Beroerte

Even geschrokken van het nieuws van 12 u, jongens: vandaag is Wereldberoertedag. Dat is natuurlijk ernstig te nemen, Wereldberoertedag, en je hoort me ook niet lachen. Neen, ik schrok ervan, van zo’n dag. Ik verstijf als ik denk aan de dagen die ons nog te wachten staan: Wereldsecretaressedag, Wereldglaucoomdag, Wereldslappepiemeldag, Wereldkonijnenaandendraaddag en Wereldwerelddag. Brr.

Witheid is...

Ik wil anders

Anders wil ik. Meer van de bodem, ergens mooi, of dicht op mij. Beter dan gewoon goed en sneller dan het gaat wel. Rust ook, graag een donsdeken vol. En licht, minder zwaar alsjeblieft. Laat ‘t minder zijn, ik wil anders. Of berusting, wat grijzer gras, om dat te kunnen laten.

Honden aan het trefpunt

Wie een duidelijke plaats zoekt om af te spreken in Antwerpen Centraal of Brussel Zuid, kan dat nu bij het ING Trefpunt doen.

Het ING Trefpunt.

Een plastic buskot uit een slechte sciencefictionfilm, dat de openbare ruimte opgekocht heeft met haar lelijkheid. Er steken flat screens in die beursnieuws brengen en onder de geluidsparaplu’s zie je al eens een verdwaalde Japanner staan.

Er daadwerkelijk afspreken, dat doet natuurlijk geen hond, al is het een mooie plek om samen een drol te leggen.

Thee voor twee

(Foto Archeon)

Je hebt thee in papieren builtjes. Rechthoekige zakjes die altijd - al stoppen ze er goudsbloem in - vaal ogen. Zonder envelopje en met een paar muffe kreuken erin. Ze verdrogen op de bodem van je theedoos, wachten zich grijs tot ze gekozen worden.

Je hebt ook thee in plastic builtjes. Parmantige driehoekige etuitjes. Die mogen steevast als eerste. De kruiden knapperen in hun netje, overgeuren de andere. Ze blinken, deze luxebuiltjes, maar zijn niet composteerbaar, stukken duurder en niet per se beter.

En toch doen hun verkopers je geloven dat ze betere thee bevatten. Dat de Sunshine Mix of de Mélange d’ Étoile je dag opfleuren. Neen, aan de voorkeur voor mooi ontkomt geen enkele theedrinker als hij boven zijn doos hangt. Schijnkeuzes maken en weten dat je in het ootje genomen wordt. Een duffe, lauwe boel.

Stijgende koopkracht

De stem van het volk, gehoord op het nieuws van 12u:

“Ja, alles wordt duurder. De lonen, die gaan wel omhoog maar toch niet in vergelijking met de koopkracht.”

Dat is een mooie: "maar toch niet in vergelijking met de koopkracht."

Stond ze misschien onder een spandoek (MEER KOOPKRACHT NU!) waar haar oog op viel midden in haar zin? Had ze haar man die ochtend nog boven zijn gazet horen vloeken op de tanende koopkracht en dacht ze dat ze dat niet onvermeld kon laten? Of sleurde ze het woord er gewoon een beetje bij zoals iedereen doet op dit moment?

Brief aan Mevrouw Metro

Geachte Monique Raaffels,

Mag ik u, als directeur van Mass Transit Media, de uitgever van Metro, gewoon Mevrouw Metro noemen? Dat leest vlotter. Vandaag stond het weer groen op wit in uw treinkrant: Metro is gratis. Laat het milieu er niet voor betalen. Dat is erg nobel. U denkt aan het milieu en vraagt uw lezers plichtbewust om mee te doen.

Elke dag geven wij 270.000 Metro’s weg. Graag gedaan. Dus waarom zou u er na lectuur niet iemand anders een plezier mee doen? Uit respect voor het milieu drukken wij op gerecycleerd papier. Denkt u mee aan het milieu?

Graag Mevrouw Metro, wij doen niet anders. Begrijp ik u goed dat we een ander ook zijn leesbeurt moeten gunnen om het milieu te sparen? Volgens uw website doen we dat al. Elke metro zou zo’n drie keer gelezen worden, goed voor 813.800 paar ogen per dag. Knap dat u dat kan meten overigens. En leuk voor uw adverteerders natuurlijk.

