg lang miezeren.

Zo'n oranje netje

Er is hier precies iemand zo'n oranje netje van de ajuinen rond mijn hartspier aan het spannen. Strak snoerwerk want 't pulkt er in ruitjes door. (Bij een aankoop van vijf euro krijg je van de Hema een bonkie.) Mijn vakantielief is nog geen uur vertrokken en ik mis ons al rot.

Waarom vogelen vogels?

Foto dragonseye

Dat een hamster hamstert, een rat rat en je een vis kan vissen begrijp ik. Maar waarom vossen vossen en vogelen vogels eigenlijk? Is er een taalkundige in de zaal?

boos proberen bellen

Foto Photocapy

Al eens boos proberen bellen met een fietsbel? Als er een dubbel geparkeerd portier openzwaait, of een harmonicabus je tegen de stoeprand ramt, bijvoorbeeld?

Onmogelijk. 'Ping!' klinkt altijd lief.

kannstdunicht

kunstlicht-knutsellicht-kannstdunicht-straatsgewricht-nachtluchtzicht

De het-tocht-hier-ochtend

Goeiemorgen is het laatste woord dat je wil horen. Rottemorgen, het-tocht-hier-ochtend, donderkankerdag. Je probeert het met allebei maar er zijn geen juiste benen over vandaag. Er ligt kouwe lasagna op tafel en op je maag komt de waaszweer van gisteren opzetten. De bakkes zuur want er woont een in wijn gemarineerd vogeltje in. Een palet afwas met ergens middenin de kraan – ja, je moét met je handen langs die vettige boorden om eraan te beginnen. Beginnen, nog zo´n woord. Ochtenden waar je van de wereld niet wil weten. Vastbesloten om je van Facebook te smijten. Al die zever. Er zijn ook goeie dingen aan, probeert een stem in uw linkeroor nog. Inderdaad, maar dat noem je dan een nadeel.

Ik heb van je naamgenoten

Mijn moeder schrijft regelmatig openhartige mails over de kapriolen van de creaclub en de uitstapjes met haar lieve man naar sam.verhaert@gmail.com. Die komen aan bij een andere Sam Verhaert, een producer in Gent. Gisteren heb ik hem aangeschreven om uit te leggen dat ze dat niet met opzet doet. Zo zijn moeders. Dat hij die boodschappen mag doorsturen maar dat ik het niet erg vind dat hij een beetje in mijn emailleven snuistert.

Naamgenoten, antwoordde hij eerstdaags, is niet de verleden tijd van naam genieten. En we moesten maar eens afspreken want ik was precies ook een bezige bij.

Goed idee, Sam Verhaert, kunnen we een bvba opzetten: Sam Verhaert en Sam Verhaert. Met zo´n naam kan het bijna niet misgaan, we halen er misschien zelfs de Goednieuwskrant mee. De telefoon opnemen: 'Sam Verhaert van Sam Verhaert en Sam Verhaert.'

Narcisme, je wordt er mee geboren.

Graffiti in Buenos Aires

(druk bezig aan een stuk over politieke graffiti in Buenos Aires, dra meer ...)


Stencil door Bs As Stencil

Troebel water tussen Argentinië en Uruguay

Internationaal vonnis in grensconflict over omstreden papierfabriek

BUENOS AIRES - De Finse papierfabriek aan de riviergrens mag blijven van het Internationaal Strafhof in Den Haag. Argentijnse milieugroepen steigeren. “Dan blijft de brug naar Uruguay ook dicht.”

Normaal passeert er niemand op de brug over de Río Uruguay. De grens tussen Uruguay en Argentinië wordt al vierenhalf jaar bezet door Argentijnse rivierbewoners. Die pikken het niet dat Uruguay een gigantische papierfabriek aan de overkant heeft laten neerpoten.

Maar nu zondag was er veel beweging. Meer dan 50.000 bezorgde Argentijnen zwaaiden met borden en spandoeken, de witte rookpluimen van de fabriek op de achtergrond. “Finland guilty!” schreeuwden ze. In het Engels want dit grensconflict heeft internationale dimensies aangenomen.

Troebel water

Al bij de bouwplannen in 2003 was de Orion fabriek van het Finse bedrijf Botnia - tegenwoordig UPM-Kymmene - erg omstreden. De fabriek, door iedereen nog steeds Botnia genoemd, verwerkt pijnbomen en eucalyptus tot celulosepasta, bedoeld voor papierproductie. Een erg vervuilende activiteit, die in Latijns-Amerika minder goed gereguleerd is dan in Europa.

Argentijnse rivierbewoners van het stadje Gualeguaychú, 230 km van de hoofdstad Buenos Aires, zien vanop het strand recht op de fabriek. Ze klagen over de vervuiling die hun kant opstroomt en de biodiversiteit van de rivier bedreigt. Het ruikt er naar spruitjes. De Argentijnse overheid en verschillende universiteiten geven hen gelijk.

