Als wat Sien zegt waar is, wat moeten we dan?

Foto Dhammza

'Als jonge mens denk je ook dat je het allemaal wel gaat weten als je ouder wordt, dat je de liefde gaat snappen en het verdriet zult kunnen ontlopen. Maar dat is helemaal niet waar. Je kunt niets ten gronde ontrafelen. Je kunt lessen trekken uit wat je hebt meegemaakt, uit wat je jezelf hebt aangedaan. Je kunt proberen te vermijden dat je nog eens in die val trapt. Maar dat betekent niet dat je het de volgende keer wel goed zult doen.'

Sien Eggers in De Standaard (1/03/09)

Maandag Anagramdag IV

... hoe zen woedt.

Terugblik op een blog en vieze koe in de laatste alinea

Foto roel

Sam Verhaert Blogt vandaag voor de 84ste keer in 21 maanden. Platvloerse laag-, heupwiegende middelmatig- en rimpelloze hoogstaandheid hebben dit blogboek doorwaggelt. Maar Sams’ analen zijn sinds juni 2007 wel aardig gevuld geraakt.

U denkt misschien: ‘Mijn pennenkennis brengt het er belabberd van af met een gemiddeld oprisping van één schrijfbal per week.’

Als dat door uw hoofd flitst, werp ik u volgende pennenstreek toe: ‘U bent het rechte eind. Maar kijk, het verdubbelde gemiddelde in 2009, van één naar twee, belooft meer soeps. Het vet moet nog komen, man.’

Na herlezing verzacht ik met: ‘Blijf vooral reageren want u weet niet half hoe blij uw 111 commentaren me hebben gemaakt. Als ik triestig ben zoek ik mijn webstatistieken op - echt waar - en als het moet vervorm ik ze tot ten hemel rijzende lijnen.’

Het is mogelijk dat u denkt: ‘Allemaal goed en wel.’ En dat u daar stopt omdat u a) dat een mooie, voor zichzelf sprekende uitdrukking vindt, b) het even niet meer weet, wat niet erg is, want ik vaak het ook weet even niet meer.

Misschien maakt u uw redenering echter af: ‘Allemaal goed en wel, beste vriend, kribbel zoveel je wil. Bloggers blijven egosuckers, die zich geheel naar het systeem plooien door identiteitje te spelen, elk op hun eigen hyperindividuele pagina.’

Als u dat eventueel zou denken, dan vergoelijk ik me met twee replieken:

1. U hebt dit niet zelf verzonnen. Deze uitspraak komt namelijk van een Zapatista-activist (02/01/09, San Cristobal, Mexico) die de alternatieve media helemaal niet zo alternatief vond. Het zou me verbazen als u letterlijk hetzelfde zou denken als hij. Maar het kan.
2. U weet dat zijn boutade me sindsdien achtervolgt en vaak doet twijfelen over het opzet en de inhoud van deze pagina. Dat u dit er toch, samen met de prut, de pus en de pis, wil inwrijven, pikt. Maar het opent de ogen weer even waarvoor dankjewel.

Heel - waarschijnlijk niet maar toch wie weet minikansje - héél misschien denkt u: ‘Elk elk elk, een koe drinkt melk.’ Maar dan hebt u het mis. Een koe drinkt water en pis.

Een Belg, een Amerikaan en een Italiaan zaten al eens op café

Een Belg, een Amerikaan en een Italiaan zaten al eens op café. Niet bij wijze van mop ofzo. Er was geen spook met een bloedende vinger, Jantje was op verlof, Wablaft viel niet van zijn kruk en Wablieft bleef dus niet alleen over. Neen, de drie mannen zaten gewoon op café en er viel weinig te lachen. Maar ik vond het toch de moeite waard om het te vertellen.

Opgepakt aan de grens

Foto f-sosa

‘No es no.’ Aldus een snor aan de grens. ‘Buitenlanders mogen niet aan politieke activiteiten deelnemen in El Salvador. Terug naar Guatemala met jullie bus.’ Een snor van weinig woorden.

Acht uur rijden in een busje met twaalf Guatemalteken om van een zenuwachtige grenswacht te horen dat je het land, aan de vooravond van een historische verkiezing, niet binnen mag? We zijn nochtans officieel uitgenodigd in San Isidro, El Salvador. Niet om aan politiek te doen, wel om over de goudmijn in het Westen van Guatemala te komen vertellen aan boeren in dezelfde schuit.