Maar hoe laat ik mijn 28 pagina’s metro elke dag door twee andere –ik citeer uw website- ‘jonge, actieve stedelingen’ doorbladeren? Door uw krantje te laten liggen in de trein, wetende dat het schoonmaakpersoneel van de NMBS het aan het einde van de dag bij het restafval gooit? Dat lijkt me niet de beste optie.

In de colofon van uw krant komt u met het antwoord: Neem metro mee naar het werk of naar huis. Laat Metro niet achter op de openbare weg. Het heeft vast te maken met uw stijl om complexe zaken vereenvoudigd neer te schrijven maar ik haal deze wonderoplossing niet uit uw advertentie. Misschien uw copywriters even vermanen morgenvroeg. Dat ze dat van naar huis meenemen er nog ergens tussen flansen.

Trouwens Mevrouw Metro, in welke zin respecteert ú het milieu precies? Akkoord, u drukt op recyclagepapier. Al ’s een krant op spierwit, niet-gerecycleerd papier gezien? U zou ze niet meer gratis weggeven, me dunkt. Dus voor de rest?

Door elke dag zevenenhalf miljoen pagina’s papier te grabbel te gooien in trein- en metrostations, universiteiten, hogescholen en Panos-filialen? Die vormen, in uw achtjarig bestaan – ik doe een vlugge rekensom - duizenden ton gerecycleerd papier bij elkaar. Die dodebomen-stapel helpt het milieu niet en dat weet u vast. Maar daarover geen woord in uw advertentie.

Ik begin te vermoeden, Monique Raaffels, dat het appél dat u op de lezer doet minder met het milieu dan met uw advertentieinkomsten te maken heeft. U bent immers twee keer directeur. Als directeur van Concentra Media Regie moet u de advertenties binnenhalen voor de Concentra groep en dus ook voor Metro.

Neen, dat is niet zo nobel. U overspoelt onze ochtend met uw vervuilende papierberg. Zonder dat we daar om vragen. Nikske ‘graag gedaan’ dus. En al helemaal geen ‘plezier’, ‘respect’ en ‘milieu’.

Met groet,

Sam Verhaert

PS. Ik zoek nog een plek waar ik met mijn columns terecht kan. U mag ze gratis in Metro opnemen. Graag gedaan.

Het correcte bioclubje

Ik ben 15 euro armer maar ik glimlach het weg als ik de
bio-shop uitwandel. Mams is jarig en ik ga haar een 100
procent biologische appeltaart bakken. Ik voel me een Goed
Mens en ik straal de straat op. Dat ik de moeite genomen
heb verder te fietsen dan de plaatselijke City Delhaize en
dat ik er vrij en bewust voor kies om méér te betalen, alleen
maar voor de wereld … knap hoor.

En toch knaagt er iets. Twee dingen om precies te zijn. Ik
verfoei mensen die geluk proberen kopen of zin en status
zoeken in hun winkelkarretje, maar ik lijk het zelf te doen.
Bovendien besef ik, na het lezen van Benjamin Barbers’
De Infantiele Consument, dat mijn keuze voor bio helemaal
niet zo vrij en bewust is als ik zelf denk. Immers, ‘de markt
vertelt ons niet wat we moeten doen, de markt geeft ons wat
we willen - na ons eerst ‘verteld’ te hebben wat we eigenlijk
willen.’

Voor zij die al eens iets biologisch kopen: worden jullie ook
blij bij het volladen van je kar in de Bio Planet? Kiezen
jullie ook gretig voor plantaardige chipolata’s, eieren van
kippen met belachelijk vrije uitloop en artisanaal bereide
yoghurt (je weet wel, die met een dikke laag, door de boerin
geplette, bosbessen onderin)? Speuren jullie eveneens de
rekken van de GB Express af naar groene labels met EKO of
AB (Agriculture Biologique)? Om ze vervolgens ostentatief
aan de kassa boven te halen en ze semi-achteloos op de
salontafel te laten slingeren als er visite is?

Ik wel.