Eind 2005 bezetten ze de brug om de druk op te voeren. Hun overheid zwijgt. Op Googlemaps verschijnt de weg als onderbroken. Een jaar later overtuigen ze presidente Cristina Kirchner om de zaak voor het Internationaal Strafhof in Den Haag te brengen. Het water tussen Uruguay en Argentinië wordt steeds dieper.

Dubbelzinnig vonnis

Na vier jaar werk sprak Den Haag vorige week een opvallend gematigd vonnis uit. Dat laat openingen voor beide partijen. Uruguay heeft het Bilateraal Verdrag van de Uruguay rivier inderdaad geschonden door op eigen houtje de vergunning te verlenen aan de Finnen. Een tik op de vingers.

Maar het land faalt niet in de milieucontrole van Botnia's industriële activiteiten. Daarnaast kan Argentinië volgens het Strafhof het verband tussen de vervuiling en de fabriek niet voldoende aantonen. Over geurhinder staat niets in het bilaterale verdrag uit 1975 dus daar spreekt het hof zich niet over uit.

Besluit: de fabriek mag blijven en de grens moet weer open. Maar los het zelf maar op.

Opluchting in Fray Bentos, het Uruguayaanse rivierstadje aan de andere kant van de brug. Daar ligt de economie stil sinds de Argentijnse dagjesmensen wegblijven. Zo´n 350 tegenbetogers worden door de politie gestopt aan de brug als ze optrekken naar de Argentijnse massa. Problemen vermijden.

Bruggen bouwen

Het vonnis is geen eindhalte in dit grensconflict. Daags na het nieuws uit Den Haag kondigde Kirchner aan dat ze deze week zou samenzitten met haar ambtgenoot uit Uruguay, José Mujica. Dat is een sterk signaal. De relaties zijn serieus vertroebeld en er zijn veel diplomatieke plooien glad te strijken.

Maar de actievoerders van Gualeguaychú geven aan dat de brug geblokkeerd blijft zolang Botnia in Uruguay zit. Dat is nog minstens 38 jaar. De Argentijnse regering zegt alvast er alles aan te zullen doen om hen van het tegendeel te 'overtuigen'. Maar ook tussen de overheid en de boze burgers is het water dieper dan vroeger.

Sam Verhaert - Foto´s Gonzak
Dit artikel verscheen eerder op De Wereld Morgen.

De doden in een miljoenenstad

Waar leg je de doden van een miljoenenstad?

In Buenos Aires stapel je ze netjes boven, onder en naast elkaar. Gelijk in kasten. Dodenflats onder de grond. Kerkhof La Chacarita is 142 voetbalvelden groot, drie verdiepen diep. Het gras is er grijs. Sterven is verhuizen, van hoogbouw naar wortelkrabber. Terug naar af of voor sommigen nog dieper dan dat. Naar dwaalgangen met maar één perspectief, dat van de tunnel. De dood ademt symmetrie.

Schrootkunst

"Oud ijzer, koper, lood en zink, platte batteries."

Of hoe Carlos Regazzini er in Buenos Aires grootse schrootkunst van last. (zie ook wikipedia, spaans)

La vida gaucha (Argentinië op band)

La vida gaucha from hamster_rave on Vimeo.

Vanochtend een filmpje in elkaar getangood. Eerste impressies van een buitenlander in Buenos Aires. Een streep tango, een bol mate thee en een ontregeld hart.

Gas doen brannen

Gas doen brannen, klinken ambeteren, maskes repareren.

De job van een leven

Hij werkt in shiften van 15 seconden - licht op rood, zebrapad opsloffen (3 sec.), reclamebord omhoog tillen (9 sec.), zebrapad afsloffen (3 sec.) - waarna hij 30 seconden groen licht heeft om over zijn job na te denken.

Reunionitis

Foto le vent le cri

"Op de volgende vergadering zullen we dan afspreken wanneer we een overleg plannen om die andere vergadering voor te bereiden. Daar kunnen we die dingen dan eens ten gronde bespreken.  Maakt er iemand een powerpointje tegen dan? We sturen nog een doodle door."

Drie seconden voor

Drie seconden voor

een lijk de kast invroor

alle steen verroest

een beeld huilen moest.

Fotos in Cementerio Recoleta en Rosedal, Buenos Aires, Argentinië.

Tango (go go)

Foto lulazzo

April in Antwerpen. De eerste tango´s dansen de winter ´t Kattendijkdok in. De lente loopt me op hakken voorbij. Ik vertrek met de zuiderzon.

Wacht – zelfde muziek, zelfde pasjes - een halve draai verder. Waar de zomer in de lucht is blijven hangen. Buenos Aires ruikt naar het oktober van bij ons. (Ons?) De zon staat er even hoog maar twee seizoenen verder. Of terug, daar draaien we omheen.

Er vliegt een vlucht eenden over. Die overwinteren in het Noorden en keren straks opgewarmd terug naar hun stad. Aan de andere kant van de wereld staan de dingen op hun kop.