Plan B. Andere grenspost. Mijn Zapatista T-shirt en het Ché-petje van mijn collega worden ingewisseld voor een minder revolutionaire plunje. Ik overweeg de cowboyhoed van een boer die naast me zit maar dat is vast even verdacht.

Een vrouwelijke snor deze keer. Waar we heen gaan?
- Naar het strand.
- Welk strand?
- El Zonte. (In koor, want dat hadden we gerepeteerd.)
- Zijn jullie daar uitgenodigd?
- Neen... ja. Neen! (Dat hadden we niet gerepeteerd.)
- Veel plezier.

Vijftien minuten op Salvadoraanse bodem later: politiecontrole. De smeris werpt een blik op mijn paspoort, klikt triomfantelijk zijn gsm open: ‘Ik heb ze te pakken, maat.’ Gerepatrouilleerd, beboet en de grens over gezet. Plan C zal zondag van het FMLN moeten komen.

Macho met lange wimpers

Foto laz-lo photo

Ze zeggen dat hij een steen heeft opgegeten. De beste kameraad van mijn collega Roberto is vel over been gestorven. Het is een reus van een rottweiler met de Bijbelse naam Malaquias. Ze zeggen dat honden dat doen, stenen opeten. Ik zeg dat hij botweg stierf van verdriet om, en uit medelijden met zijn baasje.

Roberto. Eet pasta om aan zijn thuisland herinnerd te worden, drinkt rode wijn om dat weer te vergeten en grijpt naar wat hem ontglipt. Vrouw en hond, zwarte gaten in die volgorde.

Dertien jaar geleden, op zijn 28ste, komt Roberto zin zoeken in Guatemala. Hij blijft ergens haken bij een nonkel pastoor en leert zelf prediken. Niet voor God maar voor het volk. De bevrijdingstheologen achterna ontketent hij de revolutie in bergdorp Sipacapa, wanneer dat bedreigd wordt door de Canadese Marlin goudmijn. Schittert in het eerste referendum van het land. El pueblo unido, maar dan echt. Verfilmd, vereeuwigd.

Roberto. Karakterkop. Blauwe ogen krullenbol die zijn commentaar in het Spaans bedenkt maar in het Italiaans uitzingt. De bollewangenharlekijn van de commedia dell’ arte, steeds een twist sneller dan de rest. Maar ook cynisch en tragikomisch, de donkere glansrol als droevige clown. Roberto, macho met lange wimpers, om mooier te kunnen wenen.

Hij verlaat Sipacapa na acht jaar rust te hebben gevonden in het onrust stoken. Een vrouw achterna, zoals dat gaat. Ze kennen elkaar twee jaar en in zijn verhalen lijkt alles goed te gaan. Malaquias mag met hem mee naar de grote stad. Maar daar, daar komen tegenstelling en tegenslag elkaar plots tegen. Roberto en Malaquias worden verlaten en de steen in zijn maag begint te groeien. Malaquias stopt met eten, sterft van verdriet.

Als collega’s proberen we mee te lijden zonder eronder te lijden. Moeilijk want als hij om vijf uur ‘tot morgen’ zucht, ademt hij tristezza. Mijmert flamenco op weg naar huis, kookt zijn penne in tangotranen, zet intrieste gedichten en oude zwart-wit foto’s uit Sipacapa op Facebook. Kleedt zich er uit. ’t Grote vermageren, laag voor laag, tot op het bot.

Maandag anagramdag III

...een ket welgeweend...

Drie vragen bij de tandarts

Foto tony newell

1. Hoe stijf van de spanning sta je als je dit een uur volhoudt zonder er erg in te hebben?

Ik pas natuurlijk niet in die stoel, de hoofdsteun bobbelt ergens tussen schouders en nek. Of ik wat onderuit kan zakken. Dat kan. Veel goede wil tonend verschuif ik mijn achterwerk tot de plek die voor de knieholtes van Guatemalteekse patiënten voorzien is. Mijn hoofd rust op de steun. Tussen de contactpunten hals en kont zweeft een plank. Ziet u het voor zich? Dat is mijn romp.