Een vriendin, die helemaal niet zo into bio is, zei me vorig
jaar dat ze het maar elitair gedoe vond. ‘Een echte hype, al
die bio.’ Ik stuiteren en blazen natuurlijk. Dat je het haast
verplicht bent aan de wereld als je er de middelen voor hebt,
dat het gezond én lekker is. Ik goochelde met voedselkilometers
en voetafdrukken, googlede naar groentenkalenders
en voedselteams. Een beetje dramatisch sprak ik de hoopgevende
woorden uit dat je als consument wel degelijk de macht hebt
om dingen te veranderen.

Maar nu, terwijl ik mijn taart sta te bakken, snap ik haar
punt. Hoewel ik achter de essentie van bio sta, laat ik me
evenzeer vangen. En met mij het hele correcte bioconsumentenclubje.
Want bio is evengoed een sfeertje. Een gezellig
onderonsje. Een ons-kent-onsje van blanke hogeropgeleiden
met een hart voor de wereld en een zwak voor hun
lichaam.

Ik ken mensen, nochtans consuminders in hart en ziel, die
beginnen kreunen als ze het logo van Ben & Jerry’s zien.
Ze doen dat omdat het merk waarmee ze zich identificeren
past in hun ecologisch denkkader. Het is klimaatneutraal én
fair trade, dus erop kicken ‘mag’ als het ware. Handig voor
Ben en Jerry.

Marketeers verpakken bio als een goed gevoel. Het heeft iets
van een religie. Het kopen van biologische producten werkt
louterend en eraan meedoen doet je status in het clubje
stijgen. Je doet het evenzeer voor de wereld als voor jezelf.
Moeder aarde is een god, bioshops zijn tempels, de producten
in de rekken aflaten voor onze ecologische schuld. Ik
besluit mijn taart zonder label te presenteren.

Kabaal in de trein

Ik zit in een laptop met mijn trein of andersom want het is nog vroeg. Ik luister muziek en pendel mezelf wakker. Jackson C. Frank, Herbert en Thomas Otten vergezellen me maar het geluid lijkt niet echt lekker door mijn hoofdtelefoon te stromen. Of ik, of mijn laptop is afwezig.

Mijn buurman, type startersbaan, hangt zo’n beetje half over mijn scherm mee te lezen met de brief die ik schrijf en ik erger me een bult. Wat kijken de mensen chagrijnig vandaag.

Als ik de tunnels van Brussel Centraal binnendender, zet ik het volume op maximum maar dat helpt niet. Dan stel ik vast dat mijn hoofdtelefoon helemaal niet ingeplugd is. Als ik hem uitdoe, hoor ik hoe mijn muziek al veertig minuten plus tien minuten vertraging door de coupé knalt. Ik weet niet hoe snel ik terug in mijn laptop kruip.

Poëzie op Facebook

In de rechterkolom van mijn Facebook, onder het kopje Advertise, warempel een streepje poëzie:

Nog Single?







De sexy meisjes zoals
Emma wachten op u! Sluit
aan me vandaag bij vrij
om meer te zien!

Het overvalt je

Foto: Transylvaniaguide

Vijf mensen hoorden hem van op de derde verdieping schreeuwen op straat. Vier van het gelijkvloers wisten niet wat ze zagen. Op twintig meter afstand stonden tien mensen te kijken. Zeven toeschouwers wachtten af op vijf meter. Iemand belde de honderd en een ander waarschuwde de politie op honderdentwaalf.

Zij waren met twee, gaven hem drie messteken en zes vuistslagen in zijn gezicht. Ze gingen er vandoor met zijn tassen, dat waren er twee.

Hij was alleen en met het bloed zag je hem vanalles verliezen.

Zwerver ontvreemdt pop

Hij had een paspop van haar gestolen. Nou ja, gestolen. Geleend voor een nachtje.

Overdag zwierf hij de stad bij elkaar, ’s nachts droomde hij die stad in een leegstaande havenloods. Uitgerekend daar, in het verlengde van zijn huis, organiseerde de Zomer van Antwerpen een voorstelling van de Nederlandse Judith Nab. Iets met paspoppen, getiteld 'All the people I didn't meet'.

Op een ochtend ontbrak er een pop. Ze werd gevonden in de kamer van de man, die alweer op de zwerf was. Naast een hoopje zure kleren en wat blikjes bier zat het vrouwenmodel gehurkt te staren naar een sjofele matras. De muur erachter witgekakt door de duiven.

Hoe had hij haar daar zo mooi gezet? Het waren slappe poppen die leeg voor zich uit konden kijken of doods in een rare hoek konden liggen. Om ze in een zithouding te zetten had je veel geduld nodig.

Heeft hij met haar proberen praten, schuchter fluisterend of alcoholtriest mompelend? Vertelde hij misschien over de angstige blikken van mensen die hem uit hun straatbeeld wegkijken? Over de vuilbakken waarin hij zijn menszijn omruilt voor wat anderen weggooien?

Sliep hij met haar? Vast wel, even. Niet pervers neen, gewoon een lief ontmoeten. Om ‘r daarna weer zachtjes neer te zetten, zodat hij de hele nacht verhalen kon vertellen aan iemand die de tijd nam om te luisteren.

Dames en heren appelen en peren

Misschien nog een steeltje te zuur maar fel blakend van gezondheid, springgroen in de schil, zoetgeel van inborst en helemaal klaar voor de komende herfstdorst! Schalt de trompetten maar: de nieuwe appeloogst is daar!

Grijsaard neukt

Schrijven is fijn, gelezen worden is fijner. Google Analytics erkent de ijdelheid van mooischrijvers en doemdenkers en biedt gratis een webspion aan om u tegen te zeggen. Verscholen achter een html-struik screent hij al - let wel - ál uw bewegingen op mijn pagina’s. Gisteren bijvoorbeeld: 20 unieke bezoekers, waarvan 45% voor de eerste keer, gemiddeld 2’55” blijven hangen, van pagina x naar y doorgeklikt en op punt a, b of c de pagina weer verlaten.

Grote broer is hier en hij is wakker.

Griezelig om weten: Google Analytics traceert ook via welke zoekwoorden je in mijn webspinsels terecht komt. Zo zag ik dat ik tweemaal werd gegoogled – waarvan eenmaal door mezelf, dat moet gezegd – en dat er ook mensen zijn die hier per toeval belanden. Wie op ‘ecologische televisie’ googlet, komt niet bij producent Sharp uit maar bij het commentaar daarop. Net goed. De eenzame die hier op een post over een oude man en een citaat van Pfeiffer landde, kreeg geen waar voor zijn zoektermen 'grijsaard neukt' (!). Hij verliet de pagina na 0’4”.

Zo lekker dat je niet wil delen

De nieuwe reclameborden van Appelsientje al gezien? Het beste onder de zon zit achter prikkeldraad tegenwoordig.

Meestal staat ‘t op de salontafel van op elkaar uitgekeken tweeverdieners die Eos en Libelle lezen en al eens naar de Zomer van Antwerpen gaan om ’s anderendaags tegen hun voortuinburen te klagen dat ze er hun auto nergens kwijt kunnen.

Een karton Appelsientje Fruitsensatie Mango-sinaasappel-carambola (sic) vind je ook in de afbladderende, energiezuipende koelkast die studenten met tegenzin delen terwijl ze dingen blaten als: “Als je zelf geen fiets pikt, pikken ze die van jou wel.”

Appelsientje Fruitsensatie Ananas-sinaasappel-caja (sic) staat ook in het rek – tussen het biologisch en economisch fruitsap - van supermarkten waar je kan leven zoals je wil, als je er maar voor legt.

Het Nederlandse Frieslandfoods, met 15.300 werknemers actief in meer dan 100 landen, selecteert al sinds 1987 'de beste zongerijpte vruchten voor u'. Voor haar nieuwe sapje kiest het echter voor een afschrikwekkend beeld met ijzeren pinnen en de zuurmakende slogan ‘Zo lekker dat je niet wil delen’.

Zo lekker dat je niet wil delen. Altijd een beetje voor op de Belgen en helemaal mee met hun tijd, die Nederlanders.

Thuishaven

Een fietstocht in de Antwerpse haven als die van deze week beschrijf je niet met de losse pols. Daar ploeter je op, zucht je om en schaaf je aan. Omdat de tijd me nu even mist, gooi ik alvast wat woordgruis te grabbel. Taalkruim voor hongerige stadsduiven en verstilde koelkastpoëten dus.