2. Waarom moest die lul dat er zo nodig bij zeggen?

Haar lamp is een langnekstier met hendelhoorns en één zwart oog in het midden. Beschuldigende blik, dat ik vaker had moeten flossen. Ik guts kil zweet en mijn nagels kleuren wit aan de rand. Niet omdat het pijn doet (mijn rechterhelft is zo lam als een schaap), maar omdat ik weet dat het pijn kan doen. Als de boor aan komt draven. Telkens ze van instrument veranderen wil, stokt de adem in mijn opengebroken mond. Haken, klemmen, schrapers, naalden, tampons en stofzuigers: smijt dat er allemaal maar in, maar, por favor, niet de boor.

De aangeboorde angst komt uit België. Mijn tandarts verzekerde me ooit dat je als tandarts de boor best zo weinig mogelijk gebruikt: ‘Wat weggeboord is komt nooit meer terug.’ En dan: ‘Een boor, moet je weten, snijdt als een mes door boter.’

3. Zijn uw tepels van staal?

Toch de boor. Het ruikt verbrand en ik denk aan de boter. Speekselfonteinen stuiven uit mijn mond. Vast op haar gezicht. Sorry, probeer ik te denken. Aankijken durf ik niet –te dichtbij- dus zoek ik betekenisvolle patronen in het plafond.

Terwijl kil metaal heen en weer krast, rusten haar warme handen op mijn baard, wrijft haar borst tegen mijn kruin. Ze stelt vragen en ik kan enkel ja of neen knipperen. Locked-in syndrom, zoals in die film. Sorry mevrouw, voor mijn adem en mijn gebit. Vanaf morgen flos ik drie keer per dag. (Ik meen te voelen dat u geen BH draagt vandaag).

Maandag anagramdag II

Zwansasfalt is goedkoper...

Voor een spiegel staan na een tequila of drie

Mag dit wel?
Voor een spiegel staan na een tequila, of drie.

Plakken ze daar geen -isme op?
Op lachstuipen terugkaatsen. Op lichtende ogen.

Of moet dit juist?
Om graag te kunnen zien. He, gij daar. Ik eigenlijk ook van u.

Maandag anagramdag

Nu je 't zegt. Tikkeltje tendentieus, de titel die hierboven normaal in kapitalen staat.

'SAM VERHAERT BLOGT'

Tijd om ‘t anders te doen. Daarom, vanaf vandaag wekelijks, tot de inspiratie ons nekt: Maandag Anagramdag. Volgende week, meer. Denk mee, volge weer.

Kort briefje aan de kortzichtigen die wegkijken als ik hen ’s ochtends begroet

Foto Drome

San Marcos, 23 februari 2009

Beste straatmens, geachte passant (m/v),

Doe ik het misschien fout?
Dan vertelt u me dat best.

Want de volgende keer dat u me voor aap zet, door geen gehoor te geven aan mijn vriendelijke ‘buenos días’...

Ja, de volgende keer dat u zich tot de kasseien wendt als ik u groet, waardoor ik mijn ‘días’ weer moet inademen en me verslik in mijn eigen uitasem...

De volgende keer dat u me dat dus flikt, zal ik het niet laten je de weg te versperren met een struisvogelimitatie waar u niet goed van zal zijn: hoogopgeheven knikpoten, een domkijkende bek die naar voren schokt en een struis van een gat dat naar achteren wobbelt in de tegentijd. Er zal luidkeels bij gebuenosdiast worden, zodat de medestraatgangers ook gewaarschuwd zijn.

Als er dan -stel- nog geen ‘goeiemorgen, morgen’ afkan, zal ik u die met een vlugge tongdraai ontlokken. Het is maar dat u het weet. Ik doe ook maar mijn best.

Tot morgen,

Sam Verhaert

Een boom van een dag

Vijf afspraken afgewerkt op één dag. Op vijf flessenhalslocaties in de hoofdstad vier organisaties met vuur en één osteopate met elektroshocks aangedaan. Ertussen met bussen, taxi´s en benen geraced. Gelobbyt, mouwgewreven en gedaan gekregen. Zottenwerk maar ongelooflijk berk.

(Ik bedoel hier voldoeninggevend, maar a) dat rijmt niet, en b) dat verwijst niet half zo leuk naar de titel als berk. Berk.)

Een pornofilm

De flapuit van de bende. 10 jaar, vrolijk aan het voetballen met zijn schavuiten in Mezquital, een krottenwijk van Guatemala Stad waar maras of jeugdbendes de plak zwaaien:
- He gringo, heb je een pornofilm voor ons?
- Euh, neen.
- Zullen we je er één cadeau doen?