Vertrek van deze letterpuinhoopjes om je eigen haven op te bouwen, woord voor steen en steen voor woord. C’est à vous!

Foto: g-flow

Een schoorsteen
lucht haar hart raast vuur
als ze zuur stof tongt
sist gas en donder
wolken in een gloed van
roesvrij staal

ze maken hier vast staaltjes sterk karakter
en chemische verbindingen die doen glimlachen
stuwen ze denken we door een kluwen
van lieve blikken buizen de stad in

weer door wind gehavend
tikt tijd een tandrad weg en
de maan fietst nog
een stukje mee in de richting

Ecologische televisie

Televisieconstructeur Sharp heeft een ecologisch LCD televisiescherm op zonne-energie gefabriceerd. Het bedrijf klinkt trots in haar persbericht: ‘Dit zou de 1,6 miljard mensen die geen toegang hebben tot elektriciteit, toch kunnen toelaten om TV te kijken.’

Hoezee! Champagne en kaviaar voor iedereen!

Awoe de sterrenhemel van de Disneyraadplaats

(Foto: Kenson)

De sterrenhemel van de Dageraadplaats blijft, bijna een jaar na de zogenaamde opwaardering van het Antwerpse plein, voor heel wat toogpraat zorgen. De fans jubelen in hun duvels, de tegenstanders sputteren in hun whiskey. Op 12 meter hoogte overspant een gigantisch stalen net het plein met honderden fonkelende lichtjes.

Op café riep ik deze week nog van 'awoe', zonder erg goed te kunnen zeggen waarom. Eerder scherp van pen dan rad van tong, leg ik in mijn eigen literair café uit waarom ik niet overtuigd ben door argumenten als daar zijn:


Je kan hier toch geen echte sterren zien.
Een misser van formaat om de discussie te openen met een negatief argument. Dat is het hem juist. Waar zijn de échte grote beer en zijn dierenriemvrienden? Weggefilterd in een land dat je vanuit de ruimte ziet flikkeren. We schijten licht. Dat we daardoor geen vallende sterren, melkwegen en planeten meer zien is al tragisch. Dat we die dan maar gaan namaken is diepdroef en intriest.

Disneyland in Antwerpen, een prefabfirmament dat de lichtvervuiling wil oplossen door er zelf aan te doen. Dat is als drinken om te vergeten dat je drinkt om te vergeten.*


Het is toch gezellig/romantisch.
Dat kan best zijn. Zo kan ‘t ook gezellig zijn in een door asielzoekers bezette kerk en in die miserie is zelfs een romantisch moment niet uitgesloten. Maar gezellig of romantisch zijn geen echte argumenten, hoogstens indrukken: ze maken de kunstmatige sterrenhemel nog niet nodig.

Zou de Dageraadplaats haar unieke karakter verliezen als er geen sprake was van een verlicht stalen web? Ook zonder surrogaathemel kan je er onder een lindeboom de krant lezen op zondag, hippe moeders zien flaneren met hun bengels, oude Marokkaanse mannen aan een bankje horen discussiëren en het druk filosoferend en degusterend terrasvolk observeren. Intensiteit haal je niet uit verlichting.


Het stoort toch ook niet.
Alweer een negatief argument. Dat doet het wel. Het span wordt uiteengehouden door acht stalen masten van een halve meter dik. Overdag - nog steeds goed voor het leeuwendeel van onze actief geconsumeerde tijd- staan die joekels daar maar. ’s Nachts verlicht de kooi van LED-lampjes het basketbal- en voetbalveld eronder.

“Die verbruiken toch bijna niets,” klinkt het dan. Met ‘toch bijna niets’ is alles natuurlijk gezegd. Wat was less ook al weer?


Maar het is toch mooi.
Fout. Het is kitsch (Van Dale spreekt over 'schijnkunst die van een vals sentiment getuigt'). De geconstrueerde sterrenhemel is plat, in beide betekenissen van het woord. Nep, fake, goedkoop, instant. Stijger maar... over smaak valt heus te discussiëren.


*© Kamagurka

De Infantiele Consument

De markt vertelt ons niet wat we moeten doen, de markt geeft ons wat we willen - na ons eerst 'verteld' te hebben wat we eigenlijk willen.