Eerder poef dan pang

Foto Surizar

Vanaf zes uur zitten ze binnen. Ze vrijwilligen in een sloppenwijk van Guatemala Stad. Zo één waarover de kranten blokletteren. Als ze 10 doffe schoten horen, zegt er iemand ‘That’s in our barrio’. Schoten klinken niet als knallen, weet je. ’t Is eerder poef dan pang.

Wanneer 10 minuten later de ambulances naderen, zijn ze even stil. Dan schenkt iemand de glazen bij en vertelt een ander een mop.

De klos in Guatemala Stad

Foto borderfilms

Dat je er als een opgejaagde toerist uitziet, dat weet je. Dat ze je aan je debiel rugzakje van het Ziekenfonds herkennen, ook. Ze kunnen je lezen. De bendes, de narcos, je hebt erover gelezen. Over het gratuite en georkestreerde geweld in Latijnsamerikaanse grootsteden schreef je ooit een thesis. Maar dat was een literatuurstudie.

Guatemala Stad, van de naam alleen al knijpen je billen samen.

Maar je doet alsof je er elke dag ronddrentelt. Been there, done that. Rugzak losjes over één schouder –toeristen die hun rugzak op hun buik dragen, vragen erom, vind je. Ach, wat kan er gebeuren? Met je jas open oog je breder, denk je, dus die rits gaat naar beneden. Het werd toch al te warm.

Als je een straat wilt oversteken in een rustige buurt – te rustig?- stopt er een zwarte 4x4 voor je. Geblindeerde ruiten, de schaduw van een chauffeur, type gorilla. Je denkt aan ontvoeringen, laat de jeep passeren en steekt over. De man toetert, het raampje aan de passagierszijde schuift open, ze roepen je.

Je bent de klos, dat voel je. Een beetje stoer probeer je ‘Qué pasa?’ te roepen en je gaat op de jeep af. Vooral niet weglopen nu, dát is erom vragen. Roofmoord op Belgische vrijwilliger in Guatemala, ofzo.

Aan de passagierszijde zit een vrouw. Voor de gorilla met zijn vierwielaandrijving optrekt, geeft ze je een flyer: ‘Loop je gestresseerd rond? Last van spanningen? Bezoek dan ons yogacentrum. Thaïse massages in een relaxerende omgeving, bel etcetera etcetera’. Je voelt je een idioot. Er ontsnapt een wind.

't waar willen maken - dialoog voor wegkijkers

Foto: gari.baldi

- Waar 't willen maken?
- Daar waar 't in 't wil de weg is...
- ... Moet je ‘t ...
- Waar?
- Maken. Daar.

24 buenos días

28/01/09 – 14:00
Na de snor, het idee voor een nieuw project: de nekflap. Haarscherpe foto’s binnen een maand of twee.

30/01/09 – 9:00
Op weg naar het werk 24 'buenos días' teruggekregen. Dat zijn er 0,03 per meter.

30/01/09 – 22:00
Iemand nieuw durven opbellen. Afspreken dat ze terug zal bellen om af te spreken. Voor echt dan. De avond weg internetten. Niet gebeld worden.

Bogotá - Colombia

(Voor onze doden geen minuut stilte)

Foto: Gert Steenssens

Arsenicum en aarbeilimonade

18/01/09 – 10:00
Patrouillerende shotguns bewaken hier overheidsgebouwen, mijnbouwbedrijven, bankkantoren en brouwers die komen leveren.

20/01/09 – 18:00
3 seconden ‘rood licht’ voor beide richtingen geeft Guatemalteekse wegpiraten de tijd om er, eventueel, nog snel zonder brokken door te peren.

22/01/09 – 15:00
Gewapend met ‘n camera -voor het geval dat- stiekem stalen van rivierwater rond de mijn genomen. Gecheckt op metalen en arsenicum (!) gevonden.

24/01/09 – 19:30
Plonsbad op de kermis met drijvende schalen waar je 1 Quetzal (0,10 €) in moet mikken. 4 Q. later prijs: ‘n blikje aardbeilimonade dat smaakt zoals ’t klinkt!

25/01/09 – 07:00
’t Kraakt me hier ‘s nachts dat het vriest. Iemand een osteopaat gezien?