(Benjamin R. Barber, De Infantiele Consument. Hoe de markt kinderen bederft, volwassenen klein houdt en burgers vertrapt.)

Muziek in de wijk

“Pas op!” Het klinkt luider dan nodig. Ze moet gewoon met een opgeklapte tafel passeren, tussen wat napraters door, en kan er eigenlijk perfect langs. De muziek is afgelopen, de plastic bekers vertrapt, de wijk tevreden. Maar deze vrijwilliger in de veertig kijkt streng voor zich uit.

Met een uitgestreken gezicht probeert ze de tafel bovenop de stapel opgeklapte tafels te gooien. Omdat ze zelf niet veel boven die stapel uitkomt, besluit ze een nieuwe te vormen. Daar heeft ze als vrijwilliger het recht toe. De tafel ligt nog niet neer of haar ogen speuren het plein al af naar een volgende taak: nog een tafel.

Aan haar hoofd hangt een grijsbruine vlecht. Haar ogen flitsen vastberaden achter een grote ijzeren bril. Verder een iets te nauw aansluitend T-shirt van de Zomer van Antwerpen, een knieshort, opgetrokken witte kousen en beide voeten op de grond.

Daarmee waggelt ze zich weer richting tafels. Spot twee lege sangriabekers, grijpt ze in één haal van de grond, schudt haar hoofd zo van ‘als je het niet allemaal zelf doet’, ziet vervolgens een collegavrijwilliger sukkelen met het opklappen van een tafel, zet de bekers neer, corrigeert de collega nogal druk, zucht en zet zich aan het opklappen van haar eigen tafel.

Vrijwilligers, heerlijk. De maand augustus begint wondermooi.

De mannen van den opbouw

Bram Gijssels

Bram vangt al drie weken zon, regen en wind op de wei. Er stonden net geen koeien meer toen hij hier de eerste piketten in de grond sloeg. Kersvers afgestudeerd in de Interactieve Communicatie en dus erg blij dat hij met een walkietalkie mag rondlopen.

Rik Everaert

In juli komt Rik elk jaar op vakantie in Boechout. Dan verruilt hij de camping van zijn ouders, uitgeweken Boechoutenaren, in het Zuiden van Frankrijk voor de sfeer van den opbouw. ‘Ik moet toch iets doen?’ klinkt het eerst. Maar dan: ‘Neen serieus, hier lopen superfijne mensen rond. Wel iets te weinig vrouwen, dat mag gezegd.’

Jaques van Groep J

Het is het twaalde jaar dat Jaques de leiding mag nemen over zijn persoonlijke opbouwploeg. Groep J(aques). Die zette de houten balustrades van het Kidsdorp in elkaar. Een combinatie van zwaar en verfijnd labeur, maar daar draait hij als beenhouwer zijn hand niet voor om.

Geschreven op Indymedia's mediakamp.
Foto's: Pieter Bleuze

De mannen van den opbouw

Foto: Inge Driesen

Ze spuwen op de grond en kloppen elkaar vuilbekkend op de schouders. Geen mast is hen te hoog, geen vracht te zwaar. Het zijn durfals en waaghalzen die wijdbeens over de wei slenteren en grappen maken door hun walkietalkies. Sommigen roken en praten een beetje over vrouwen. Anderen schuiven ongeduldig aan voor een portie spek met spinaziestoemp en fluisteren vriendelijk dankuwel tegen de kokkin.

Geschreven op Indymedia's mediakamp

Een buurtbewoner op de wei

Een man met grijze baard hobbelt op zijn fiets de Sfinkswei op. Hij draagt een blinkende helm en twee velkleurige hoorapparaten. De vijftiger remt om een praatje met me te slaan. Zegt dat hij doof is en dat ik luider zal moeten spreken. Of in zijn linkeroor, dat werkt beter.
Ik knik terwijl de grijsaard van zijn fiets stapt en losjes tegen zijn zadel aan gaat leunen. Hij is een man uit de straat, zegt hij, en kent het Sfinksfestival al jaren. Neen, nooit geen last gehad van de Sfinks. Ja, de muziek natuurlijk, dat komt tot bij hem in den hof. Maar dat hoort alleen zijn vrouw, dus dat is geen probleem.