In de disco

17/01/09, 22:00
In de disco: lichtgevende sterren aan het plafond, daaronder mijn hoofd, en 20 tot 40 cm (!) lager de reggeatondansende rest.

17/01/09, 23:00
DJ besluit het tempo van de avond wat op te voeren: ‘Handen hoog wie nog vrijgezel is!’

17/01/09, 24:00
2 meiden in de disco: of ik een vriendin in België heb. Quid non. En dat ik moet stoppen met daarover te liegen want ja ja, dat kennen we ...

18/01/09, 19:00
Nog nooit zo vastberaden mijn hand in eigen nat gedoopt als daarnet, toen mijn kersverse gsm de wc in plonsde.

Waar is Wally?

Schuim en schaam

10/01/09, 21:00 - Trekking naar vulkaan
... And then I really felt like: oh my God, I really feel like: oh my God, I really ... (x oneindig, uit een oneindig aantal Amerikaanse monden)

11/01/09, 17:00 - Na de trekking
Hoe zoek je ook alweer de diepte op als everyone around ya cirkels aan de oppervlakte zwemt?

13/01/09, 18:00 - Aankomst in thuisstad San Marcos
Een getunede taxi haalt mijn chickenbus in: op zijn spoiler is een blacklight-TL-houder met colsonbandjes gemonteerd!

13/01/09, 19:00 - Eerste contact met nieuwe collega
Stotterend onwennig toch leuk proberen zijn door hem bier in te schenken en het glas zien overstromen met massa’s schuim en evenveel schaam.

Ook zijn snor

03/01/09, Festival van de Waardige Woede
Ojee, wat als mijn held Subcomandante Marcos, na 15 jaren iconisering met pijp en bivakmuts, even geen zin meer heeft om zichzelf een kanker te roken?

05/01/09, 12:00
15 regels in een mototaxi op de grens tussen Mexico en Guatemala, waaronder deze: 'Verboden deze taxi te gebruiken om met je lief af te kunnen spreken'.

05/01/09, 21:00
Eerste spektakel bij de indiaanse familie van Jonas´ vrouw: de gringo buikdanst!

06/01/09, 21:00
Tweede spektakel bij de lieve Popti’-sprekende familie van Jonas´ kersverse echtgenote: de Belg haalt plots zijn lenzen uit zijn ogen!

07/01/09, 9:30
Derde spektakel tijdens het bezoek aan de nieuwe familie van vriend Jonas: de man met de oorbel vraagt schaar en spiegel om zijn baard bij te knippen! Vooralsnog ook zijn snor...

Leuk voor de mama

Als we de zelfverklaarde youthwatchers mogen geloven, wordt Twitter één van de grootste jongerentrends van 2009 (naast iPod-battles, het ontvrienden op Facebook – ben jij er al mee begonnen? - en swaffelen - want nu iedereen het beestje en wat je ermee kan doen een naam kan geven, zal er meer dan ooit geswaffeld worden).

Twitter dus. Twitter is dé manier om via sms of internet vrienden, collega´s en familie op elk moment een antwoord te geven op de vraag ‘Wat ben je aan het doen?’. Zo´n beetje zoals je status op Facebook, maar dan nóg aanweziger. Daar zijn veel dingen over te zeggen, maar dat ga ik hier, vanuit het zuiden van Mexico, niet doen.

Interessanter is de poging mijn doen en laten vanaf nu in Twitterberichten om te zetten en die hier te posten. Diarreemails zijn soms ook fijn om lezen maar kosten beide partijen veel computertijd. Dus probeer ik af en toe mijn indrukken te reduceren tot een minimale 140 karakters. Schrijven is schrappen, dat is leuk voor mij, en lezen is weten, dat is leuk voor de mama.

28/12/08, 16:00
Toeristen in Mexico hebben stuk voor stuk een baard, of ´t moeten vrouwen zijn. Om minder op te vallen, denk ik erover voor ´n snor only te gaan.

29/12/08, 21:00
Een backpackersstel danst bokkesprongen in een pleincirkel van 300 Mexicanen die zich afvragen of het zich in zijn thuisland ook zo aanstelt.

01/01/09, 04:00
Honderden gemaskerde indianen dansten de mist van oudejaarsavond tot nieuwjaarsnacht weg op het Festival van de Waardige Woede. Fantastisch, I´m in!