Geschreven op Indymedia's mediakamp.

Juffrouw zomer op de Sfinkswei

Ze pijpte regenstelen terwijl hij het bakken liet regenen. Het watergeweld klotste in het rond en zoog zich een weg in een soort goot der vergetelheid. Juffrouw zomer werd bemind door kasteelheer winter en de mensen wisten even niet meer waarom God hen ook al weer geschapen had. Ze waren koud en hadden het nat. Ja, ze kloegen zich een been op een nationale feestdag om snel te vergeten.

Geschreven op Indymedia's mediakamp.

Groen is het nieuwe zwart

Ik draag Vegetarian Shoes. Het zijn zwarte sneakers van kunstleer die niet langs kinderhandjes in zweterige ateliers zijn gepasseerd. Ik vind ze mooi, geef er graag een woordje uitleg bij en het is leuker voor de koeien onder ons.

Verantwoord leven kan leuk en hip zijn. Dat zegt het Nederlandse boek Veggie in pumps. Deze ‘gids voor een ecofabuleus leven’ toont dat het kan: groen leven én genieten. Weg met de bebaarde sandalenman en de behaarde langerokkendraagster: veggies zijn hip en kiezen daar bewust voor. De Britse modejournaliste Tansim Blanchard heeft haar boek naar deze trend genoemd: Groen is het nieuwe zwart. Ze vertelt milieubewuste fashionista’s waar ze biologische, eerlijke en slavenvrije mode kunnen kopen. De groene, sociale medemens die zijn garderobe spijzen wil, kan dat nu ook conform de eigen ideologie doen. Dat koopt plezieriger, nietwaar?

Consumeren mag weer, zolang het goed is voor onze planeet. Groen leven was nog nooit zo simpel. Vijf eurocent van je brood gaat rechtstreeks naar de Siberische tijger en zijn habitat. Je betaalt voor internetfilmpjes van een in het groen vrijend stel en je geld gaat naar het Amazonewoud. Dat lucht op.

De groene saus

Als er één trend is in het begin van deze eeuw, dan is het dat bedrijven en overheden royaal zijn met de groene saus. Dat is natuurlijk goed, maar al te vaak wordt de groene boodschap misbruikt als vaseline voor het consumentisme. Green sells. De biorayon in Delhaize krijgt er elk kwartaal een schap bij en communicatiebureaus verkopen hun lentegroene scheten als zoete broodjes. Voor de schoon ogen van moeder aarde? Uit duurzame overwegingen? De consumens verdwaalt in het oerwoud van blad- en boomvormige labels en logo’s en vraagt zich af wie hier eigenlijk voor de gek gehouden wordt: Ons aller Big Momma of zijzelf? Heeft deze groene wasserette enig effect op het leefmilieu, het klimaat en de biodiversiteit van onze planeet?

Het antwoord is ja. Een beetje. De niet-groenen van hart krijgen of nemen sneller een portie groenvoer op hun bord. Omdat het goed staat, omdat het meer kwaliteit biedt of om zich een geweten te kopen. Ik gruwel van de ‘Leef zoals je wil’-filosofie van Delhaize, maar als de supermarktketen beslist om de plastic tasjes te vervangen door biologisch afbreekbare, mag ze daar gerust mee uitpakken. Het glossy lifestylemagazine Goodies, ‘voor iedereen die lekker wil leven zonder de wereld uit te wonen’ doet het goed in Nederland. Dat zijn er weer een paar tienduizend meer die een seconde langer twijfelen in de winkel. Een grijze massa die haar gedrag een beetje bijkleurt, bereikt soms meer dan een reeds overtuigd donkergroen groepje.

Het antwoord is ook neen. Een wasmachine kan de wereld niet redden. Groen is vandaag een goed gevoel dat je kan kopen, beschik- en betaalbaar voor steeds meer Westerlingen, maar je passeert er wel voor langs de bedrijfskassa. Die lijkt vooralsnog op groene biljetten te azen, eerder dan op de instandhouding van de aarde. Bovendien, als groen nu het nieuwe zwart is, kan blauw morgen evengoed die rol overnemen. Of zwart zelf, als we echt klimaatmoe zijn. Want zo gaat dat met modes.

Deze column verschijnt ook in Koppelteken.